Pic by BlackLeather

Zarah Cruizze Latimore


Genietend van de heerlijke warmte kruip ik met gesloten ogen tegen hem aan. Mijn naakte benen glijden over de zijne heen. Een warme hand strijkt over mijn bovenbeen waardoor ik voorzichtig zijn hand probeer vast te nemen. Vervolgens open ik mijn ogen en zie hoe hij me al een poosje moet zitten aanstaren, ondervind ik aan de klaar wakkere man. 'Goeiemorgen...' Hij glimlacht en plaatst meteen zijn zachte lippen op de mijne. Ik laat hem zijn gang gaan waardoor ik al snel terug op mijn rug beland met hem half bovenop mij. Zijn zachte kusjes laten me haast smelten van verliefdheid. Als hij me langzaam loslaat, drukt hij een vochtige kus langs mijn onderlip. Lieflijk streel ik over zijn naakte borst heen en staart hij me bewonderend aan. 'Wat is er?' vraag ik zacht. Hij schud het hoofd terwijl ik voel hoe zijn hand langzaam over mijn borst heen strijkt. Hij buigt zich terug voorover en kust mijn ontblote schouder. Het prikken van zijn stoppelbaardje doet me gniffelen waardoor ik hem tegen mijn lichaam voel grijnzen. Ik glijd door zijn dreadlocks heen en kijk toe hoe hij zijn hoofd in mijn hals legt en me zijdelings aankijkt.

'Wat doe je vandaag?' Starend naar het plafond denk ik na. Wat ik zou willen doen? De hele dag mijn bed niet uitkomen en Tom's armen om me heen voelen. Samen een filmpje kijken, lekker eten, vrijen, samen douchen, praten over de toekomst... Wacht eens...Over welke toekomst heb ik het? De toekomst voor mij en Tom is...het is al te laat. Over twee maanden bevalt Ria en zal Tom zijn verantwoordelijkheid als vader op zich nemen. Hij zou namelijk nooit kunnen wat zijn vader hem heeft aangedaan. Namelijk de benen nemen en gebaren dat hij niet meer bestaat. Zijn handen strijken over mijn lichaam heen zodra mijn antwoord te lang op zich laat wachten. Zwijgzaam blijf ik naar boven staren zonder een kik te geven. Hoe onze relatie 'dit' zal overleven weet ik niet, echt niet. 'Schat?'


Hij leunt op zijn elleboog waardoor hij een uitgebreid uitzicht heeft op mijn gelaat. Zodra hij m'n ogen beet heeft, kan ik ze niet meer losscheuren. 'Wat is er?' Bezorgd kust hij zacht mijn wang, strijkt met zijn vinger langs mijn hals. 'Ik ga je missen.' fluister ik haast zonder geluid. Beschaamd durf ik niet opkijken en draai me zodat ik enkel nog zicht heb op zijn borst. Hij neemt mijn arm vast die naar zijn borst reikt, geschrokken kijk ik op. De ogen zonder emotie, zijn gezicht strak, nors. Met bange ogen kijk ik toe hoe er een traan uit zijn ooghoek ontsnapt. 'Ik laat je niet gaan.' fluistert hij zacht, maar gericht. 'Ik laat je niet vallen, ik...kan niet zonder je.' Hij kijkt omlaag en ik voel de grip om mijn pols meteen verminderen. Meelevend strijk ik over zijn borst heen en doe mijn best om niet te huilen. Ik wil hem niet missen, ik wil hem gewoon voor mezelf. Hij rolt op zijn rug en meteen kruip ik bovenop hem. Hij kijkt omlaag, laat zijn beide handen door mijn haren glijden. 'Ik weet dat ik Ria het een en het ander zal moeten vragen. Er klopt iets niet, zoals ik jou al heb gezegd in het begin. Ik voel het gewoon!' Knikkend op zijn argument schuif ik wat omhoog om zijn lippen te proeven. Hij trekt mijn hoofd omhoog zodat ik zijn mond weer verlaat. Hij bekijkt elke porie op mijn gezicht.


'Ik ben zeker dat mijn leven niet op deze manier eindigt, jij bent voor mij voorbestemd. En dat is precies wat ik Ria ga duidelijk maken. Ze verwacht dat ik met haar een gezin zal vormen, maar daar komt dus niets van in. Ik voel niets bij het kind, zelfs niet bij de echo. Het is niet mijn vlees en bloed! Als zij het kind perse wil houden, dan doet ze dat maar in haar eentje, ik zorg er wel voor dat het niets te kort komt, maar jij... jij blijft gewoon waar je altijd al was. Aan mijn hand, in mijn hart.'


Met een waterige glimlach onderzoek ik de ernst in zijn gezicht. Hij meent het serieus. Stiekem wou ik dat dit zou gebeuren, maar ik kan hem niet dwingen afstand te nemen. als hij dat zelf beslist ben ik nergens voor verantwoordelijk. Nergens voor. Ontroerd omhels ik hem en vind hij meteen mijn lippen terug. Dat kussen begint echt een verslaving te worden. Ik kan het hem niet kwalijk nemen want we hebben na 7 maanden echt nog heel wat in te halen.



Tom Kaulitz


Stevige armen trekken me tegen de man aan. Vloekend en overgelukkig heeft Bill me vastgenomen. 'Waag het niet om dit ooit nog eens opnieuw te doen!' Hij rilt een beetje waardoor Zarah's moeder hem even van me afhaalt. Ik voel me natuurlijk erg schuldig tegenover hem maar ik had het even nodig. Geen gezaag en verwijt aan mijn oren van niemand. Hij is er helaas wel het hart van in. Maar wat wil je? Als hij zomaar zou verdwijnen van de aardbol zou ik hem ook eens goed onder zijn voeten geven. Onaa kijkt me blij aan en komt netjes in mijn omhelzing staan in plaats van die zelf te bieden. Grinnikend druk ik een kus in haar haren en wrijft ze over mijn rug heen. 'Ik hoop dat je zal bereiken wat je wilt.' Ik knik overtuigd en werp een blik op Zarah die Agnes helpt om Bill even te kalmeren.
'Ik zal bereiken wat ik wil.' Ze laat me los en wrijft even over mijn arm heen. 'Ik vertrouw je, Tom.' Dankbaar kijk ik haar aan om vervolgens mijn uitgebreide excuses te bieden aan mijn ongeruste broertje.








Na het moeilijke afscheid van Zarah, voor mij zeer moeilijk, het leek alsof ik niet wou vertrekken zonder haar, ook al is het maar een twintig minuten rijden van haar huis tot het mijne, reden we terug naar huis. Bill en Onaa kibbelden over iets nutteloos en ik zat met mijn gedachten bij Ria. Hoe ze zou reageren, hoe ze het vond dat ik bij/met Zarah sliep... Het maakte eigenlijk niet erg veel uit want dit was wat ik wilde. Het is mijn leven en het liefst bepaal ik die nog zelf en niet zij. Ik zal mijn verantwoordelijkheid nemen, maar op mijn eigen manier. Bij het uitstappen kibbelen die twee nog steeds en kijk ik Bill geërgerd aan. 'Bill alsjeblieft.' Verontwaardigd kruist hij de armen, klaar voor een uitleg. Helaas voor hem, heb ik daar geen zin in en stap gewoon naar binnen. 'Tom!' Negerend loop ik binnen en zie meteen Ria in de sofa zitten. 'Tom!' Ze grabbelt moeizaam overeind en slaat haar armen stevig om me heen. 'Hoe haal je het toch in je hoofd?' fluistert ze bang. Ze rilt waardoor ik automatisch mijn armen om haar heen sla. Klaar voor het gesprek zal ik nooit zijn, maar als die er nu niet komt, zal die nooit meer komen ook.

'Wat is er?' Ze kijkt me bezorgd aan als ik nog steeds neutraal voor me uit staar. Ik werp een blik op haar bolle buik en kijk vervolgens in haar bruine ogen. 'Ria, we moeten even praten.' Ze lijkt haar adem in te houden en vervolgens te ontspannen. 'Waarover?' Ik knik en kijk haar vragend aan. 'Over ons.' Het komt er redelijk bot uit omdat mijn lichaam dit niet accepteert. Ik en zij vormen geen ons.



Toch nog een doordeweeks hoofdstukje voor jullie! Bedankt voor alle reacties en ik beloof dat het de moeite waard zal zijn met Ria, Tom en 'het ongeboren kind'...

Reacties (4)

  • BlackLeather

    Zooooo snel verder jij!!!!!

    xx

    8 jaar geleden
  • MrsGrey

    Ga door jij! :d

    8 jaar geleden
  • Raveness

    Snel verder gaan alsjeblieft...

    En wat AlreadyGone zei de overgang is inderdaad een klein beetje verwarrend..

    (K)(K)(K)(K)(K)

    8 jaar geleden
  • AlreadyGone

    Ben blij dat Tom eindelijk eens initiatief neemt om dat allemaal op te lossen...
    En ik wil niet muggenziften ofzo (sorry als je het zo ervaart), maar voor de alinea die begint met "Stevige armen trekken me tegen de man aan." ben je vergeten te schrijven dat het om een Tom pov ging. Was in eerste instantie nogal verwarrend, vond ik:X
    Snel verder! Je verhaal is echt goed!(flower)
    x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen