Foto bij Life is unexpected

Oke mensen, vanaf hier geef ik het verhaal nog max. 15 stukjes, het ligt eraan hoe uitgebreid ik deze wending wil doen. Zijn jullie er klaar voor?

'Rand van de stad, oke, zie ik je zo.'
Met het openbaar vervoer reis ik naar de afgesproken plek. Lucas staat me al met zijn auto op te wachten. Ik stap in, maar kan het niet laten om een blik op de achterbank te werpen.
'Die kitten zit thuis al op je te wachten.'
Ik probeer te grijnzen - te doen alsof het me niets doet. 'Oke.'
Lucas begint te rijden, maar kijkt naar een aantal minuten toch zorgelijk uit zijn raam. 'Ik geloof dat we pottenkijkers hebben.' Geschrokken kijk ik omhoog. 'Hoe bedoel je?'
'Die helikopter.'
Het volgende moment regent het deuken in het dak. 'Kogels,' sist Lucas en begint als een gek te gassen.
Ik weet nog net naar adem te happen. 'Wie is dat?' gil ik.
'Geen idee, wil het ook niet weten.' Hij begint nog harder te racen, de motor bromt.
Lucas crost alle kanten op en weet uiteindelijk de snelweg te bereiken waar hij voluit gaat. Krampachtig houd ik me vast aan het portier.
'Rustig maar,' antwoord hij geconcentreerd. 'Het komt goed, maar dan moet je wel wat voor me doen. Je moet het stuur even over nemen.'
In paniek kijk ik naar de snelheidsmeter. Die geeft 250 km/h aan. 'Dat kan ik niet,' piep ik.
'Dat kun je wel,' antwoord hij rustig. 'Ik geloof in je. Het gaat alleen om het stuur. Ik moet alleen even mijn handen vrij hebben. De rest doe ik zelf.'
Op hoop van zegen dan maar. 'Oke,' piep ik en laat mijn hand voorzichtig op het stuur glijden. De snelheidsmeter blijft een stijgende lijn terwijl ik mijn verstand er zo goed mogelijk bij probeer te houden. Dit is gek. Dit is gestoord. Het is gewoon eng! Lucas trekt een wapen tevoorschijn en niet veel later hangt hij halt uit het raam, te schieten op helikopter. Ik probeer mijn verstand bij de weg te houden, maar ik kan onmogelijk weg kijken als ik een harde knal hoor.
'Die doen voorlopig niet veel meer.' Lucas neemt het stuur van me over.
Ik knik langzaam en probeer ergens mijn aandacht op te vestigen, behalve wat er nu voor mijn eigen ogen afspeelt. Lucas gaat iets terug in vaart maar dan - dan gebeurt het onmogelijke: Een auto naast ons snijdt ons de pas af waardoor Lucas gigantisch moet uitwijken. Ik zie de vangrail angstvallig dichtbij komen.
'Julia!' Lucas schreeuwt mijn naam.
Ik hoor piepende banden en een hoop geluid. Het geluid van breken en kraken van dingen. Van vangrails en auto's. De auto staat stil. Alles doet pijn. Alles is zwart. 'L-Lucas,' weet ik uit te brengen.
Zijn stem klinkt panisch. Hij roept mijn naam, maar ik hoor niets meer. Ik voel zijn arm, maar zie niets meer. Alles doet pijn. Er is alleen maar pijn een stekende, onbegrijpelijke pijn die door merg en been gaat. Er klinkt een gezoem in mijn hoofd wat ik niet kan begrijpen. Mijn nek doet pijn. De gordel snijdt in mijn lijf. Ik voel me slap, ontzettend, maar dan ook ontzettend slap.

Reacties (14)

  • agirlx

    oh gosh! ik wil die mensen vermoorden!

    6 jaar geleden
  • Manonxxx

    Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee, dat heeft vast en zeker iets te maken met die Dennis.
    snel verder....
    xxx(flower)

    6 jaar geleden
  • RomyKooyman

    omg neeeee je kunt ons dit niet aan doen om hier te stopen!!!!!(N)haha I LOVE YOU'RE STORY xo

    6 jaar geleden
  • Overflow

    Jezus die Julia krijgt wel wat te doorstaan.. :0 Oh my God! ):

    6 jaar geleden
  • Winterr

    :(ze heeft wel vaak ongelukjes grote dan.

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen