Foto bij Let me take care of you

Ik geloof... Dat jullie hierop zaten te wachten, op dit stukje, right? Leesze en laat me weten wat je ervan vindt ! x

Drie uur later is het volop licht en kan ik nog steeds niets. Dat betekend slechts een ding. Doodmoe sta ik op. Ik neem niet eens de moeite om in de spiegel te kijken. Ik zet gewoon een muts op om de wond op mijn hoofd te verbergen en trek wat schone kleren aan. Ik loop naar buiten toe en tref mijn fiets inclusief klapband aan bij de voordeur. Mike is echt veel te goed voor me. Ik adem nog een keer diep in en loop naar het station om in de trein te stappen. Eenmaal daar, moet ik nog een klein stukje met de bus en sta ik voor het majestueuze gebouw waar Lucas in woont. Het is nu of nooit. Ik stap met mijn goede gedrag in de lift en ga naar het penthouse. Zenuwachtig druk ik op de deurbel. Meteen doet hij open, zijn gezicht nog vermoeider dan de nacht ervoor – hetzelfde geldt waarschijnlijk voor mij.
‘Julia?’ ik hoor ongeloof in zijn stem.
Meteen voel ik een heftige emotie opkomen. ‘Het spijt me wat ik gister gedaan heb en dat ik mijn leven zo verknald heb. Ik doe jouw duidelijk ook pijn, net zoals iedereen. Ik kan alleen maar mensen pijn doen, ik lijk mijn vader wel! Ik ben een vreselijk mens en ik doe je pijn. Daar wil ik mijn excuses voor aanbieden!’ Ik wil mijn gezicht verbergen omdat ik ieder moment op uitbarsten sta. Maar in plaats me op mijn plek te wijzen, is het enige wat hij doet, me tegen zijn geweldige lichaam aantrekken en me stevig vasthouden – ik smelt en barst in huilen uit. ‘Het spijt me zo! Het spijt me vreselijk!’
‘Ssst,’ sust hij ‘het doet er niet meer toe, oké? Helemaal niet meer – je bent hier en alles komt goed. Ik zorg voor je, Julia.’
Wat is het fijn om die woorden uit zijn mond te horen. ‘Je geeft me een kans?’
‘Waarom niet – je weet toch wat ik je beloofd heb?’
‘Ja… Maar eigenlijk ben ik het niet waard.’
‘Zeg dat nou niet…’ Hij loods me mee naar binnen en zet me op de bank. ‘Wil je wat te eten?’
Ik denk dat ik niets ga binnenhouden op dit moment. ‘Heb je yoghurt?’
‘Natuurlijk,’ hij komt met een bakje Griekse yoghurt aangelopen.
ik bedank hem en lepel het voorzichtig naar binnen. Hij bekijkt me aandachtig. Halverwege het bakje voel ik het al misgaan en sta vliegensvlug op. Ik ren naar de badkamer en weet het toilet net op tijd te bereiken, voordat het er weer uitkomt. ‘Dit bedoel ik!’ snik ik achteraf ‘je hebt niets anders dan zorgen met mij!’
‘Rustig, Julia.’ Hij veegt mijn gezicht af en neemt het dan in z’n handen. ‘Dat spul dat maakt je heel ziek, maar je komt hier doorheen. Wij komen hier doorheen.’
Ik knik. ‘Ik heb ook helemaal niet geslapen, ik ben moe en…’
‘Ssst,’ sust hij ‘rustig. Ik ben maar al te blij dat ik je weer in mijn gezelschap heb. Laat me in ieder geval voor je zorgen, oké?’
Waarom ook niet? Ik kan duidelijk niet voor mezelf zorgen.

Reacties (13)

  • agirlx

    EINDELIJKK!(yeah)

    6 jaar geleden
  • Gm

    EINDELIJK !!!!:Dooh zo geweldig !:D

    7 jaar geleden
  • Rembrandt

    Hoe kan het zijn dat ik deze -en de volgende - hoofdstuk niet heb gezien. Het wordt hoog tijd dat ik mijn inbox eens leeg. :/
    Ik ga lekker even verder lezen. Ik heb gezien dat je nog twee hoofdstukken voor me heb klaarlggen. (:

    7 jaar geleden
  • Navygirl

    Jeeeeejj(H)

    7 jaar geleden
  • 1TWILIGHT

    Eindelijk!!! Snel verdr!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen