Foto bij It is so hard

Wat vinden jullie? Stelt Julia zich aan, of zouden jullie met haar verleden ook zo reageren?

‘Ja… Op een dag… Ooit.’
‘Je bent pas achttien! Hoe..?’
‘Luister Liza, dat weet ik zelf ook wel. We zijn verloofd. Niet getrouwd. Daar wachten we net zolang mee totdat ik daar klaar voor ben. En dat is denk ik... Ergens als ik afgestudeerd ben, of zo. Nu nog echt niet. Mijn moeder word gek.’
‘Oké,’ reageert ze kalmer. ‘Oké, het is goed.’
We kletsen nog wat, waarna ik Mike en mijn moeder het “goede” nieuws vertel. Mijn moeder reageert verassend goed. Waarschijnlijk omdat ze alles accepteert omdat… Nou ja, ik dankzij Lucas nog leef. Ze wilt niet weten hoe vaak hij mijn leven al heeft gered. Maar nu ben ik in staat mezelf te verdedigen. Lucas heeft me al een hele hoop geleerd. Een gemiddelde vechter moet ik inmiddels aankunnen. Ik ben nog niet zo oplettend als Lucas, met een verassing heb je me plat – zoals mijn vader deed – maar als ik het enigszins zie aankomen weet ik nog wel aardig stand te houden. Ik heb met mijn moeder afgesproken dat ik morgen langskom, maar voor nu plof ik met alle liefde neer op de bank. Lui komt Lucas naast me zitten. ‘Moe?’ suggereert hij.
Ik gaap. ‘Je moest eens weten.’
De volgende morgen ben ik wakker voordat Lucas’ wekker afgaat. Ik sluip het bed uit en besluit hem een spectaculair ontbijt te geven, gezien hij bij het volgende ontbijt in het vliegtuig zal zitten, hij vertrekt vanavond. Serieus, het klinkt klef en walgelijk en hersenloos, maar ik kan hem gewoon niet missen. Het is zo achterlijk! Ik bedoel, hoe hopeloos kan ik zijn? Ik lijk wel zo’n gehersenspoelde mafkees. Ik kook twee eitjes en verwarm de oven voor een stel afbakbroodjes. Een kwartier later staat er een broodje gezond met versgeperste jus d’orange op tafel. Gapend sloft Lucas de keuken binnen.
‘Verassing.’ Ik zet mijn beste glimlach op.
‘Bedankt, schatje,’ mompelt hij en drukt een kus op mijn voorhoofd.
Hij schuift aan en ik ga tegenover hem zitten – neem hem goed in me op. Iedere centimeter, ieder facet. Ik voel de pijn diep van binnen steken. Ik ben echt veranderd – ik weet niet of het iets goeds is, maar ik ben gewoon… Zo ken ik mezelf niet. Sinds ik met Lucas ben, ben ik echt een ander persoon geworden. Tenminste – sinds we écht samen zijn. Het moment dat ik het drinken, slikken, snuiven en spuiten van illegale substanties achter me liet. Daarvoor hield ik ook wel van hem, maar wilde ik het zelf niet toegeven. Ik kon het gewoonweg niet geloven dat hij voor mij kon vallen. Ik snap het nog steeds niet echt, maar heb er nu vrede mee. I am one lucky bastard.
Op een gegeven moment kijkt hij op. ‘Is er iets?’
Ik word wakker uit mijn trans. ‘Wat?’
‘Je zit me constant aan te kijken.’
Ik bijt op mijn lip en kijk weg. ‘Ik ga je gewoon missen.’
Hij zucht. ‘Ik jou ook. Ik heb nog nooit iemand achter moeten laten die ik het liefst iedere seconde van de dag bij me heb.’
Ik snif.
‘Voor je het weet ben ik terug.’
Ik probeer mijn blik overal op te richten, behalve op hem.
Hij schudt zijn hoofd en staat geluidloos op.
‘Wat ga je doen?’ vraag ik bijna in paniek.
‘Wat denk je? Ik ga over minder dan 24 uur weg. Het zou fijn zijn als dat kon zonder al teveel drama.’
Ik wist het. Ik ben gewoon een gigantische huilebalk. Een aansteller. Een gek.

Reacties (7)

  • agirlx

    Lucas , niet boos of gemeen doen!:(

    6 jaar geleden
  • Lumoure

    Dat laatste was wel een beetje bot ja, maar ik vind dat Julia zich wel een klein beetje aanstelt.

    7 jaar geleden
  • ultionem

    OMG, lucas is telkens zo lief, waarom nu niet,
    k moet ervan huilen:(
    maar dat komt half ondat k een ontzettende dramaqueen ben;)
    verderrrrrrrrrrrrrr

    7 jaar geleden
  • SuperrCarrot

    O.o dat laatste klonk een beetje gemeen?

    7 jaar geleden
  • IlsePaynex

    Nooo lucas moet niet boos tegen haar doen!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen