Foto bij Love her till the end of time

Rararara, wiens POV is dit?

‘Ben onderweg, meneer,’ antwoord ik monotoon. Waarom is het verdomme zo moeilijk om haar achter te laten? Die uitdrukking op haar gezicht het is gewoon bijna ondragelijk om daar niet voor te bezwijken. Ik druk het gesprek op mijn telefoon weg en geef wat extra gas. Deze auto moet ze rijden zodra ik weg ben, of ze het nu wilt of niet. Ze moet zich uit de voeten moeten maken als ik er niet ben. Het glas is kogelwerend. Ze weet het zelf niet, maar ik heb voor beveiliging gezorgd. Ze
ontglipt me echt niet. Ik zou het niet aankunnen als haar iets overkomt.

Ik zou het mezelf nooit vergeven.

Onze relatie is veilig. Ik weet zeker dat Julia me vertrouwt – we horen bij elkaar. Nu moet mijn omgeving dat nog accepteren en haar hier buiten laten. Maar het is een gevaarlijk spel. Ik heb jarenlang de meest gevaarlijke missies aangegrepen met de grootste monsters die er bestaan. Het kon me toch niets schelen, er was niemand waar ik ook maar een zier omgaf. En als die mensen er wel waren, begaven ze zich in hetzelfde circuit.
Er was geen enkele manier om wraak op me te nemen.
Tot nu toe. Julia is hier niet tegen bestand, ze is van heel ander materiaal gemaakt. Ze is de laatste tijd erg vooruit gegaan. Ze kan zich nu wel aardig verdedigen. Ze zou zich kunnen verdedigen tegen een gemiddelde zakkenroller. Niet tegen topcriminelen. Niet tegen geheimagenten. En ze slikt het allemaal, ze wilt het allemaal zo vurig.

Voor mij.

Iemand wilt iets vreselijks doen voor mij. Omdat ze van me houdt. Omdat ze op een dag met me zal trouwen. Omdat ze op een dag mijn vrouw zal zijn. Wie had ooit gedacht, dat uitgerekend ik, Lucas Fields voor de charmes van een doodnormaal meisje zou vallen? Haar stralende glimlach, felle ogen en prachtige gestalte? Als iemand het me een jaar terug had gevragen had ik de betreffende persoon recht in z’n gezicht uitgelachen. Ik? Ik deed alleen aan kinky seksfeesten. Was baas over al mijn minnaressen en nam alles hard wat los en vast zat. Nu, nu heb ik een achttienjarig meisje ten huwelijk gevraagd omdat ik oprecht de rest van mijn leven met haar wil delen. Het is zo bizar. Mijn grootvader kan niet wachten om haar te ontmoeten. Daarvoor moet ik eerst de troep in New York opruimen. Daar bedoel ik niet alleen die vreselijke missie waarvoor ik uit Nederland word gehaald, maar ook mijn eigen ouders. Ik wil niet dat ze bij haar in de buurt komen. Ze is het allerbeste wat me ooit is overkomen en dat bewaak ik met mijn eigen leven. Ik parkeer mijn auto in de ondergrondse garage van het geheimagent schap en loop naar binnen toe. Tijd voor een lange dag vol besprekingen terwijl ik met mijn gedachten heel ergens anders ben.
Die avond, wanneer ik uit de lift stap van het complex waar mijn penthouse – en mijn verloofde – zich bevindt, bekruipt een akelig gevoel me. Ik weet niet wat het is maar iets voelt niet goed. Ik open de deur. Zou ze mijn sms’je niet gehad hebben? Ik had namelijk wel verwacht dat ze me bij de deur zou opwachten, zoals ze normaal doet.
‘Julia?’
Geen reactie. Dit is officieel niet goed.

Dan zie ik het.

Daar ligt ze, hulpeloos en buitenbewustzijn op de bank. Ik ruik een bekende geur. De geur van… Nee, dit is opzet.
‘Julia?’

Reacties (7)

  • agirlx

    wat wat wat ?!

    6 jaar geleden
  • MacGyver

    Ik haat jou officieel echt heel erg! Ik wil verdorie weten wat er met Julia is gebeurd en dan stop je! *ademt diep in en uit*

    En wat is die geur dan? Jeetje, mijn hoofd explodeert dadelijk nog van alle vragen die jou hoofdstuk op roept.

    7 jaar geleden
  • Manonxxx

    Om My God,
    Super snel verder...
    xxx(flower)

    7 jaar geleden
  • Winterr

    Ze hebben haar drugs gegeven :o

    7 jaar geleden
  • Dinnetje

    Oh god ze is er nog hahaha, dus is ze alleen in elkaar geslagen en vedoofd ofzo??
    Wel lief die Lucas pov! En zo schattig hoe hij over Julia spreekt!

    Snel verder(flower) Kudo

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen