Foto bij I can't

Oke, en dan nog een keer: LUCAS!

Wat vinden jullie ervan?

Hij glimlacht schamper. De vermoeidheidslijntjes worden duidelijk. ‘Maak je geen zorgen.’
Dat doe ik wel. Hij is niet goed voor mijn hart. Ik duw hem weg en ren verder de steeg in – die is alleen doodlopend. Met mijn gezicht naar de muur toe zoek ik naar een uitgang.
‘Ren nu niet weg, ik doe je niets.’ Hij leunt tegen de muur en ik kijk snel de andere kant op. ‘Weet je, ik wil alleen dat je gelukkig bent, dat is alles wat telt. Ik heb geen intentie om je – wat dan ook – te laten overkomen. Je bent degene die me het gelukkigst heeft gemaakt in mijn hele leven – ook de persoon die me het meest heeft pijn gedaan, maar daar kunnen we aan werken, als je dat wilt. We hadden dit kunnen voorkomen, als je me de kans had gegeven om met je te praten, Julia. Dat kan nu alsnog, het is niet te laat. Het is te laat als je het opgeeft, meer jij bent geen opgever, Julia. Je hebt je overal doorheen gevochten.’
‘Nee,’ stamel ik schor.
‘Nee wat?’
‘Het kan niet!’ Drie hele woorden en ik zet krachtig van me af – ik raak hem recht in zijn kruis en draai me om, klaar om weg te rennen. Ik hoor Lucas iets kreunen en Mike schreeuwt van alles en nog wat – maar ik kan het niet. Ik ren – ren zo hard als ik kan. Weg van alles, weg van mijn gevoelens, weg van de pijn. Ik heb geen idee waar ik loop, of wat ik doe, het maakt me niet uit. Het maakt niet uit. Ik blijf doorgaan – net zolang totdat mijn lijf opgeeft. Moe zak ik neer op een bankje en kijk op mijn horloge. We zijn een aantal uur verder. Een heel aantal uur, wel te verstaan. Mijn telefoon gaat af. Een sms’je, het is van Mike.

Juul, waar zit je? Laat me in ieder geval weten hoe het met je gaat, maak me zorgen. X

Het gaat prima met me. X Stuur ik terug.

Ik ben van plan om weer richting huis te gaan, maar dat laat ik hem niet weten. Kan ‘ie Lucas zeker inschakelen en kom ik helemaal niet meer aan mijn rust toe. Want rust heb ik nodig, dat is een feit. Ik heb een hoop waar ik over na moet denken en ik moet de juiste besluiten nemen. Dat dit zo niet verder kan is ook een feit. Het duurt een behoorlijke tijd, maar tegen de tijd dat het bijna licht wordt, heb ik mijn huis gevonden. Mike wacht me op bij de voordeur.
‘Hij is hier niet?’ vraag ik.
Mike kijkt me koud aan. ‘Nee. Ben blij dat je er bent, Julia.’
Ik knik en loop doodmoe naar mijn kamer op de derde verdieping. Ik ben nog hartstikke smerig, het bloed plakt aan mijn haren, maar dat boeit me niet. Ik wil slaap, zo snel mogelijk. Maar het lukt niet. Ik ben doodmoe, maar mijn ogen willen niet sluiten. Ik probeer van alles, maar mijn gedachten dwalen telkens naar een persoon af. Zo heb ik hem nog nooit gezien. Mist hij mij ook? Zou ik met hem moeten praten? Ik weet het niet – het enige wat ik weet is dat ik van die brandende wonden af wil. De brandende wonden die diep van binnen in me zitten. Ik wil ze niet meer voelen. Nooit meer.

Reacties (14)

  • agirlx

    KOM OP ..!

    6 jaar geleden
  • Rembrandt

    Arme Luke. Zegt dat ie haar terug wilt,krijgt ie een stomp in z'n ballen. Auwtch. Pijnlijk voor zijn ballen én ego.

    7 jaar geleden
  • NicoleStyles

    omg nee lucas moet haar redden
    snel verder <3

    7 jaar geleden
  • Lumoure

    Ze is best wel dom.. Niet dom, maar ze denkt niet logisch na.
    Ze wil van die brandende wonden af? Het enige hulpmiddel is met Lucas praten, maarja.

    7 jaar geleden
  • Navygirl

    Aawhhh arme Julia:(

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen