By Me

XXXtra lang hoofdstuk voor jullie allemaal, Super bedankt voor alle reacties!

Zarah Cruizze Latimore


Tegen mijn zin trek ik de rode pumps aan, lijken mijn benen 2 meter lang en lijkt het alsof ik vol zelfvertrouwen over een halfuur het podium betreed. Misschien is er zelfvertrouwen ergens diep vanbinnen en moet ik me niet zo aanstellen. De fans hoeven ook niet te lezen wat er nu in me omgaat. Niemand hoeft het eigenlijk te weten. 'Zarah?' Ik draai me om en help Onaa in haar kleedje. Een styliste zorgt voor accessoires waarna de bijwerking van onze make up volgt. Het resultaat, er wordt namelijk een glimlach op mijn gezicht geschilderd. Oortjes krijgen we toegereikt en even later moeten we naar de relaxruimte. Ongemakkelijk loop ik naar de koelkast en neem een flesje water uit. Onaa krabt aan haar arm en kijkt Bill moeilijk aan. Stiekem kijk ik naar Tom die levenloos in de zetel naast Bill zit. Hij ziet er nog steeds vreselijk slecht uit. Gelukkig bestaat er zoiets als make up om het te verdoezelen op podium, een zonnebril om op straat te komen. De ruimte is stil, houdt zich stil tot het teken van David. Het is tijd om ons te begeven naar het podium. De verwarde blik die hij ons allen toewerpt laat ons echter koud, wie zal nu ook het woord gaan nemen en die woorden luidop uitspreken? Afgelopen week is voorbijgevlogen, geen woord hebben we gewisseld na onze ruzie. Hij maakt ook geen aanstalten om me aan te spreken. Wat valt er ook nog te bespreken?




Niets laten blijken op het podium was vast het moeilijkste dat ik ooit heb moeten doen. Ik zag Onaa heen en weer springen maar in haar ogen, haar blik zat verdriet. Ik haat het te zien bij mijn jongere zusje. Ik zou mezelf moeten redden dit keer. Misschien is het karma. Had ik haar 10 jaar geleden niet alleen mogen laten en is dit mijn straf van God. Al zou het absurd zijn want ze heeft Bill gevonden, een geluk dat niemand haar kan afnemen. Mijn hoofd staat echter niet naar het achterlaten wat ik had met Tom, het zoeken naar een nieuwe liefde. Ik heb het vreemde gevoel dat ik niemand anders meer wil hebben, Tom was onvervangbaar. Hij was en blijft degene waar mijn hart altijd voor zal kloppen. Vervloekt.

Bij de meet en greet zaten twee jonge meisjes, totaal in de ban van ons. Ergens wel schattig want ze waren amper 13 jaar. Hun grootste wens was ooit zo te worden als mij en Onaa. Mooi en getalenteerd. Het gaf me meteen een steek. Dat waren net de twee dingen die Tom zocht in een meisje. Ieder interview stootte hij daarop. Hij fluisterde me toe hoe mooi hij me vond, hoe wonderbaarlijk hij het vond dat ik zoveel kon. Was ik daarom een gemakkelijke prooi? Ondanks dit alles, voelde hij toch meer liefde voor ... Ria? Hij kent haar al veel langer, ze heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in zijn leven. Daarnaast is ze nog extreem knap ook, getalenteerd in weet ik veel wat en heeft ze misschien iets extra's, iets dat ik niet heb. Maar wat is dat dan?

Ik kijk rond en zie dat Onaa in Bill's armen ligt te slapen. Tom ligt tegenover hem, met zijn rug naar me toe gericht, diep in slaap.Vooraan in het privévliegtuig zie ik net de twee slapende lichamen van Bill en Onaa liggen, dicht tegen elkaar aan genesteld. Tom zou rechts van hun moeten liggen of zitten. Moeilijk te zien vanaf mijn plek, helemaal achterin. Langzaam en stil sta ik op en neem mijn laptop uit mijn handbagage. Na het aanmelden kijk ik even op, of niemand wakker wordt, er is geen teken van leven. Het vliegtuig zou over een uurtje moeten landen in Duitsland, dus ik heb nog even tijd hiervoor.


Twijfelend zweef ik over de enter knop met mijn wijsvinger, zou ik dit mezelf aandoen? Voor ik het erg in heb, verandert het scherm in een rode gloed. Rood haar, naast de cornrows en dreadlocks van Tom op elke foto. De overgelukkige glimlach op beide gezichten. Bijschriften die nog harder bij me steken. Sommige fans zien hun als het ideale koppel. Ik verklein het scherm en open mijn eigen afbeeldingen map. Een foto van mij en Tom plaats ik naast die van hun.

Het zien van die foto alleen bezorgd me kippenvel en die erkende krop in mijn keel. Tranen prikken maar ditmaal weiger ik deze te laten ontsnappen. Waarom dacht ik ook dat mijn leven niet meer stuk kon? Gefocust vestig ik me op beide foto's.

De blik in haar ogen, dat sprekende gezicht. Mooi lang, ietwat uitdagend en zelfzeker. Mijn blik spreekt haast niet, net alsof ik bang ben dat iemand ziet wie ik echt ben. Best vreemd voor mijn droom als beroemdheid, kans tot erkenning. Gepikeerd wrijf ik over mijn gezicht heen. Gezond kan het niet zijn, maar wat moet ik doen? Ik kan geen andere reden vinden voor Tom's overspel. Wat deed ik verkeerd? En de grootste vraag van allemaal, wat zal ik doen als Ria voor mijn neus zal staan? Huilen en wegrennen? Op haar afvliegen? Haar de huid vol schelden? Geluk wensen met haar toekomst met Tom? Wat in godsnaam?...
De gedachten die het van me overnemen laten me opnieuw afdwalen, afdwalen naar de ondergrond, steeds dieper in de put. Ik weet hoe dieper ik geraak, des te moeilijker om er weer uit te komen. Het engste gevoel is, niet zeker te weten of ik er ooit uit zal komen, of ik zal kunnen leven met het idee, niet verder te leven met Tom, een toekomst zonder hem op te bouwen. Hoe ziet alles er dan uit? Trouw ik met een man om hem trachten te vergeten? Dan zou ik enkel mezelf voorliegen want dat is onbegonnen werk. Kon Ria maar verdwijnen, samen met die baby...En nu klink ik als een sadist. Het kind is onschuldig, helaas de ouders ervan niet.


Zonder af sluiten sluit ik de laptop meteen weer en trek mijn benen op. Ik voel mijn haren naar voren vallen, zich vormend als een gordijn voor mijn gezicht. De tranen vermenigvuldigen, in een wazige glimp ze ik een paar benen voor me rusten. Zonder op kijken, schamend voor mijn toestand weet ik dat het Tom is. Zo dichtbij en zo ver weg. Ik voel een hand op mijn hoofd rusten. Langzaam glijden de vingers door mijn haar en kan ik het verliefde gevoel niet onderdrukken. Het doet enkel zoveel pijn, zoveel meer pijn. Zodra hij die wil terugtrekken grijp ik hem vast en plaats ik die heerlijke, bedrieglijke warmte tegen mijn wang aan. Langzaam glijden mijn tranen eroverheen, de wrijving van zijn duim doen me loslaten en omhoog kijken. De schittering langs zijn kin, dalend op mijn hand. Hij huilt, niet net begonnen, eerder alsof hij in zijn slaap heeft gehuild. Is dit echt of gespeeld? Hij zou een verdomd goede acteur moeten zijn, dat weet ik. Maar waarom dan? Hij heeft dit zelf gekozen. Die handen, zijn warmte, zijn liefde, zijn lichaam, zijn stem, warme adem, zachte liefkozende strelingen,... Ik kan toch niet zonder? 'Ik heb je nodig, Tom.' snikkend trek ik hem omlaag, dwing mezelf hem een laatste keer vast te nemen. Hij drukt zich volledig tegen me aan, net alsof hij in mijn lichaam wil kruipen. Het voelt dit maal niet vertrouwd, niet zoals ik het gewend ben. Als ik hem loslaat, kijk ik hem niet meer recht aan, bang dat hij voelt wat ik net voelde. Voorzichtig, net alsof ik ieder moment kan breken, neemt hij mijn gezicht in zijn handen. Opgedroogde tranen, gemengd met de verse zitten op zijn gezicht.

'Je verdient dit niet.' Zijn stem trilt, haast niet herkenbaar voor mij als mijn Tom. Hij kijkt langs me heen en slikt moeilijk. De tranen die komen streel ik weg met een trillende vinger. 'Ik verdien jou niet...., God het spijt me zo.' Zijn handen glijden van mijn gezicht af. Ik kan enkel toekijken, meehuilen en hopen dat dit alles enkel een nachtmerrie is. Hoe vaak ik mezelf ook knijp, ik word niet wakker. 'Waarom deed je het?' Smekend om een antwoord kijk ik hem aan. Hij staart me wezenloos aan, fronst en schud zijn hoofd langzaam. 'Ik-k kan me niets herinneren, ik heb niet met haar geslapen.' Ongelovig schud ik mijn hoofd en kruip een stukje van hem weg. Meteen neemt hij m'n handen beet, maar het maakt me enkel kwader. Kan hij nu niet voor 1 keer stoppen met liegen? 'Vertel het me, wat deed ik verkeerd?' Haastig schud hij het hoofd, neemt m'n handen beter beet. 'Niets, helemaal niets! Ik hou zielsveel van je Zarah, enkel maar van jou! Je betekend alles voor me en ... ik-k begrijp het niet, ik heb je niet bedrogen.' Ik haal zijn handen van me af en meteen neemt hij me weer vast. 'Misschien houd je niet enkel van mij alleen, zoals ik je al heb gezegd.' Fronsend schud hij zijn hoofd. 'Ik hou enkel van jou, Zarah. Je moet me geloven!.' Ik schud mijn hoofd en richt mijn blik naar buiten. 'Je hoeft niet te liegen voor mijn eigen bestwil, het zou me beter doen als je gewoon toegeeft dat je meer van haar houdt dan van mij. Dan heb je tenminste een goede reden om haar zwanger te maken in plaats van mij.' Het doet me pijn om het zo te zeggen maar het kan zijn enige reden zijn. 'Maar Zarah, ik meen...'


Scherp kijk ik hem aan. 'Jij meent helemaal niets Tom. Voordat je vertrok naar LA heb je me gezegd dat ik de enige voor je was en wat doe je? Je gaat met haar naar bed en kijk nu, nu heb je een mooie toekomst met haar, ik vertrouwde je! Het is zoals ik zei, je bent geen haar verandert. Je bent nog altijd onbetrouwbaar als het om vrouwen gaat en het is jammer dat ik in je val ben blijven vastzitten.' Sprakeloos kijkt hij me aan om vervolgens zijn mond te openen en weer te sluiten. 'Ik-k ben niet meer die persoon.' De stem zwakt af, machteloos laat hij me voorzichtig los, kijkt naar zijn handen. 'Ik wil dat je ... ik wil dat je eerlijk bent met jezelf, dat je me loslaat.' Bedrogen door mijn eigen woorden, kwaad op hem en op mezelf, spreek ik de woorden uit. 'W-Wat bedoel je nu?' fluistert hij, hoofdschuddend. Ik kijk hem recht in de ogen. 'Ik kan niet toekijken hoe jij ... hoe jij vol trots naar de echo zal kijken, hoe je samen met haar spullen gaat kopen, hoe je een kamer inricht... Ik kan het niet terwijl wij een relatie hebben.' Zijn ogen worden groot, een moment stilte volgt. De prachtige ogen die ik elke dag kon bewonderen, kijken me diep en diep gekwetst aan. 'Nee, doe dit niet... Ik- we vinden er wel wat op, je kan niet bij me weggaan.' Met een schuin hoofd, plaats ik mijn hand in zijn hals. 'Ik hou van je Tom en dat zal jammer genoeg altijd zo blijven, maar ik weet dat je er moet zijn voor je kind en voor Ria. Jullie zullen wel gelukkig worden, en dat zonder mij.' Hij blijft zijn hoofd wanhopig schudden. 'Ik wil niet...b-bij jou weg.' Ik laat hem los en leun met mijn hoofd tegen de hoofdsteun van de zetel. 'Ik wel bij jou, Tom.'

Reacties (4)

  • AlreadyGone

    Echt heftig!
    De tranen stonden zowat in mijn ogen..
    Snel verder!(flower)
    x

    8 jaar geleden
  • BlackLeather

    Ooow heftig!!!

    8 jaar geleden
  • static

    Ugh.
    Eigen schuld dikke bult...

    8 jaar geleden
  • Mikrokosmos

    Neee dit meent ze zowizo niet! snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen