Foto bij It's frustrating

DO ya guys like it or not? Though guy Julia? haha. x

‘Ah, nou…’
‘Niet zo bescheiden! Als jij er niet was geweest, lag ik waarschijnlijk ergens als een of ander kasplantje. Je hebt me echt gered, samen met Lucas. Ik ben je gewoon eeuwig dankbaar.’
‘Ja, mijn ego is er erg blij mee. Nu weer overgaan tot de orde van de dag, graag.’
Ik schiet in de lach en neem de dag nog met hem door. Zodra ik naar buiten loop, staat Timothy al klaar. Samen met hem doe ik nog wat boodschappen, waarna hij me afzet bij de penthouse. Een penthouse wat ineens wel heel groot en leeg is zonder Lucas. Ik besluit mijn tijd nuttig te gebruiken en maak mijn huiswerk, waarna ik een aantal baantjes trek in het zwembad. Zelfs dan is Lucas nog niet thuis. Uiteindelijk maak ik maar wat te eten klaar en zap wat afgezaagde soaps voorbij op TV. Opgewekt kijk ik op als ik gerommel hoor bij de voordeur. Eindelijk, hij is er!
‘Dit is echt een heerlijke manier van thuis komen.’ Hij legt zijn sleutels op het aanrecht neer en ik loop op hem af.
‘Ik heb je gemist,’ fluister ik terwijl ik mijn armen om zijn nek sla.
‘Ik jou ook,’ antwoord hij terwijl zijn handen afdwalen naar mijn middel.
Ik kijk op naar zijn prachtige, donkere ogen. Die onbegrijpbare, onverwoestbare zeeën – helemaal van mij. Lucas drukt zijn lippen op de mijne terwijl zijn handen een patroon vormen langs mijn zij. Zijn tong glijdt speels mijn mond binnen en ik ga er vol op in. De sensatie, de tinteling, het is gewoon niet te begrijpen. Er bestaat geen enkele logica binnen deze gevoelens.
Hij kreunt en laat me los. ‘Mijn maag heeft hele andere ideeën, geloof ik.’
Ik grinnik, zodra ik zijn maag luid hoor knorren. ‘Dan heb je het toch goed voor mekaar, ik heb expres teveel eten klaargemaakt.’
‘Dat klinkt erg uitnodigend.’
Ik zet de magnetron aan om het op te warmen. ‘Ik heb een vraagje, Lucas.’
‘En dat is?’
‘Ik wil dat je me leert om mezelf te verdedigen. Ik wil voor mezelf kunnen opkomen. Dat heb ik nodig.’
‘Oké.’ Hij pakt een appel van de fruitschaal en ga tegenover me staan. ‘Val me aan.’
Ik frons mijn wenkbrauwen. ‘Wat?’
‘Precies zoals ik het zeg.’
Twijfelachtig haal ik mijn vuist naar hem uit, die hij zonder moeite afweert – zelfs terwijl ‘ie een appel eet. Beschamend dit.
‘Les één: Twijfel nooit en reageer onverwacht.’ Hij loopt naar de magnetron en haalt zijn eten eruit.
Oké, I got it. Ik heb een lange weg te gaan.

‘Ik geef het op, Lucas! Ik bak er niks van!’ We zijn inmiddels enkele weken verder en ik woon weer bij Mike en de rest – niet dat dat betekend dat ik Lucas niet meer zie, in tegendeel. De helft van mijn tijd breng ik bij hem door. Hij staat er dan ook op dat ik een huissleutel heb. We zijn al weken aan het oefenen, maar als het op zelfverdediging aankomt, ben ik waardeloos. Er is zoveel waar ik op moet letten – en als Lucas er nu zelf ook eens gemiddeld in was, dan is het een ander verhaal. Maar hij is er steengoed in, ik kan gewoon niet van hem winnen. En dat frustreert me gewoon.

Reacties (12)

  • DreamerN

    Haha, je kan niet van perfectie winnen(A)

    7 jaar geleden
  • eleanaMADYS

    Haha, Snel verder, lukt het nog om ng een stukkie te schrijven??? <333333333333333

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen