Foto bij Sixteen

En het is weer goed! Reacties en kudo's daarvoor? Het blijft natuurlijk niet goed, maar het volgende hoofdstuk natuurlijk wel. Het word héél schattig, echt héél lief... Dus laat maar merken als je dat hoofdstuk snel wilt! *HINT*

Chapter sixteen.
Maar ik kon het niet. Door Niall die door mijn hoofd flitste als één of andere nachtmerrie kon ik het niet opbrengen mijn best doen. Ik las de tekst op, stug aan één stuk door terwijl ik mijn ogen gericht hield op de grond. Alle kracht die ik ooit had gehad tijdens het oefenen was verdwenen. Alsof Niall het eruit had gezogen. Alsof karma me terug wilde pakken. Toen ik het had opgelezen, gooide ik mijn blaadjes op het podium en liep in volle vaart weg. Ik wist niet of ze nog iets wilden zeggen, maar op dit moment maakte het me niet meer uit. Ik had Niall verloren. Ik had het nu goed kunnen maken, maar dat had ik niet gedaan. Omdat ik gewoon te bang was. Mijn hele lichaam en geest had zich uitgeschakeld en het viel niet terug te draaien. Ik liet me achter het podium op de grond zakken. Zo bleef ik liggen, met mijn ogen gesloten.

'Harry?' Hoorde ik zijn warme, grappige stem. Ik opende langzaam mijn ogen en keek recht in het bezorgde gezicht van Niall. 'Gaat het?' Ik knikte. 'Het ging niet zo goed hè...' Zei Niall voorzichtig en ik schudde mijn hoofd. 'Het spijt me zo...' Fluisterde ik en ging recht op zitten. Ik voelde hoe mijn wangen nat waren, had ik gehuild? Niall schudde zijn hoofd. 'Het is al goed Harry, ik overdreef. Ik kan niet van je vragen het aan iedereen te vertellen.' Mompelde hij en liet zijn vinger over mijn wang glijden. 'Je had gelijk Niall, ik ben een schijterd die niks zelf kan beslissen.' Niall glimlachte. 'Maar ik vind die schijterd die niks zelf kan beslissen best heel leuk.' Grinnikte Niall. Daarna zei hij weer serieus: 'Tot nu toe. Verandering is natuurlijk een optie.' Ik knikte begrijpend. 'Weet ik. Maar het is moeilijk. Verandering is moeilijk.' Niall knikte instemmend. 'Dat is waar.' Ik kon merken dat er bij hem ook een verhaal achter zat, maar vroeg er niet naar. 'Is jouw auditie al geweest?' Niall schudde zijn hoofd. 'Ik ben als laatste.' Ik glimlachte. 'Smash it, mate. Ik krijg die rol sowieso al niet meer, dus moet jij hem krijgen.' Niall glimlachte dankbaar. 'Voor jou.' Ik knikte. 'Voor mij.' Niall keek vlug om zich heen, en drukte toen een kus op mijn wang. 'Good luck.' Fluisterde ik en weg wat 'ie. Ik liet me opnieuw op de grond zakken, maar dit maal van geluk. Er hadden zich teveel kriebels in mijn lichaam verzamelt om nog normaal te kunnen staan. Maar na 1 minuut moest ik wel opstaan, om naar Niall's auditie te gaan kijken. In een snel tempo ging ik in het publiek zitten, en wachtte tot de knappe Ier de bune op zou lopen. Het duurde niet lang voordat dat gebeurde, en vol trots keek ik naar mijn liefde. Hij had gekozen voor het stuk waarbij hij een tegenspeelster nodig had, dus kwam één of ander meisje uit zijn jaar tegenover hem staan. 'Hallo Niall, begin maar.'

'Oh Julia, spreek lieve woorden. Zeg dat je van me houdt.' Zei Niall. 'Hoe kom jij hier? Vergeet niet wie je bent, ga weg. Als mijn vader je ziet dan...' Dat meisje kon niet acteren. 'Hij mag me zien. Ik ben niet bang.' Niall daarentegen wel. 'Hoe ben je hier gekomen?' Nu richtte Niall zich niet meer op het meisje wat voor hem stond. Hij keek het publiek in, zoekend naar mij. Toen hij mij had gevonden keek hij me recht in mijn ogen aan. 'Door de liefde. Zij wijst mij de weg. Ik hou van jou.' Hij leek het echt te menen. Vooral dat 'ik hou van jou' was duidelijk op mij gericht. Niall richtte zich weer op het meisje. Ze pakten elkaars handen vast, of beter gezegd, het meisje pakte Niall's handen vast. Niall keek er met tegenzin naar en liet zijn blik weer naar mij glijden. 'Hou je echt van mij? Zijn we verliefd? Het maakt me bang...' Met grote ogen keek ze Niall aan om zijn blik proberen te vangen, maar hij keek nog steeds naar mij. 'Je hoeft niet bang te zijn.' Hij fluisterde het bijna, maar het was zo duidelijk. Ik voelde de tranen omhoog komen, en liet ze lopen. Niemand die het zag. Ik hoefde niet bang te zijn, maar ik was het wel. *Ze horen iemand lopen. Romeo loopt het podium af.*

'Je was werkelijk prachtig Niall, ik wist niet dat je het zo goed kon.' Ongelovig keek ik hem aan en ik zag hoe hij bloosde. 'Het was leuk om te doen.' Zei hij en haalde zijn schouders op. Toen pakte hij mijn hand. 'Mijn ouders en broer zijn drie nachten weg. Wat denk je; jij en ik, vanavond, bij mij thuis?' Gelijk knikte ik. Ik wilde zo dicht mogelijk bij hem zijn, ik wilde alleen met hem zijn. Meer wensen had ik niet op dit moment.

Reacties (4)

  • teamLarry

    YAAAAY

    6 jaar geleden
  • xMissMarije

    Snel verder

    6 jaar geleden
  • CatNippedX

    Wanneer denk je dat je het hoofdstuk gaat plaatsen? NU NU NU!

    6 jaar geleden
  • CatNippedX

    Ik wil dat hoofdstuk NU NU NU!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen