Foto bij This isn't the way we live

Wat hopen jullie dat er gebeurd?

Het is gewoon niet te geloven.
Ik heb het meest aantrekkelijke vriendje van de wereld en zit nu omwille daarvan in een helikopter om te vluchten voor zijn vijanden. Terwijl hij, nou ja - je weet wel, met die vrouw.
Of zo.
Ik word gek.
De vrouw zit naast me. Ik kijk haar wantrouwend aan. 'Hoe heet je eigenlijk?' vraag ik.
'Sabine,' antwoord ze.
'Oke,' antwoord ik knikkend en kijk via het kleine raam naar buiten. Ik zweef ver boven de stad, inmiddels boven het buitengebied.
'Je hoeft je echt geen zorgen te maken om Fields,' begint Sabine na verloop van tijd. 'Hij heeft voor hetere vuren gestaan.'
Ik snif en antwoord niet. Het enige wat ik heb is hoop. Hoop dat ik hem vandaag nog in mijn armen kan sluiten. Dat is alles wat ik hoop. Want zonder hem… Ik kan me amper voorstellen hoe mijn leven zonder hem was.
Niet veel later landden we op het dak van een groot gebouw. We stappen uit de heli, het gebouw in. De trappen lijken eindeloos. Uiteindelijk kom ik in een ruimte zonder ramen, wat wordt verlicht door TL-lampen langs de muur. Het is heel erg strak en synchroon ingericht met een keuken aan de zijkant. Dit zal wel de loungeruimte van het hoofdkwartier zijn. Sabine reikt me een sapje aan en ik ga op een van de grote loungebanken zitten.
'Wij moeten weer verder,' begint Sabine terwijl ze de TV voor me aanzet. 'Je kunt hier blijven totdat Lucas je komt ophalen. Hier ben je veilig.'
'Oke, bedankt,' antwoord ik. Met een zucht zak ik onderuit op de bank, ik zie het een en ander op de TV voorbij komen, maar krijg het niet voor elkaar om er naar te kijken. Ik krijg het koud - ontzettend koud. Ik voel me leeg. Naast me ligt een deken en die sla ik om me heen, maar dan krijg ik het nog geen graad warmer. Ik ben gewoon leeg. Ontzettend, ontzettend leeg. Stel dat hem iets gebeurd? Ik zal het mezelf nooit vergeven. Het is mijn schuld - dat kan niet anders! Ik ben gewoon naar zijn huis gegaan. Dat had ik niet moeten doen. Ik had hier op voorbereid moeten zijn.
Ik ben vreselijk. Ik verdien het om te lijden.
Het is mijn schuld dat het fout ging. Ik slik. Wat moet ik nou? Uren verstrijken en ik blijf daar op zelfde levenloze wijze zitten.
Ik kan niet met deze onwetendheid leven. Dit trek ik niet. Ergens begint mijn maag te knorren, maar ik besteed er geen aandacht aan. Voorzichtig ga ik iets rechter zitten. Er is nieuws over een of andere ontsnapte olifant in Japan.
Alsof ik daar ook maar iets om geef, op een moment als dit. Uiteindelijk zap ik naar iets interessanters, maar dat kan me ook niet boeien. Ik wil maar één ding en dat is Lucas. Hoelang gaat dit nog duren? Ik mag de hoop toch niet verliezen? Waarom voelt het dan toch zo? Ik word gek van mezelf!
Lucas.
Mijn Lucas.

Reacties (6)

  • agirlx

    laat hem snel komen!

    6 jaar geleden
  • Dinnetje

    Jeeejte ik heb dat spionnen gebeuren een beetje onderschat.... Want er zitten een patij kanten aan wat totaal niet sexy is .... Ik hoop dat ze er geen punt achter gaat zetten ofzo...

    Snel verder(flower) Kudo

    7 jaar geleden
  • KeyKey4

    Spannend,
    Snelverder(H)

    7 jaar geleden
  • DreamerN

    Lucas kom snel !! Voor Julia nog echt depri word !
    En in het vervolg moet hij alles tegen haar zeggen, ALLES:)
    Snel verder(flower)

    7 jaar geleden
  • IlsePaynex

    Snel verder!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen