Foto bij Chapter one hundred-three

Sam Bronston-Desmedt

“Velvet!” schreeuwde ik geschrokken.
Ik bleef verstijfd staan, alsof de zwaartekracht me tegenhield om nog een stap te verzetten.
De harde bas dreunde in mijn oren en liet mijn ingewanden trillen. Het was zo dat ik terug bij zinnen kwam.
“Velvet!” riep ik opnieuw en ik probeerde het lawaai van de muziek te overstemmen. Het mislukte.
Ik wist weer hoe ik mijn benen moest bewegen en overbrugde de kleine afstond tot Velvet.
Ze zat ineengedoken op de grond. Haar wangen en haar mouwranden waren zwart van de uitgelopen mascara.
Ik knielde naast haar neer en probeerde tot haar door te dringen. Haar gejammer was zacht en onduidelijk. Ik verstond het pas toen ik heel dicht bij haar gezicht was.
“I miss you”, fluisterde ze.
Toen nog een keer.
En nog een keer.
Ze bleef het maar voor zich uit prevelen terwijl de tranen over haar wangen stroomden. Af en toe onderbrak ze zichzelf met een snik.
Ik schoof haar in mijn armen en droeg haar naar de zetel. Daar ging ik in zitten, met haar op mijn schoot.
Met mijn vrije hand nam ik een dekentje en sloeg dat over ons heen.
Toen wachtte ik.
Ik wachtte tot Velvet uitgehuild was. Ze viel in slaap met haar wang tegen mijn borst gedrukt. Ik besloot te wachten tot ze wakker zou worden uit zichzelf.
Terwijl ik wachtte, keek ik naar haar, streelde door haar zachte krullen en vroeg me af wie ze miste.
Ik wist dat Velvet niemand recent verloren had, dus dat kon het niet zijn.
Misschien had een van haar klasgenoten weer uitgehaald? Als dat zo was, dan zou die persoon ervan lusten!
Maar misschien had het helemaal niets met haar klas te maken en voelde ze zich weer down. Daar had ze de laatste tijd wel vaker last van.
Maar waarom vertelde ze me niets!
“Oh Velvet”, mompelde ik en ik zuchtte.
Ik wilde de muziek, die ontzettend hard stond, uit zetten. Het was me een raadsel hoe Velvet met dit lawaai in slaap was gevallen, maar misschien kon ik het toch beter uitzetten voor het haar terug wakker maakte.
Ik bewoog me zo rustig mogelijk om Velvet niet wakker te maken, maar ze opende toch slaperig haar ogen.
Ik zag haar mond bewegen, maar ik verstond haar niet door de muziek.
“Wacht even”, zei ik. Pas twee tellen later besefte ik dat ze me waarschijnlijk toch niet verstond.
Ik hield haar stevig vast met een arm, strekte me uit en probeerde met mijn vrije hand de muziek af te zetten.
Toen ze afstond, voelde ik mijn oren nog na suizen. De muziek had vrij hard gestaan.
Door mijn gedachten had ik dat niet gemerkt, maar mijn oren hadden er wel onder geleden.
“Wat zei je?”
“Je hebt me gevonden hé?” vroeg ze me zacht.
Haar stem klonk rauw, alsof ze een hele tijd geschreeuwd had. Misschien had ze dat ook wel.
Haar wangen glansden van de opgedroogde tranen, haar ogen waren nog rood en een beetje gezwollen.
“Het spijt me”, fluisterde ze.
“Don’t be”, antwoordde ik terwijl ik een krul uit haar gezicht veegde.
“Ik meen het Sam.”
Ik zuchtte en keek weg.
“Dat weet ik. Ik wil niet dat je je zo voelt”, zei ik en dit keer speelde ik wat met haar vingers.
“Ik ook niet”, glimlachte ze, maar haar ogen stonden verdrietig.
“Ik blij dat je hier bent”, fluisterde ze tegen mijn schouder.
“Ik ook.”
“Oh ja?”
Ze keek verrast op.
“Ja, nu ik weet dat er iets is, ga ik je helpen”, zei ik vastberaden.
“Oh Sam,” glimlachte Velvet, “kon je dat maar! Sam, ik weet zelf niet eens wat er aan de hand is, hoe kan jij me dan helpen?”
Ze deed haar best om toegeeflijk te glimlachen, alsof ze vrede had met wat ze zojuist gezegd had, maar de blik in haar ogen vertelde een heel ander verhaal. Ze was gekwetst, omdat ze geloofde dat niemand haar kon helpen. En ze was bang, bang dat ze gelijk had.
“Ik weet niet hoe Vel, maar ik zal je helpen”, zei ik vastberaden.
Velvet drukte haar hoofd weer tegen mijn schouder.
“Je hebt geen idee hoe graag ik wou dat je dat kon”, murmelde ze, haar stem gedempt.
Ik wreef geruststellend over haar rug.



Jaaaaah, Ik weet ik weet; het is al véééél te lang geleden -.-" Je bent gewoon een ramp Fluweel, face it!
Maar goed, ik hoop dat jullie dit hoofdstukje wat vonden, ook al is het te kort...
Ik ga het vorige hoofdstuk ook eventjes aanpassen aangezien er wat foutjes in staan die ik er toch graag uit heb...
Goed, over het verdere verloop van dit verhaal:
Ik denk dat ik eruit ben en ik denk ook dat jullie me niet zo graag meer gaan mogen daarna, maar goed.
Ik ben namelijk van plan om dit verhaal stilaan af te ronden...
Waarom? Omdat ik me graag op dochterverhalen/nevenverhalen van dit verhaal wil richten.
Zo wil ik graag een apart verhaal van Velvet maken, met daar de jongens ook in en Jake waarschijnlijk ook.
Zo zijn er nog enkele personages, maar ik ga niet alles verklappen hé :')
En ik ga dit verhaal misschien herschrijven tot een non-fanfic zodat ik het misschien kan uitgeven...
Liefs, Fluweeltje(flower)
PS: Remco, Ik hartje Jou, niet normaal veel ^-^

Reacties (3)

  • FluweelsHun

    ik wil niet dat dit verhaal eindigt ;( daar is het veel te mooi voor! ik heb de laatste, laat ik zeggen, 50 hoofdstukken opnieuw gelezen ik was totaal niet meer mee SHAME ON ME(N)maar nu weet ik dus weer perfect hoe het allemaal zit.. maar Fluweel ik mis je zo! Ik zie je precies niet meer, hoewel ik bij je op school zit? We moeten dringend nog eens afspreken, alleen wij tweetjes, heb je nog een heleboel te vertellen! (:(H)(H)(H)loviesss

    8 jaar geleden
  • Troians

    Wanneer komen Jake en Liam weer terug?????
    Snel verder
    Kusjez

    8 jaar geleden
  • kryptonarry

    Ahw!! Ik hartje Jou ook!!

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen