Foto bij No life without you

Blij dat ze weer samen zijn?

Waar hangt hij toch uit? Waarom is hij niet bij me? Ik wil dat hij hier is, hier bij mij, héél dichtbij! Ik heb hem harder nodig dan wat dan ook. Hij is mijn adem, hij is… Ik had nooit gedacht dat ik zoveel van iemand zou kunnen houden en hij ook van mij… Tenminste, dat denk ik. Ik bedoel, hij zegt dat 'ie een verklaring heeft… En ik geloof hem. Hij heeft me in leven gehouden toen ik dat zelf niet kon. Ik vertrouw hem boven wat dan ook.

'Julia?'
Die stem ken ik uit duizenden. 'Lucas?' Ik kijk op en zie hem daar staan. Razendsnel sta ik op en ren op hem af. Lomp en wel gooi ik me tegen hem aan en houd hem stevig vast, alsof hem loslaten het einde van de wereld zou betekenen. 'Lucas…' Ik blijf zijn naam constant herhalen.
Hij kreunt iets en ik laat hem geschrokken los.

Dan zie ik het.

De gigantische bloedvlek in zijn shirt. Hij ziet mijn blik. 'Het is niks, Julia. Echt waar.'
'Ja, ja.' Ik grijp zijn T-shirt vast en trek het omhoog. Wezenloos. Ik schrik me compleet wezenloos als ik een langgerekte snijwond ontdek van schouder tot schouder.
Ik zou bang moeten zijn toch? Ik zou doodsbang moeten zijn en bij het aanzien hiervan en eigenlijk in een hoekje weg moeten kruipen.
Dat zou eigenlijk wel moeten.
Maar dat doe ik niet. Ik voel een ongewone vorm van woede opkomen. Een woede zo groot dat 'ie complete grip heeft op mij als persoon. 'Ik wil weten wie dit gedaan heeft,' knarstand ik.
'Julia, doe niet zo…'
'Nee! Ik wil het weten! Niemand, maar dan ook helemaal niemand in dit universum doet jou wat. Ik zweer het je. Ik wil jouw superwoman zijn.'
'Dat ben je al. Ik ben hier de…'
'Scheelt me geen fuck! Ik ben hier jouw probleem en als ik daar niet was geweest, was alles anders gelopen. Ik wil net zo sterk zijn, ik wil jou aankunnen - ik wil je beschermen zoals je mij beschermt! Niemand, ik wil niet dat iemand jou ooit pijn doet. Dat trek ik niet!'
Hij schiet in de lach.
'Lach niet!'
'Je bent schattig.'
'Nee!'
'Wat dan?'
'Angstaanjagend!' Ik trek de revolver uit zijn broeksband. 'Je moet me leren hiermee om te gaan. Ik wil dat je me alle truukjes leert. Ik wil gelijkwaardig zijn.'
'Je…'
'Niks je! Leer me vechten als een vent!'
Hij rolt met zijn ogen. 'Oke, ik zal je het een en ander leren. Maar beloof me dat je het alleen gebruikt uit zelfverdediging, niets anders.'
'Beloofd,' brom ik. Hij weet alleen niet dat ik achter mijn rug mijn vingers gekruist heb.
'Oke.' Hij haalt opgelucht adem en slaat zijn arm om mijn schouders. 'Laten we gaan.'
'Daar ben ik het mee eens,' mompel ik. Lucas trekt me het gebouw door, trap op, trap af. Uiteindelijk staat er dan een auto klaar en kunnen we instappen. Zwijgend ga ik naast hem zitten en laat de dag aan me voorbij gaan.
'Waarom kwam je eigenlijk langs?' vraagt hij.
'Ik wilde je verassen,' antwoord ik.
'Maar… Ik had toch gezegd dat ik er niet zou zijn?
'Weet ik… Maar ik geloofde het niet. Maar nog belangrijker; wat deed je met die vrouw?'

Reacties (6)

  • MacGyver

    Een beetje (antwoord op je vraag). Leuk voor Julia maar ik heb mijn twijfels over Lucas.

    7 jaar geleden
  • Appeltje

    Ik wil hem enorm graag geloven, maar.... Laten we hopen dat hij een goeie verklaring hiervoor heeft, want hij is zo leuk (a) <3

    7 jaar geleden
  • Winterr

    Ik wil dat ook graag weten

    7 jaar geleden
  • Navygirl

    Oeeehhh spannend(flower)

    7 jaar geleden
  • KeyKey4

    haha idd Dinnetje;p
    Snel verder(H)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen