Foto bij Prisoners

Hallo allemaal,

Ik wil jullie even op de hoogte stellen dat ik langzaamaan richting het einde van dit verhaal aan het toe tikken ben. Ik weet niet precies hoeveel stukken nog, maar het zullen er geen vijftig meer zijn, zo gezegd ^^.

'Ha, jullie gaan mooi alle twee mee.' Een van de mannen trekt me van Lucas schouder af en Lucas schiet in de verdediging.
'Houd je kalm, Fields,' sist een van de mannen en drukt een pistool tegen zijn slaap.
'Goed, ik blijf rustig, maar Julia kan niet lopen.'
'Dat is geen probleem.' Een of andere reus gooit me lomp over zijn schouder. Het kost me moeite om de pijn te onderdrukken.
Lucas richt zijn blik op me en worden samen achterin een bestelbusje gedumpt. Meteen pakt Lucas me vast en scheurt een reep stof van mijn mouw af, wat hij vervolgens om de wond op mijn been wikkel. 'Dit moet je stelpen,' mompelt hij. 'Als ze straks stoppen leidt ik ze af. Ik zorg ervoor dat je veilig weg kunt komen. Dan moet je rennen, oke?'
'En jij?'
'Ik kan prima voor mezelf zorgen, Juul.'
Het busje blijft rijden. ‘Waarom deed je het?’ vraagt Lucas.
‘Ik had een naar voorgevoel en heb – niet boos zijn – in je systemen lopen rommelen.’
Zijn ogen worden groot. ‘Je hebt wat?’
‘Je kluizen gekraakt, je wachtwoorden achterhaalt, op je programma’s ingelogd, door je informatie. Ik voel me al zo schuldig! Ik heb Simon er ook bij betrokken.’ Snel leg ik hem het complete verhaal.
‘Op een vreemde manier ben ik best trotst op je.’ Hij drukt een kus op mijn lippen.
‘Maar hoe ben je wakker geworden van dat spul?’ vraag ik.
‘Als je al jaren meega, leer je vanzelf resistentie opbouwen tegen dat soort verdovende middelen. Onderdeel van mijn training, je moet jezelf weerbaar maken.’
‘Dat moet een hel zijn geweest, want slaapspul zal wel niet het enige zijn geweest.’
‘Niet bepaald.’ Hij houdt abrupt stil. ‘Ze verminderen vaart.’ Hij helpt me overeind en Lucas gaat bij het verduisterde portier staan. Klaar om ze aan te vallen. Zodra het portier op een kiertje staat trapt Lucas het open. Ik strompel naar buiten met mijn gewonde been en probeer zo snel mogelijk, zoveel mogelijk afstand te overbruggen, maar mijn been werkt niet mee. Ik verbied mezelf om achterom te kijken. Ik moet snelheid maken.
‘Dat dacht je.’
Voordat ik het weet word ik onderuit getrapt en ontsnapt de zuurstof aan mijn longen. Ik moet echt happen.
‘Fields!’ roept de man die me vast heeft en de loop van een pistool tegen mijn hoofd drukt. ‘Kappuh of ik knal!’
Ik verstijf spontaan maar geef geen kik. Dat gun ik hem niet. Lucas kijkt op en geeft zich opnieuw over.
Omdat ik hier de zwakkeling ben, zoals altijd.
We worden een ruimte ingesleurd. Het is er donker, er zijn geen ramen. Er is enkel in het midden van de ruimte een glazen afscheiding. Ze ketenen Lucas vast aan de ene kant van de afscheiding en mij aan de andere kant. Volgens mij zijn ze bang dat Lucas een uitweg vindt – mij binden ze vast met touw.
‘Zo.’ Een man die verdacht veel op Milav lijkt, enkel heel wat jaren jonger, wandelt de ruimte binnen. Zijn blik is meedogenloos maar tegelijkertijd intens verdrietig. Het moet Milav’s zoon zijn. Hij zal niet heel veel ouder dan Lucas zijn, lijkt me.
‘Klootzak!’ Hij verkoopt Lucas een trap in zijn buik. Hij krimpt ineen.
‘Nee!’ roep ik plots.
Ik heb de aandacht, blijkbaar.
‘Nee, wat?’ Milav’s zoon loopt naar mijn kant. ‘Nee wat schatje?’
‘Nee,’ fluister ik angstig ‘laat hem met rust.’
‘Wil je zelf zo graag de aandacht dan?’ Hij haalt een mes tevoorschijn en ik voel plots een enorme angst.

Reacties (10)

  • agirlx

    laat ze met rust klootzak!:@

    6 jaar geleden
  • NicoleStyles

    nee niet julia iets aan doen!!
    snel verder !! <3

    7 jaar geleden
  • Manonxxx

    oh my god
    Super Snel verder...
    xx(flower)

    7 jaar geleden
  • Lavanya

    Oh my, je schrijft echt verbazingwekkend goed.

    7 jaar geleden
  • xlilix

    snel verder!!!
    maar euhm.. waar is thomas fields?!?!??

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen