Foto bij Equipa de Portugal • Trinta e nove

Rangschikking ploegen : klik!
Stand alones : klik!

Maya Milena dos Santos Aveiro
      Het was al weer drie dagen geleden dat ik met de Belgische crew ging feesten. Duitsland had ondertussen nipt kunnen winnen van Bulgarije met een slordige 2 – 1. Mesut Özil wist twee keer te scoren en bezorgde hen zo de drie punten. Persoonlijk gunde ik het de Bulgaren net dat tikkeltje meer, maar nou ja - niets aan te doen. Engeland en Zweden leken dan weer aan elkaar gewaagd te zijn door het gelijkspel dat ze eergisteren speelden: 0 – 0. De overduidelijke winnaar, met maar liefst drie goals meer dan hun tegenstander, was Italië. Zij konden dankzij Mario Balotelli, de nieuwe sensatie, vier goals binnentikken bij de Zwitsers. Als dat niet leuk is.
      Ook wist Eva me iedere keer weer af te wimpelen, waardoor de vraagtekens in mijn hoofd al snel toenamen. Ik weet dus nog steeds niet waarom ze op de overwinning van de Belgen zo stil was. Vandaag kan ik me er echter niet mee bezighouden : Portugal speelt vanavond hun eerste wedstrijd en de jongens zijn op en top van de zenuwen. Vooral Fábio dan.

      “Geloof nu toch eens in jezelf. Waarom denk je dat je hier bent? Bento zou je heus niet meenemen als je niet bent, hoor”, probeer ik hem gerust te stellen. Een zachte zucht verlaat zijn mond, waarna hij op mijn bed gaat zitten. “Stel nu dat ik niemand kan tegenhouden.. ze zullen me haten. Dan kan ik weer naar huis gaan en het allemaal op tv zien. Wat doe ik hier eigenlijk nog?” Mijn wenkbrauwen vormen zich in een frons. Wat heb ik in hemelsnaam gemist? Ik heb Fábio nog nooit zo negatief gehoord. En vooral niet over hemzelf. Mijn ogen volgen iedere beweging die hij maakt: van zijn gekruiste handen die op zijn opengesperde knieën steunen en zijn tanden die een ijzeren smaak op zijn lippen nalaten tot zijn ogen die wanhopig en onrustig in het rond kijken. Tot ze die van mij kruisen. Mijn lippen krullen vrijwel meteen omhoog in een glimlach, wat zijn ogen doet oplichten. Ik ga voor hem neerzitten en neem zijn grote, zachte handen vast. “Fábio Coentrão, verdediger van Real Madrid – de beste Spaanse ploeg, verdediger van Portugal – het land die de wereldbeker dit jaar mee naar huis neemt. Ik weet niet waarom je zo onzeker bent, maar ik weet wel dat het onnodig is. Je bent goed, Fábio, beter dan goed. Het wordt alleen tijd dat je dat eens inziet.” Ik plant mijn lippen op zijn wang en priem mijn ogen in die van hem. Bambi-bruin, zo vind ik ze het mooist.
      “Je praatje heeft me aan het denken gezet. Bedankt, love.” Met een zwakke glimlach kijkt Fábio me aan. “Ik moet inderdaad inzien dat ik niet zomaar een voetballer ben. En dat ik een pracht van een vriendin heb.” Ik voel het schaamrood over mijn wangen kruipen en probeer mijn blik af te wenden van de mooie jongeman tegenover me. Dat lukt echter niet zo heel goed, waardoor zijn lippen verzegeld raken met die van mij. Zijn tong likt over mijn onderlip en glimlachend onder de kus door, open ik mijn mond. Onze tongen verstrengelen zich met elkaar en spelen een vurig passiespel. Ik voel twee handen op mijn heupen die me langzaam achteruit duwen, tot mijn rug de muur raakt. Fábio laat zijn ene hand twijfelend onder mijn T-shirt glijden. Een gevoel van paniek en onzekerheid bekruipt mijn lichaam en voor we ook maar iets verder gaan dan dat, verbreek ik de kus. Lipbijtend kijk ik hem aan. Ik weet dat mijn ogen hem verontschuldigend aankijken, terwijl de zijne eerder teleurstelling uitstralen. Net op het moment dat ik hem wel zeggen dat ik er nog niet klaar voor ben, is hij me voor: “Ik kan wachten, lief. Geen probleem.” Zijn stem klinkt zacht en geruststellend, en een glimlach siert zijn gezicht. Een gelukzalige zucht verlaat mijn mond en ik nestel me genietend tegen hem aan. “Dank je, Fábio.”

      “Guys? It’s time!” De harde stem van Cristiano klinkt door heel het verdiep en een vermoeide zucht rolt over mijn lippen. Naast me hoor ik iemand grinniken, waarna die persoon het bed uitstapt. “Kom je?” Ik schud mijn hoofd en Fábio kijkt me verward aan. “Waarom niet?” Ik grinnik om zijn verwarring en kom het bed uit, waar we eerder die middag ingekropen waren om een film te bekijken. “Ik moet m’n outfit nog aantrekken, weet je wel”, verklaar ik mijn afwijzing. Fábio rolt met zijn ogen en komt naar me toegelopen. “Je bent nu ook mooi, Maya.” Een schamper lachje verlaat mijn mond als ik een blik op mijn kleding werp: een simpele trainingsbroek met een wit T-shirtje. Yeah right. “Ik zie je straks”, zegt Fábio me gedag, waarna hij me nog snel een kus geeft. Ik schenk hem een glimlach en zie hem nog net mijn kamer uitlopen. Op naar de badkamer!


What do you think? x

Sorry it took so long! Een lang stukje in de plaats :')
School neemt namelijk heel veel tijd in beslag en nou ja, het was een hectische week..
Verder ben ik beginnen kijken naar Pretty Little Liars, wat verslavend is..
Anyways : bedankt om te blijven, jullie zijn de beste lezers! <3

Reacties (6)

  • FCBayern

    Mesut! You make my day!!!!!!! LOVE YOUR STORY!!!

    8 jaar geleden
  • NWalcott

    ZOOOOOOOOO LIEFFFFF!:D

    omg england:DTheooooooooooooooo

    8 jaar geleden
  • nightqueen

    Aah vind dit echt zo cute ^^ Pretty Little Liars is fantastisch =D ik heb de serie gezien en heb ook alle boeken, haha <3

    8 jaar geleden
  • Meile

    Ahh wat ongelooflijk schattig <33

    8 jaar geleden
  • periphery

    Aaahw, wat is ze toch liefff! Serieus, ik houd van die meid (: + omg, nu ben ik echt wel benieuwd waarom "ik" zo stil was xo ! En ik snap helemaal wat je bedoelt, Pretty Little Liars is de beste serie ooit en zó verslavend! Omg, en nu is het nog 58 dagen eer de nieuwe aflevering uitkomt en ik word echt helemaal gek ;p
    Weet je, ik had dit echt even nodig, een hoofdstuk van je fantastisch leuke verhaal! Wat heerlijk om te lezen ook! (:
    En dankjewel voor je lieve berichtje; i love you, sweetheart! <3

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen