Zarah Cruizze Latimore



Twijfelend kijk ik Onaa aan die met haar grootse glimlach voor mijn neus staat. 'Zou ik wel...' meteen legt ze haar hand op mijn mond. 'Ja! We gaan een nieuwe jurk kopen voor op de rode loper!' Zuchtend kijk ik naar binnen waar Tom en Bill nietsvermoedend met elkaar zitten te kletsen. 'Maar ik heb nog maar net een jurk...' Ze neemt een diepe hijs van haar sigaret en blaast uit. 'Die heb je al gedragen. Kom op het wordt leuk! Je moet nodig terug naar buiten, in de bladen verschijnen. Straks denken ze nog dat je je verstopt.' Ik rol mijn ogen en zucht. 'Ik heb geen zin.' Langzaam laat ik me in een stoel zakken. 'Maar ik heb echt dringend een jurk nodig! Ik kan toch niet alleen gaan?' Ze kijkt me verontwaardigd aan. 'Ga met Bill.' Ze pruilt en neemt haar glas drank. 'Ik kan niet met Bill gaan.' Plots gaat de deur open vlak achter haar en verschijnt niemand minder dan Bill. 'Waar kan je met mij niet naartoe?' Hij kijkt haar geniepig aan waardoor ze met een mond vol tanden blijft staren.

'Ze wil iets sexy voor je kopen.' Ik grijns als ik Onaa's rode hoofd zie. 'Echt niet!' Terwijl ik haast zeker weet dat het daarom is dat hij niet mee kan. 'Oh is dat zo?' Hij stapt dichter op haar af om haar aan te raken. 'Bill, niet nu.' mompelt ze afwerend. 'Waarom niet? Je hebt toch graag dat ik je aanraak?' Hij grijnst breed terwijl hij steeds dichter komt. 'Bill!' Ze gaat steeds verder weg tot het overgaat op rennen. 'Bill, stop!' hijgt ze lachend. Hij rent haar achterna door de tuin heen, dan nog eens met Beamer op de voeten.

Hoofdschuddend bekijk ik de twee, het dol verliefde koppeltje. Ik draai mijn hoofd weg en merk Tom op die naast me staat. 'Weet je...' hij richt zich tot mij en zakt door zijn benen, zodat hij op ooghoogte zit. 'Waarom heb ik het gevoel dat je steeds meer afstand van me neemt?' Het komt aan als een slag in mijn gezicht, dat hij het zo rechtuit vraagt. Niet sentimenteel, niet kwaad, niet gevoelloos. 'Heb ik iets verkeerd gedaan?' Ik schud mijn hoofd, niet wetend wat ik precies moet gaan zeggen. De laatste weken voel ik me niet echt opperbest en ik weet niet hoe het komt. Het lijkt alsof ik nog steeds geen zekerheid heb, terwijl hij zich al meer dan genoeg heeft bewezen. Hij zucht diep en gaat tussen mijn benen staan. Hij tilt mijn kin op zodat ik hem wel moet aankijken. 'Lieverd, als ik mag gokken heeft het met ons te maken.' Hij kijkt me een poosje aan en neemt vervolgens mijn hand. 'Kom eens.' Ik sta op en volg hem naar binnen terwijl ik Onaa en Bill nog steeds hoor gillen en lachen.


Hij neemt me mee naar boven, naar zijn kamer en laat me neerzakken op de zwarte sofa, in de hoek van de kamer. Hij gaat zitten en staart even uit het raam van zijn balkon. 'Ik mis de persoon die je was.' Schuldig kruip ik naar hem toe. Hij kijkt me zijdelings aan waardoor ik zijn serieuze blik zie. 'Je bent toch niet van plan om weg te gaan?' Geschrokken ga ik een stukje naar achter en schud resoluut mijn hoofd. 'Wat? Nee, Tom!' Hij zucht radeloos en draait zich dan met zijn lichaam tot mij. 'Maar wat is er dan? Ik zie dat je niet gelukkig bent, dus lieg het niet af.' Ik slik de krop in mijn keel weg en zucht. 'Het voelt gewoon.... nog ongemakkelijk, ik weet het niet precies.' mompel ik zacht. Hij trekt een wenkbrauw op. 'Hoe bedoel je? Ik heb je toch niet bedrogen? Ik heb haar niet eens gekust, ik snap niet wat ongemakkelijk moet voelen.' bromt hij nogal opgefokt. 'Tom.' Begin ik maar hij schud zijn hoofd. 'Waarom maak je het zo moeilijk als het makkelijk kan?' Ik leg een hand op zijn been waardoor hij toch de moeite doet om even te luisteren. 'Ik wil niet dat je nu kwaad wordt.' fluister ik zacht waarop hij met zijn ogen draait.


'Ik kan niet lachen want ik vind het namelijk niet erg grappig. Je stoot me van je af op elke mogelijke manier. Het geeft me het gevoel dat je me niet meer hoeft Zarah.' Hij draait bruusk zijn hoofd van me weg en gaat snel staan, maar de krop in zijn keel verklaard al genoeg. Nu voel ik me nog slechter wetend dat ik hem dieper kwets dan voorheen. Ik sta op en volg hem tot dat raam. 'Kom niet dichter..' zijn stem breekt waardoor ik er nog niet aan denk om te blijven staan. Ik stap dichter tot ik voor hem sta en hem tegenhoudt zijn lichaam van me weg te draaien. 'Sst...' fluister ik zacht en neem zijn gezicht in handen. Met mijn duimen veeg ik de tranen weg en glimlach als hij zijn ogen langzaam opent. 'Je hebt me al meer zekerheid gegeven dan nodig was.' Hij kijkt schamend omlaag waardoor ik zijn kin omhoog druk. 'Het spijt me. Ik wist gewoon niet zeker of je wou wat ik wilde.' Hij fronst en langzaam voel ik zijn handen op mijn rug. 'Gewoon...dat het werd zoals het was, ik dacht dat je meer zou verwachten, dat ik harder mijn best moest doen om je te kunnen houden.' Hij schud zijn hoofd en glijd met een hand over mijn wang heen. 'Ik wil enkel jou, hoe je was, hoe je van me hield. Ik wil niet meer dan dat.' Met een sentimenteel gevoel ga ik dichter staan en sla mijn armen om zijn hals heen. Ik kus hem zacht op de lippen en voel hoe hij het moment wil rekken. Liefdevol plaats hij korte kusjes en kijkt hij me verliefd aan. 'Ik zou echt niet weten wat ik zonder jou zou moeten doen.' Ontroerd klem ik me aan hem vast en slaat hij de armen stevig om me heen. 'Hopelijk gebeurd dat dus nooit.'




Oké ditmaal goed overlezen dus ik hoop dat er geen fouten meer inzitten! Als dat wel zo is dan eh...ja dan heb ik volgens mij een probleemxDBedankt voor de reacties!xx

Reacties (4)

  • TomxMydrug

    Prachtig!

    Snel verder <3

    8 jaar geleden
  • Mikrokosmos

    zo moooi <3
    snel verder!

    8 jaar geleden
  • MrsGrey

    GAuwwww doooorrrr

    8 jaar geleden
  • AlreadyGone

    Wat een liefde, echt mooi!!!
    Snel verder!(flower)
    x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen