Pic by BlackLeather

Tom Kaulitz



Ria die zich excuseert en zicht even gaat opfrissen doet me even opgelucht zuchten. Ik heb nog even tijd, tijd voordat ik waarschijnlijk haar plannen in de war breng. Haar plannen gedoemd zijn te mislukken, zoals ze moest geweten hebben ergens in haar achterhoofd. Bill en Onaa zitten elkaar ondertussen al te plagen wat uitdraait op een intense verzoening. Instinctief wil ik mijn hoofd wegdraaien om hun de privacy te geven die ze nodig hebben maar iets houdt me dit keer tegen. Mijn ogen zijn gericht op mijn jongere broertje, degene die zijn hele leven al wanhopig was. Gevreesd nooit de ware te vinden waar hij over droomde. Hij dacht dat hij alleen zou eindigen, alleen met mij omdat er zoveel mensen waren die van ons profiteerden.


Maar kijk eens. Onaa en Zarah stonden plots voor onze neus. Het was net alsof we de wereld aankonden, alle tegenslagen zouden kunnen verwerken met hun steunende hand. Al bij al werd ik nog eens verliefd ook, terwijl ik het nooit had kunnen voorspellen ooit mijn hart te laten kloppen voor iemand, iemand speciaal en uniek. Zarah was het zonder enige twijfel, hoe lang het ook geduurd heeft tot ik er uiteindelijk achterkwam. Ze neemt het me niet kwalijk, dat weet ik. Ze kent me, beter dan een ander, een ander zoals Ria. Ze verwacht dingen die onmogelijk zijn. Ze heeft het enkel niet door, ik weet dat ze zal blijven strijden.


'Tom?' Ik schrik op uit gedachten en kijk Bill aan. Onderzoekend bekijkt hij me en stapt op me af. Hij legt een hand op mijn schouder. Ik glimlach kort en richt even mijn blik symbolisch naar de gang. 'Ik ben zeker van wat ik nu ga doen, Bill.' Hij knikt en kijkt even naar de vloer. 'Ik wil je niet tegenhouden, integendeel, ik zal blij zijn uiteindelijk jou als voorbeeld te nemen Tom, maar... vergeet niet dat Ria er is geweest op ... moeilijke momenten.' Een beetje verrast kijk ik op en schud vervolgens mijn hoofd. 'Stop maar Bill, ik weet dat je haar niet kan verdragen, je weet zelf goed genoeg waarvoor ze me gebruikte en omgekeerd.' Hij bijt op zijn lip en laat me los. 'Oké, doe dan wat je moet doen, grote broer.' Ik glimlach en wrijf expres door zijn haren om dan naar boven te vluchten.


Ik betreed mijn slaapkamer en zie Ria op de rand van het bed zitten. Met haar rug naar me toe, starend uit het raam. Met alle moed loop ik binnen en sluit de deur achter mij. Bedeesd loop ik naar haar toe en zak voorzichtig neer naast haar. 'Sorry voor mijn afwezigheid.' verklaar ik eerst en vooral na een lange stilte. Ze zegt niets, vertrekt geen spier. 'Je hebt met haar geslapen.' Verbaasd verbreek ik het contact met de bomen in mijn tuin en kijk haar aan. Vol afgrijzen staart ze naar hetzelfde punt als net. Verontwaardigd zucht ik. 'Wel ja, is dat verboden?' Nogal nors waarop ze meteen reageert als een stekelvarken. Ze duwt tegen mijn schouder en springt overeind. 'Je bent een eikel! Je weet dat ik zwanger ben, dat ik beter niet in auto rijdt en dan laat je me daar achter in de stad! Dan ga je nog eens leuk de nacht doorbrengen op jou ex-vriendin!' schreeuwt ze enorm kwaad. Zo kwaad dat haar gezicht helemaal rood kleurt, tranen springen in haar ogen.


Even blijf ik haar aanstaren tot ze diep adem haalt en haar handen in haar zijde legt. 'Je gaat haar gewoon niet meer zien Tom! Je blijft uit haar buurt, oké?' Ik kan mezelf niet weerhouden en schiet prompt in de lach, sarcastisch schud ik mijn hoofd en sta zelf ook op. 'Wel daar heb je het mis Ria, ik denk er nog niet aan om afstand van haar te nemen.' Haar ogen worden groot, waarna ze me duwt. 'O nee?' Ik schud mijn hoofd en kruis mijn armen. 'Al ga je op je hoofd staan, al verwacht je een tweeling, al IS dat kind van mij, voor geen goud van de wereld.' Haar lichaam rilt van woede. Ze graait trillend door haar glanzende zwarte haar heen met een kleine uitgroei, laat een paar tranen los. 'Waarom niet? Tom, ben je blind ofzo? Ik draag jou kind, ons kind! We gaan een gezin vormen!' roep ze opgefokt. Meteen schud ik mijn hoofd. Steek mijn hand op en gris een echo van het nachttafeltje. 'Wij, jij, ik en het kind, zullen nooit een gezin vormen. Nooit.' Geschrokken houdt ze haar adem in en kijk ik even op het zwart witte fotootje. 'Ik hou niet van jou als geliefde, ik hou niet van het kindje als mijn eigen kind, ik...ik kan niet van je houden of van je leren houden Ria, begrijp het dan. Ik wil bij Zarah zijn, alleen bij haar en zij wil net hetzelfde met mij. Ze is... ze is de ware.'


Het is eruit en eerlijk gezegd voelt het als een opluchting aan. Het is gewoon belangrijk dat ze dit weet en begrijpt. Ik kijk voorzichtig op en zie tranen over haar wangen glijden. 'De ware?' Ze glimlacht arrogant door haar tranen heen. Neutraal blijf ik haar aankijken. 'Ja de ware, de enige voor mij. Ik kan niet zonder haar. Ik voel me niet compleet als ze niet bij me is, dat is toch ware liefde of niet?' Ze kijkt me gekwetst aan en kijkt even omlaag. 'W-wat moet ik dan?' Zuchtend loop ik wat dichter en steek twijfelend mijn hand uit. Zodra ik haar buik aanraak deinst ze naar achter, staart ze levenloos naar de grond. 'Ik help je wel, ik zorg ervoor dat jullie niets te kort komen maar...ik kan niet bij jullie zijn.' Met een pijnlijk hart bereid ik me voor op het ergste. Een inzinking, een onbeheersbare woede, het geluid van verdriet... Ik wacht... en wacht...




Geen woord komt eruit, geen kik geeft ze. 'Ria, heb je me gehoord?' Ze kijkt op en kruist haar armen. 'Hoe lang wist je dit al?' Ik zak terug neer op het bed en wrijf over mijn gezicht heen. 'Al vanaf het eerste moment.' Ze knikt en leunt tegen de kast aan. Ze huilt zacht maar het lijkt niet op het soort verdriet dat ik verwacht. Zwijgzaam kijk ik toe hoe de echo langzaam op de grond beland. Het is een akelige stilte waarin enkel haar gesnik te horen is. Ik voel me schuldig, opgelucht. Ik heb het nooit willen houden dus ze kan me niets kwalijk nemen. Ik kijk nog even opzij en zie hoe ze krampachtig haar tranen probeert te verwijderen. 'Wat heeft zij dat ik niet heb?' Ik probeer die vraag te negeren want het heeft gewoon niets met haar persoonlijk te maken. Zarah laat gewoon dingen in me los die ik nog nooit heb gevoeld en dat is alles. Uiterlijk speelt geen rol, troeven zelfs nog minder. 'Ik hou gewoon van haar.' Ze sluit haar ogen en legt haar handen op haar buik.


'Je wordt geen vader Tom.' piept ze zacht. Meteen kijk ik haar recht aan en sta op. 'W-wil je dat even herhalen?' Het doet iets geks met me, dit te horen. 'Het is niet jou kind.' verveeld snuift ze zacht en kijkt me strak aan. 'Ik wou je gewoon...ik weet het niet.' Niet wetend wat te zeggen of te doen steek ik mijn handen in mijn zakken. Ijsberend door de kamer denk ik na. Het is een opluchting, goed nieuws. 'Maar..., van wie is het dan wel?' Ze kijkt me kort aan om vervolgens haar schouders op te halen. 'Ik heb geen flauw idee, ik ging uit, werd wakker naast een vreemde man en besefte dat ik zwanger was, punt.'


Ongelovig schud ik mijn hoofd en staar naar d'r buik. 'Waarom doe je nou zoiets, Ria? Wie weet wie is de vader! Wou je me eigenlijk mijn hele leven voorliegen ?' Opgefokt bal ik vuisten in mijn broekzakken. Wat heeft ze veroorzaakt? Ik was Zarah bijna kwijt, voorgoed kwijt! Koppig kijkt ze van me weg. 'Ik heb je al gezegd dat ik haar niet mag, ik wou enkel jou, Tom.' Hoofdschuddend loop ik op haar af en neem haar kin beet. Ik richt haar hoofd tot mij en bekijk de bruine ogen. ' Dacht je nou werkelijk dat je me op deze manier zou kunnen terugwinnen?' Haar ogen flitsten nerveus heen en weer tot ze zucht. 'Het was het proberen waard.' Haastig laat ik haar los en kan het niet laten om haar toch even vast te nemen. Ze klemt zich aan me vast en ik kus haar haren voorzichtig. Hoe is ze hier ooit op kunnen komen? Het geeft mij een Zarah een tweede kans op een rooskleurige toekomst maar ik heb eerst de hel moeten meemaken voordat dat eindelijk zou lukken. 'Wat ga je nu doen?' fluister ik na een tijdje. Ze zucht zacht en sluit haar ogen. 'Er zijn zoveel oplossingen en ik heb er al eentje gevonden.'




Wat zou haar oplossing nu toch kunnen zijn??? Enig idee? Schrijf het maar in een reactietje!! (hinthintxD)
Hahaha, bedankt voor jullie reacties en bedankt aan AlreadyGone voor haar opmerkzaamheid xx
:P

Reacties (6)

  • TomxMydrug

    Adoptie.. of abortus?

    Snel verder <3

    8 jaar geleden
  • BlackLeather

    Ik wist het wel!! Ik wist het ik wist het!!!!!!
    Eindelijk heeft ze het gezegt...hier was ik op aan het wachten.

    Je verhaal is echt mijn favoriet!!
    Snel verder!

    xx

    8 jaar geleden
  • Mikrokosmos

    snel verder!!!

    8 jaar geleden
  • HushHush

    WAAROM heb ik het gevoel dat Ria zichzelf van kant wil maken? O_o

    8 jaar geleden
  • AlreadyGone

    En nu moet je snel een nieuw deeltje posten, want hoewel ik blij ben dat ik nu een antwoord heb gekregen op al mijn vragen, ben ik nu wel nieuwsgierig welke oplossing Ria in gedachten heeft..
    DUS...Snel verder!(flower)
    x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen