Foto bij Am I addicted?

Eindelijk weer 'ns wat vooruitgang, wat vinden jullie?

Oh, daar had ik nog niet eens bij stil gestaan. ‘Ik voel me niet goed.’ Ik kan wel janken.
‘Dat zal vast wel.’ Hij wenkt me. ‘Kom.’
Ik schud mijn hoofd. ‘Laat me maar hier. Ik zal zo toch wel weer…’ Ongecontroleerd begin ik te shaken, zo erg dat zelfs mijn beeld wazig wordt.
‘Nog niet voor al het goud op de wereld,’ mompelt hij. Lucas pakt een emmer die hij bij het bed neerzet. Voorzichtig zet hij me op het bed neer. ‘Ik wil jou dichtbij me hebben,’ mompelt hij terwijl hij naast me gaat liggen. ‘Heel dichtbij, voor altijd.’
‘Ik jou ook,’ spontaan begin ik te kwijlen – gewoon ineens. Ik draai me naar hem toe en leg mijn hoofd op zijn borst. ‘Voor altijd en geen tel minder.’
Opgelucht haalt hij adem. ‘Dat antwoord wilde ik nu horen.’

De volgende morgen word ik wakker en is Lucas al uit bed. Ik ga rechtop zitten en zie Mike de slaapkamer binnenwandelen.
‘Je bent wakker.’ Hij heeft een tevreden grijns op zijn gezicht.
‘Min of meer…’ Het zweet breekt me opnieuw uit en ik begin weer te shaken.
Zijn uitdrukking vertrekt. ‘Ontwenningsverschijnselen?’
Ik knik. Het volgende moment duik ik diep weg onder de dekens als ik het ineens onwijs koud heb.
‘Dat is het dus.’ Mike komt naast me zitten. ‘Die vent van je heeft een goede smaak als het op bedden aankomt, dit zit heerlijk.’
‘Ja,’ stamel ik ongecontroleerd.
‘Julia?’ Zijn stem. Daar doe ik alles voor – gretig steek ik mijn hoofd boven de dekens uit. ‘Wil je wat te eten?’
‘Ik weet het niet,’ antwoord ik eerlijk ‘ben zo vreselijk misselijk. Mag ik misschien een kopje thee?’ Ik probeer uit bed te komen, maar zak meteen door mijn knieën heen. Lucas helpt me overeind en zet me op een stoel bij keukentafel.
'Je voelt je niet zo goed, he?' vraagt Mike bezorgd, die tegenover me gaat zitten.
'Dat is een understatement.' Ik begin opnieuw bijna over te geven. 'Maar het moet - het verlangen is zo vreselijk groot, maar ik weet dat het niet kan. Ik maak mezelf kapot.' Ik stroop mijn mouwen op en laat hem mijn armen zien. 'Kijk, dat wil ik gewoon niet.'
Mike trekt lijkwit weg. 'Je bent veel verder gegaan… Veel verder gegaan dan afgelopen week.'
Ik knik. 'Dat is wat pijn met me doet.'
'Ik zie het…' Hij pakt mijn hand vast 'ben in ieder geval blij dat je je dat nu ook beseft. Volgens mij kun je geen betere hulp hebben dan van dat meneertje daar, Juul. Serieus, ik heb al heel wat uren met hem gepraat, maar hij doet echt alles voor je.'
Ik voel een steek in mijn hart. 'Ik heb hem gigantisch teleurgesteld.'
'Je kon niet anders, Juul. Maar je had eerst wel met 'm moeten praten. Hij heeft namelijk een verklaring voor 't geen wat er gebeurd is… Maar dat komt nog wel. Eerst moet je beter worden. Het is denk ik verstandiger als je een poosje hier blijft.'
'Maar… School? Ik bedoel…'
'Je gezondheid staat voorop.'
'He.' Lucas gaat naast me zitten geeft me mijn kop thee en houdt me een papiertje voor. 'Wat zou je ervan denken als deze man nu hier is langskomt? Hij heeft ervaring met drugsverslaafden.'
Meteen barst ik in huilen uit. 'Ben ik drugsverslaafd?'

Reacties (11)

  • DROWNER

    I'm lovin it! Noooo, not the MC donalds, but YOUR STORIE!

    7 jaar geleden
  • NicoleStyles

    nee echt drugsverslaafd lijkt maar zoxD
    snel verder

    7 jaar geleden
  • Rembrandt

    Ik dacht dat ze het al wist. Blijkbaar niet dus.

    Nja,samen komen ze er wel uit.

    7 jaar geleden
  • MacGyver

    Ik hoop dat Lucas nog even langs gaat bij Dennis. (6)

    7 jaar geleden
  • SuperrCarrot

    poor Julia:(
    maar ik ben ontzettend blij dat ze nu in elk geval is opgehouden met doen alsof ze beter niet bij Lucas kan zijn:)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen