Foto bij Safe and sound

Toffe reddingsactie van onze Lucas?

Voordat ik word bestormd kijk ik Lucas vragend aan. ‘Je moet niet bij mij zijn… Ik heb alleen je moeder ingelicht over het feit dat haar ex-man haar dochter had ontvoerd, ik vond dat ze het moest weten.’
‘Bedankt,’ mompel ik ‘mijn moeder word panisch. Ze sluit me op.’
‘Niet zo negatief… Voordat Lucas helemaal uitgesproken is, grijpt mijn moeder me vast. Stevig. Een kreun kan ik niet onderdrukken, want ik heb serieus pijn. ‘Mam, je…’ Voordat ik kan uitpraten laat ze me alweer los en verdwijnt. Ze stormt naar voren toe en vol leeuwachtige levenslust zet ze haar nagels in mijn vader. ‘Ik had je moeten vermoorden toen ik de kans had! Kom niet aan mijn kinderen, klootzak! Ik moet je nu overhoop knallen! Ik moet je kapot maken! Je komt niet aan mijn dochter!’ Ze blijft doorgaan en doorgaan en doorgaan. Ze houdt niet op en ze doet hem echt pijn.
Dat heeft hij verdiend.
Dat heeft zij verdiend. Zodra ze haar woede, afgunst en wraakgevoelens eruit heeft gegooid, trekt Lucas haar van hem los. ‘Hij wordt veilig en geisoleerd van de wereld opgesloten, Madeleine. Hij zal nooit meer daglicht zien.’
‘Dat is het minste,’ spuwt ze en trekt haar jasje recht, waarna ze me grondig inspecteert terwijl iedereen wezenloos toekijkt. ‘Ben je in orde?’
‘Dat denk ik,’ antwoord ik en kijk Lucas aan. ‘Maar ik ben blij dat je er bij bent mam. Je hebt geen idee wat ‘ie gedaan heeft.’
‘Maak je geen zorgen, lieverd,’ fluistert ze op een toon vlakbij mijn oor, die alleen ik kan horen. ‘Ik vind hem en dood hem. Lángzaam.’
Dat klinkt eng uit de oren van mijn moeder. Geschokt kijk ik haar aan. ‘Maar mam…’
‘Ssst.’
Ik vertel het wel aan Lucas. Nathalie duwt mijn moeder aan de kant en word opgevolgd door mijn broertje. Beide omhelzen me stevig. ‘Lieve, lieve Juul… We waren zo bang, zo bang dat…’
‘Jullie grote zus is er nog steeds!’
‘Ik wil hem nooit meer zien, Juul,’oppert mijn broertje ‘hij is eng.’
Het is hartverscheurend om mijn kleine broertje zo te zien. ‘He Thijmen,’ ik zak door mijn knieen en kijk hem aan. ‘Maar er is altijd een superheld die over me waakt, he? Met Lucas in de buurt komt alles goed. Altijd.’
Thijmen grijnst. ‘Ik heb Lucas goedgekeurd. Nu mag hij blijven.’
Lucas grijnst hem tegemoet, kort. ‘Altijd fijn.’
Liza schraapt haar keel. ‘We… We zijn heel erg geschrokken.’
Ik knik en bijt op mijn lip. Wat valt er op een moment als dit te zeggen? Ja, dat ben ik ook? Dat zou het understatement van de dag zijn. Ik heb doodsangsten uitgestraald. Ik was bijna dood. Het had drie minuten moeten schelen. Drie minuten of het was me fataal geweest. Een enge gedachte. Een angstaanjagende gedachte. Een vredelievende gedachte. Ik heb iemand aan mijn zijde staan die voor door het vuur gaat. Letterlijk. Een liefdevolle gedachte. Ik kan me geen beter persoon voorstellen. Hij is perfect. Vanonder mijn wimperharen werp ik onopgemerkt een blik op hem. Zijn serieuze uitdrukking, die overgaat in iets haatdragends als het busje met daarin mijn vader wegrijdt.

Reacties (9)

  • SuperrCarrot

    Geweldig geschreven!

    7 jaar geleden
  • Manonxxx

    Wauw, echt Lucas is echt in een woord GE-WEL-DIG
    Snel verder....
    xxx(flower)

    7 jaar geleden
  • NiallsPants

    Haar moeder maakt me bang.

    7 jaar geleden
  • MacGyver

    ‘Ik heb Lucas goedgekeurd. Nu mag hij blijven.’

    Thijmen is zo schattig!

    Maar ik vind het wel goed van de moeder van Julia. En Lucas is de held weer, natuurlijk. Ik dacht dat Julia zichzelf nu kon verdedigen?:S

    7 jaar geleden
  • Rembrandt

    Wat een moordlustige familie. :'D

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen