Foto bij 56.2 Harry Styles

Waaah, morgen laatste hoofdstuk & overmorgen epiloog.

Ik zit met de jongens achter de schermen bij een ochtendprogramma, waar we dadelijk in beeld komen. Alweer zo'n vreselijk ochtendprogramma. Ik kijk op m'n horloge. De seconde en minuten sterven weg. Over 25 minuten vertrekt Yanelle's vliegtuig naar New York al. Waarom zit ik dan eigenlijk hier? Voor dat stomme programma? Ik wil niet dat ze weg gaat, ik kan er gewoon niet tegen, en ik weet dat ik haar niet kan overhalen om hier te blijven. Het ergste is nog dat ik het niet eens geprobeerd heb. Waarom ben ik ook zo stom geweest? En nu gaat ze weg en zit ik hier met dat klote tv programma. Er begint iets te trillen en al snel heb ik door dat het mijn mobiel is. Ik weet niet hoe snel ik die moet pakken om te kijken. Het is Yanelle, waar ik al op hoopte.
Ik ga. Jammer dat je er niet bent. Ik hou van je. Xx
Godverdomme! Ik moet weg hier! Ik kijk om me heen en zie dat niemand op me let, dus zonder nog na te denken ren ik zo onopvallend mogelijk weg. Buiten gekomen worstel ik me meteen tussen de mensen door naar m'n auto toe. Als ik de auto gestart heb en weg rijd kijk ik nog eens op m'n horloge. Nog 23 minuten. Dit moet ik redden! Maar als ik de straat uit rijd kom ik meteen al in het drukke ochtend verkeer van Londen terecht. Ik prop me ertussen en probeer zo ver mogelijk voor me te kijken. Weer kijk ik op m'n horloge. Nog 21 minuten.
"GODVERDOMME SCHIET OP", roep ik gefrustreerd tegen de file. WAAROM MOET DIT NU? WAAROM IS ER NU EEN GODVERDOMMESE FILE?
Als ik nog steeds geen centimeter vooruit heb kunnen rijden, parkeer ik m'n auto langs de weg en spring ik eruit. Ik zet het op een rennen. Zo ver is Heathrow vanaf hier niet meer.

Wanneer ik de centrale hal van Heathrow binnen kom rennen, bots ik bijna tegen Mason, Alyssa, Keira, Yanelle's vader, en Jessica op.
"Yanelle", is het enige wat ik eruit kan brengen. Ik hijg helemaal van het rennen.
"Ze is al weg", zegt Mason tegen mij. Ik kijk op de borden en zie New York erbij staan. Nog 12 minuten. Ik ren langs de verwarde gezichten en sprint door de hele hal heen. Een geluk dat het niet zo druk is, maar de mensen lopen me toch in de weg. Bij het eerste checkpoint kom ik nog langs, maar bij de volgende word ik tegen gehouden.
"Uw ticket", wordt gevraagd. Fack, wat moet ik antwoorden? Maar eerlijk zeggen?
"Die heb ik niet. Kan ik gedag zeggen tegen mijn geliefde", smeek ik.
"Nee", wordt er duidelijk gezegd. Perplex blijf ik staan. Maar dat kan niet? Ik moet Yanelle gedag zeggen! Ik probeer hem nog over te halen, maar hij zegt weer nee. Ik woel gefrustreerd met m'n handen door m'n haren en draai een keer rond. Yanelle is nergens te vinden, dus ze is al weg. Ik kijk naar de grote klok boven me. Er hangt een grote klok vlak boven me. Nog 10 minuten.

Een familie komt naar me toegerend, maar loopt gehaast langs me naar de controle toe. Door de haast laat de vrouw de tickets per ongeluk vallen. De controleur wilt zich bukken en ik zie mijn kans om langs hem te rennen. Dit is mijn kans! Ik kijk om me heen of er nergens ander personeel is en ren dan langs hem. Ik ga nog sneller rennen, en vermoeidheid bestaat nu even niet. Achter me wordt het rumoerig, dus ik draai m'n hoofd even om, terwijl ik hard blijf verder rennen. De douane komt achter me aan, en ze rennen vreselijk hard. Nu moet ik mijn tempo versnellen, en tussen alle mensen door, die veel te langzaam lopen. Alweer kom ik bij een controle punt terecht.
"Laatste oproep voor New York City. Nu inchecken bij het laatste punt", klinkt er. Er is nog een controle punt hierna dus. En daar moet Yanelle nu zijn. Ik kijk achter me. De douane zie ik al aankomen. Problemen heb ik al, dus ik moet verder! Zonder überhaupt nog een seconde na te denken ren ik er door heen. Dit levert op dat er nog meer bewakers, politieagenten, wat dan ook, me achtervolgen. God, wat rennen die snel. WACHT! IS DAT YANELLE? In de verte, bij het laatste controlepunt zie ik Yanelle staan.
"YANELLE". Ik roep de longen uit mijn lijf, terwijl ik doodop ben van het rennen. Ze komt al naar me toe gerend en springt in mijn armen. Ik draai een rondje met haar in de lucht en kus haar.
"Heb je helemaal gerend?", vraagt ze.
"Ja, vanaf het midden van Londen", zeg ik hijgend. Ik hou Yanelle stevig vast in mijn armen. "Ik moet afscheid kunnen nemen van je. Het spijt me van deze rotweek", zeg ik snel.
"Harry, ik ga", begint ze. Ik word ruw aan m'n armen naar achter getrokken en krijg de rest niet meer mee.
"U BENT AANGEHOUDEN", wordt er bij mijn oor geroepen. M'n handen worden geboeid terwijl ik al meegesleurd word. Ik word behandelt als een crimineel, en als snel kan ik Yanelle niet meer zien. Ik wil verdrietig zijn omdat ze weg is, en boos zijn omdat ze me zo behandelen en meesleuren, maar ondanks dat allemaal staat er een big smile op mijn gezicht. Nog net op tijd heb ik mijn excuses kunnen aanbieden, en gedag kunnen zeggen en kussen. Ik draai m'n hoofd naar achteren, maar Yanelle is niet meer te zien.

Reacties (14)

  • agirlx

    asfgghjkl, zo lief!

    8 jaar geleden
  • ProudLove

    dat is echt zoo liefff!!!

    8 jaar geleden
  • juliakoalax

    AWWWW(H)(H)

    8 jaar geleden
  • Manonxxx

    Aaaahw, <3
    Pleas niet stopppen, i love this story
    Kun je geen deel 2 maken?
    xxx(flower)

    8 jaar geleden
  • AngelicPower

    snel verder!!(Y)

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen