Foto bij What happened?

Wat vinden jullie?

Een tinteling in mijn hand. Een tinteling die wordt gevoerd door een enorme kracht. Als vijftig regenbogen en honderd zonnestralen.
Ik hoor een bekende stem. De stem is moe en vol van zorgen. 'Ik hoop dat je snel wakker wordt. De kans is groter dat je dan weer helemaal de oude worden. Het spijt me voor mijn onvoorzichtigheid. Ik had het moeten zien.' De stem zucht. 'Eigenlijk verdien je veel beter.'
Plots krijg ik mijn ogen op. Geschrokken kijk ik. Ogen. Ogen van Lucas. Twee woeste zeeën. 'Ik verdien niet beter, ik wil jou.' Is het enige wat mijn hersenen kunnen genereren.
Hij glimlacht. Breed. Zijn gezicht moet pijn doen. Ik zie tranen. Water wat uit de woeste zee op het land druppelt. 'Je bent wakker.'
Ik wil antwoorden, maar een gigantische pijn in mijn buik onderdrukt het. 'Mijn buik…' Ik kan een kreun niet onderdrukken.
Hij kijkt me geschrokken aan. 'Heb je pijn?'
'Ja, maar… Dat lijkt me logisch.'
'Ik haal een dokter.'
Zonder mijn commentaar af te wachten, staat hij op, de deur uit.
In afwachting van zijn terugkomst bekijk ik de ruimte. Een typische kamer uit een nog typischer ziekenhuis. Smetteloos wit en saai. Getver.
Een dokter met lichtgrijs haar en een jas die opgaat in het interieur van de kamer, loopt naar binnen toe. Gevolgd door Lucas.
'U heeft geluk gehad, mevrouw Lucker.'
Mevrouw Lucker? Whut? Ik kijk Lucas aan, maar die mimet dat 'ie dat nog wel uitlegt.
'Het mes is wel dwars door uw buikwand gegaan, maar is rakelings langs uw organen gegaan. Het heeft nog wel even nodig om te genezen, maar meer dan een litteken houdt u er niet aan over.' Hij dient me nog wat pijnstillers toe. Meteen word ik suf. Lui ga ik wat rechter zitten. 'Mevrouw Lucker? Zo Lucky ben ik niet, hoor.'
Lucas snift en gaat naast mijn bed zitten. 'Mijn grootvader heeft voor een valse identiteit gezorgd. Ik dacht dat je het wel fijn vond, dat niemand hier iets van weet.'
Hij weet niet half hoe… 'Bedankt. Maar wat is er nu precies gebeurd?'
Lucas begint te vertellen - ook een gedeelte wat ikzelf nog niet wist: het was een dubbele val. Voor mij en voor Lucas. Het is allemaal een spel geweest van Milav.
'Hij is nu wel dood,' mompel ik achteraf. Nu voel me niet meer zo schuldig.
'Zijn zoon en handlangers ook,' vervolgt Lucas 'ik heb ze allemaal neergeschoten.' Hij neemt mijn gezicht in zijn handen. 'Niemand komt er aan mijn Julia, dat moeten ze weten.'
Ik glimlach de pijn weg. 'Wat zou ik zonder jou moeten.'
'Een leven hebben.'
Nee. Dit moet hij niet denken! 'Ik nu levendiger dan ooit hoor, ik kan echt, écht niet zonder jou!'
Hij kust me zachtjes op mijn mond. 'Dat weet ik, liefje. Het komt allemaal goed. Ga nu maar slapen.'
Langzaam zak ik weg, terwijl zijn handen de mijne vastpakken. Hij is bij me. Het komt goed. Het komt allemaal goed. Hij zal me nooit in de steek laten, voor altijd samen. Eeuwig en altijd.

Reacties (9)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen