Foto bij Extraordinairy honor

O-M-G.

Jullie krijgen een extra hoofdstuk voor die 4 pagina's met reacties! Echt wauw! Blijf zo doorgaan (a).

Lijkwit kijk ik hem aan. Hij lijkt zelf ook niet echt op zijn gemak - dat is freaking voor het eerst in zijn freaking leven!
'W-w-w-a-a,' stamel ik. Ik kom niet eens meer uit mijn woorden!
'Lieve Julia.' Hij klapt het doosje open, er zit echt een werkelijk prachtige ring in. 'Ik vond dit wel een leuke gedachte. Op een plek die enorm cliché gevonden wordt als het om aanzoeken gaat. Wij - ons - we zijn alles behalve cliché. Onze relatie, bedoel ik dan. Ik vind het een leuk contrast. Daarom mijn lieve, lieve Julia, wil ik je vragen of je me de meest uitzonderlijke eer wilt geven om op een dag met je te trouwen.' Hij kijkt met zijn donkere ogen diep in de mijne.
Ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik krijg een hartaanval. Hij blijft me aankijken. Wat moet ik doen?
'Julia?'
Ik krijg nog steeds geen adem.
'Het hoeft ook echt niet op stel en sprong, ik wil mezelf gewoon aan jou verbinden. Ik wil dat wij echt samen zijn, meer dan een relatie. We hoeven echt niet binnen een jaar te trouwen. Ik wil daar best nog vijf of desnoods tien jaar op wachten - jouw tempo. Ik wil je alleen graag mijn verloofde noemen. Je ervan overtuigen dat je het allerbelangrijkste bent in mijn leven. Dit lijkt me daarin een gepaste stap.'
Ik kan eindelijk weer ademhalen en hem aankijken. 'Ja, ik wil - ik wil met je trouwen, Lucas!'
Hij komt overeind en zijn complete gezicht verdwijnt in zijn glimlach. Voorzichtig haalt hij de zilveren ring uit het doosje en doet 'm voorzichtig om mijn ringvinger. Ademloos kijk ik toe, naar het dunne zilveren ringetje, versierd met een paar simpele, witte diamantjes. Simpel, maar zo prachtig.
Lucas kijkt me aan. 'Verloofde.'
'Verloofde,' herhaal ik en kijk hem aan. Ik kan het gewoon niet geloven. Ik ga trouwen met de prachtigste man op aarde. Het duurt misschien nog wel vijf jaar. Maar het gebeurd. Het staat vast. We horen bij elkaar. Het is snel… Maar er is niemand waar ik me zo goed bij voel, als bij Lucas.
Hij glimlacht, neemt mijn gezicht teder in zijn handen en kust me met zoveel passie dat ik wel kan flauwvallen. Ik voel mijn benen niet meer.

Dit is geweldig.

Lucas Fields is van mij. Voor altijd van mij. Tot de dood ons scheidt, in ziekte en gezondheid, in voor- en tegenspoed en in rijkdom en armoede. Voor altijd en eeuwig en eeuwig en eeuwig. Het blijft door mijn hoofd spoken. Wauw. Deze geweldige, mega gave, ontzettend coole man is gewoon helemaal van mij! Mijn hoofd is nog druk bezig om dit te verwerken.
'Ik hou zoveel van je,' fluistert hij.
Ik kijk op, recht in de woeste zeeën die zijn ogen vormen. 'En ik nog veel meer van jou.'
'Kom, er zijn nog veel mooiere plekken in Parijs.'
Ik kan het niet geloven, ik bedoel, dat er een mooiere plek bestaat. Deze plek is vereeuwigd in mijn hart. Emotionele bagage, noemen we dat, maar dan op een goede manier.

Reacties (14)

  • agirlx

    VERLOOFDD!

    6 jaar geleden
  • Merchantson

    Awesome! just Awesome! ^^

    7 jaar geleden
  • Dinnetje

    Goh en dan toch het aanzoek hahhaha, suprise~! Hhahah of wordt ze nu wakker uit een droom in de armen van lucas? hahahh dat zou gemeen zijn !!

    Snel verder(flower) Kudo

    7 jaar geleden
  • Cloelia

    Omg, dit is zo schattig!

    7 jaar geleden
  • JustHoney

    Awwwhh! Ik zat werkelijk met zo'n grote bigsmile dat mn vader vroeg of ik nog wel leefde xd:D

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen