Foto bij Dissapear

Ter informatie: Het hoofdstuk hierna zal Lucas POV zijn. Ik kondig dit normaliter niet aan, maar zo af en toe kun je dus Lucas POV verwachten. Niet heel vaak, Julia is de protagonist.

Ik open mijn ogen. Lucas ligt naast me en staart naar het plafond. 'Dit soort oude huizen zijn best wel mooi,' mompelt hij.
'Daar hoef je mij niets meer over te vertellen - ik ben verliefd op die plafonds in oude herenhuizen.'
'Mijn geschiedenisstudente…'
'Jouwes?'
'Ja, altijd.'
'Oh.' Ik kijk hem plagerig aan. 'Sinds wanneer.'
Hij rolt met zijn ogen. 'Ook goedemorgen.'
'Altijd.' Ik sta op en trek wat schone kleren uit de kast. Lucas blijft lui liggen terwijl ik mijn gezicht was en mijn tanden poets, gevolgd door mijn haren en wat make-up. Ik loop naar het raam en trek de gordijnen en zet het raam op een kiertje. 'Ga je nog wat doen, Lucas? Of blijf je hier de hele dag lui liggen?'
Loom staat hij op. 'Dat lijkt me een goed idee.'

De daaropvolgende weken zijn we erg druk bezig. Lucas heeft een nieuw huis gevonden - het is opnieuw een penthouse, maar dan meer richting de stad. Hij heeft een nog grotere sportzaal dan voorheen, maar ditmaal moet hij het zwembad delen, en dat stelt ie geloof ik niet zo op prijs. Het is ook een stuk dichter bij mij. Over mezelf gesproken, ik train me een uur in de rondte. Ik heb geloof ik nog nooit zo hard gesport in mijn hele leven als de afgelopen weken - maar het heeft een doel. Ik ga wraak nemen. Wraak nemen op de mensen die aan mijn Lucas komen. Ik heb geen idee waar ik moet beginnen, maar als ze het ooit nog eens wagen, dan ben ik erbij. En dan zal ik vechten. Vechten als een leeuw. Maar nu, vandaag. Vandaag zitten mijn tentamens erop en heb ik vakantie. Een hele, welverdiende week rust. Ik loop door de stad om mezelf te trakteren op afhaalsushi. Ik heb mijn bestelling net opgehaald als mijn telefoon. 'Lucas, wat mot je?' neem ik op.
'Ook lekker aardig.'
Ik grijns. 'Voor jou altijd, schatje.'
'Hoe ging je tentamen?'
'Het was best pittig, maar ik heb er toch een goed gevoel over.'
'Mooi. Kun je trouwens zo langskomen? Ik heb een verassing.'
'Verassing? Ik heb net sushi gehaald. Je kunt het me ook gewoon nu vertellen.'
'Je kunt ook hier sushi eten. Kom nu maar, ik weet zeker dat je het fantastisch vindt.'
'Oke, ik kom eraan.' Ik loop langs het gemeentehuis, richting het station. Wat zou zijn verassing zijn? Snel stop ik mijn telefoon broekzak en zet de muziek op mijn MP3-speler op. Vrolijk neurie ik mee op de melodie van Amy MacDonald's Slow it down.
'I guess I'm running round town, leaving my tracks… From the very first day you had my heart… Down, down, down… Down, down, down… Down…' Het volgende moment stopt er een auto vlak voor me, heel abrupt. Geschrokken stap ik naar achteren toe. Het volgende moment grijpen een stel handen me vast en wordt ik onder luid protest een geblindeerde auto ingetrokken. Ik verzet me zo goed mogelijk en sla om me heen, maar het mag niet baten. De klep van de achterbak vliegt op slot en ik zit gevangen. Gevangen in een auto. Ik hoor de auto brommen en weg gassen - wat staat er met me te gebeuren?

Reacties (5)

  • NJHoran

    :Oniet weer! snel verder:)

    7 jaar geleden
  • Appeltje

    Ohneee!! Oke, Lucas is toch nog steeds een schatje <3
    Maar damn de ontvoerders!!!

    7 jaar geleden
  • Manonxxx

    Omg, neeeeee
    Pleas vertel me gewoon dat het Lucas is.
    Snel verder....
    xxx(flower)

    7 jaar geleden
  • hiitsfeb

    Eng! Snel verder xx

    7 jaar geleden
  • Winterr

    Nee not again alleen nu maakt ze het erna niet uit

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen