Pic by BlackLeather

Bill Kaulitz


De kille stilte die in het vliegtuig hangt maakt deze rit nog enger dan het was. De sneeuwstorm die woede over Duitsland maakte het moeilijk op de bestemming te geraken. Gelukkig kunnen we over een kwartier eindelijk landen en ons begeven tot ons eigen huis. Alhoewel... Ik kijk even omlaag naar Onaa in mijn armen. Haar groene ogen kijken bezorgd opzij, onwetend klemt ze zich steeds dichter tegen me aan. Geruststellend strijk ik door haar haren en volg haar blik. Mijn tweelinghelft die voordat ik in slaap viel, probeerde in slaap te geraken zit met opgetrokken knieën recht voor zich uit te staren. Dit doet hij al een hele week maar dit keer is er iets verandert. De onrust druipt zo van zijn gezicht af, angst in zijn ogen, omringt door dieprode vlekken. Het wijst op het net wegvegen van zijn tranen. Zonder het zelf door te hebben blijft hij knarsetanden en zichzelf pijnigen in gedachten. Waarom zou hij het nu pas echt doorhebben?


Ik kijk om en zie het antwoord al verschijnen. Zarah zit net op dezelfde manier, vechtend tegen de tranen. Eén verkeerd woord en ze kan in huilen uitbarsten. Ongerust neem ik Onaa wat steviger vast en laat mijn hoofd op het hare rusten. Hoe zou hun gesprek geëindigd zijn? Vast niet goed, wat alles erger kan maken. Ik kan ook niet verwachten dat Zarah begrip zal tonen. Ik sta er niet eens zelf voor open, maar ik heb bij alles zo mijn vragen open. Ik kan het zien en voelen wanneer mijn broer liegt tegen mij, recht in het gezicht. Ik kan met 100% zekerheid zeggen dat dit alles niet gespeeld is. Hij lijdt, heeft spijt maar vooral onbegrip. Hij verstaat er niets van, hij verstaat zichzelf niet. Hoe hij haar kon bedriegen, hoe hij naar bed ging met Ria? Hij herinnert zich werkelijk niets. De enige mogelijkheid die overschiet is dat hij stomdronken moest geweest zijn. Dan weet hij zelfs zijn eigen naam niet meer. Het is dan ook wel nog de meest triestige zaak.


'Bill' Ik ontwaak uit mijn dagdroom en kijk omlaag. Bezorgdheid zal een lange tijd in haar ogen staan. Ze wil zoveel doen om haar zus te helpen maar hoe? 'Wat is er liefje?' Uiterst zacht stel ik de vraag in haar oor en sluit ze even de ogen. 'Het is gedaan.' Tranen zijn zichtbaar in haar ogen. Verbaasd draai ik haar kin terug tot mij en zie nu pas haar gsm op haar schoot liggen. 'Wat bedoel je?' Ze duwt haar gsm in mijn handen en knippert haar ogen om de tranen te verwijderen. Ik zucht en richt me tot haar om de tranen weg te pinken en haar stevig te omhelzen. Mijn blik vangt die van Tom op. Verdriet en woede. Hij draait hoofdschuddend zijn hoofd om, om op te staan en te verdwijnen in de toiletruimte. Wat zal hij nu beginnen?


Bij het uitstappen loopt Zarah als eerste naar buiten. Verdoken in haar sjaal, haar muts over haar oren getrokken, met een zonnebril op. Ik volg Onaa op de voet die zwaait naar de fans aan de gate. Het gegil en getier doet momenteel mijn hoofd open en dicht klappen. Misschien ben ik nog niet genoeg uitgerust. Snel worden we in een busje gepropt en zijn we onderweg naar huis. Tom kijkt Onaa af en toe aan, maar ze weet niet hoe te reageren. Ik weet wel dat ze geen haatgevoelens kan creëren, ze wil hen allebei helpen. Na een rit van een kwartier zijn we er eindelijk en gebeurt alles zoals ik in gedachten had voorspelt. Beiden nemen ze hun koffers bij de hand en verdwijnen naar hun slaapkamer. Zarah houdt even halt en zet haar koffer in de logeerkamer. 'Zarah...' Terwijl Onaa zich stort op Aiko, haar lieveling die ze naar haar goesting te lang heeft moeten missen, begeef ik me tot de tweelingzus. Ze kijkt me aan en ik geloof dat ze denkt dat ik haar de les ga spellen. Ze kijkt me wat terughoudend aan. Ik loop dichter en open mijn armen. 'Kom eens.' Ze twijfelt merkbaar tot ze inziet dat de kust veilig is. Voorzichtig neemt ze de omhelzing aan en neem ik haar goed vast. Ik zucht en voel haar een stukje rillen. 'Het spijt me Bill.' Glimlachend in het niets schud ik mijn hoofd. 'Je hoeft nergens spijt van te hebben. Het is jou keuze en die kan niemand anders in jou plaats maken.' Ze laat me een stukje los en kijkt me aan. 'Maar...' Ze stopt en kan voor het ontsnappen van de traan, hoor ogen drogen. 'Hoe weet ik, dat ik de juiste keuze heb gemaakt?' Ik werp een blik op Tom's deur en denk na. 'Dat weet je niet en dat kan niemand weten.' Ik laat haar los en zie dat ze nog iets kwijt moet, gewoon iets.


'Wat is er?' Ze schud haar hoofd en neemt een verse teug lucht binnen. 'Zonder die keuze zou alles enkel bemoeilijkt worden.' Niet begrijpend voel ik hoe ze me volledig loslaat en mijn blik negeert. 'Ik ga mijn spullen halen.' meld ze fluisterend en draait zich om, om haar weg te vervolgen naar Tom's kamer. Ik zou willen blijven om de wacht te houden bij die twee maar Beamer heeft nu toch echt mijn aandacht nodig.




Tom Kaulitz



Daar sta ik nu, bij daglicht. Oog in oog met degene die me voorgoed zal verlaten. Degene die me zin gaf in het bouwen van een toekomst. Een rooskleurige toekomst. Nu wordt die enkel een nachtmerrie wetend dat ze er niet bij zal zijn, er niet bij wil zijn. Ze laat me achter terwijl ik enkel haar nog nodig had. Ze was mijn enige optrekje, de enige die met de juiste oplossing zou komen. Maar wat is die? Hoe kan ze het zomaar beslissen, zomaar doen? Ze staart me aan en zonder een woord te zeggen sluit ze de deur achter zich. 'Wat kom je doen?' Hoe heeft ze er toch voor gezorgd dat ik mezelf niet meer ben? Dat ik zo zwak ben, zo negatief? Ze kijkt naar het bed en zucht diep. 'Tom, doe alsjeblieft niet zo vijandig.' Ik klem mijn tanden op elkaar en voel plots geen zelfbeheersing meer. De lage kast, door haar uitgekozen, bedekt met alles wat ons samenbracht, foto's, aandenken, kleine cadeautjes, is verleden tijd. Uit innerlijke woede veeg ik alles op de grond. Glazen kaders breken, spullen spatten uit elkaar, mijn bloed kookt weliswaar. 'Wat had je dan gedacht? Dat ik vrolijk met een lach op mijn gezicht vrede ga sluiten?' schreeuw ik haar toe. Ze krimpt wat in elkaar, werpt een blik op de gebroken stukken op de grond. Ze legt haar hand in haar zijde en kijkt me nors aan. 'En wat denk jij? Dat ik jou nog een beetje meer van me zal laten profiteren? Dat ik jou ga delen met haar?' Ik schud mijn hoofd meewarig, wrijf over mijn slapen en kijk haar aan. 'Je hebt niet eens deftig met me gepraat, zomaar uit het niets beslis je dat je klaar met me bent. Achter alles wat we samen hebben bereikt.'


Ze krijgt tranen in haar ogen en wijst me dreigend aan. 'Jij bent degene die dat moet zeggen Tom. Ik moet me niet verplicht voelen deftig met je te praten want dat deed jij ook niet voordat je me bedroog, vier maanden geleden!' roept ze uit. Ze huilt en laat haar armen naast zich zakken. 'Hoeveel keer moet ik het nog zeggen? Ik heb je nooit expres bedrogen! Ik herinner me niets, echt niets.' Opgelaten stapt ze wat dichter naar me toe en trekt haar wenkbrauw op. 'En jij denkt werkelijk dat ik je zal geloven?' Ik staar haar aan en kruis mijn armen. Die spot op haar gezicht staat me niet aan, echt niet. Ze wil hier sterker in worden, maar dat gaat mooi niet door. Als zij me niet gelooft dan is dat haar probleem maar. 'Eigenlijk wel ja. Nou ik dacht dat je zou geloven dat ik te vertrouwen ben maar blijkbaar had ik het verkeerd. Je gelooft liever in de leugen omdat het ook zoveel gemakkelijker voor je is, is het niet?'


Ze schud haar hoofd meewarig. 'Je bent een eikel, weet je dat?' Ik haal mijn schouders op. 'Ben ik een eikel omdat ik gelijk heb? Je hebt me nooit vertrouwd, dus waarom zou je het nu wel doen?' Ze wil iets zeggen maar in plaats daarvan gaat de deur open. Ik houd haar ogen vast en zie een vreemde glimp. Het arrogante en dominante in de vrouw. Ze wil me nog, dat weet ik wel zeker. Grijnzend kijkt ze me aan en tuit haar lippen. 'Wie zou dat nu toch zijn?' prevelt ze zacht. Ze zet een stap naar achter en ik kijk naar de deuropening. Een arrogante, opgetrokken wenkbrauw, zelfzekere houding en minachting richting Zarah. Ria? Vol verbazing richt ik me terug tot Zarah die met moeite haar blik van Ria verwijdert. 'Surprise Tom.' Met een mond vol tanden kijk ik toe hoe ze haar kledij van het bed haalt en richting kast knikt. 'De rest kom ik later wel halen.' De strakke, gewonnen blik die ze me toewerpt maakt me enkel maar kwader. 'Jij ...' brom ik maar ze draait zich gewoon om. Ze loopt langs Ria de kamer uit en sluit de deur.
'Ik mag haar echt niet.' Vol afschuw blijft Ria naar de gesloten deur staren.





Bedankt voor alle reacties, lieve mensen!


Reacties (4)

  • Mikrokosmos

    omg Ö
    zat ik vol spanning te lezen, stopt het ineens --'
    Snel verder gaan!

    8 jaar geleden
  • static

    Ria speelt een spelletje.
    ik weet het zeker!
    ze is of wel zwanger maar niet van tom,
    of ze is niet eens zwanger maar doet alsof en dan krijgt ze straks een miskraam ofzo.
    kan niet anders...

    8 jaar geleden
  • Raveness

    Snel verder gaan please!!!!

    (K)(K)

    8 jaar geleden
  • AlreadyGone

    Gemeen om hier te stoppen!:O
    Snel verder!!!!(flower)
    x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen