Foto bij It's all coming back to me

Ja lezertjes jullie lezen het goed; vanaf hier zijn het nog acht stukjes en dan is het finito! Over! Unknown Desires nadert zijn einde. Maar na het einde van dit verhaal, heb ik misschien nog wel een verassing voor jullie, maar dat houd ik nog eventjes voor mezelf (a).

Plots gaat mijn ogen open. Alles flitst aan me voorbij en ik hoor pistolen die afgaan. Ik kijk op. Het is donker en koud. We zijn in een bos.
'Lucas?' Ik kijk op naar de eigenaar van het prachtige gezicht, wiens armen me vast houden.
'Je bent wakker,' merkt hij snel op.
Ik kijk op en zie een straaltje bloed langs zijn gezicht naar beneden druppelen.
'Wat is er gebeurd?'
'Ze hebben ons afgesneden. De auto is total loss, ik ben nu een veilige plek aan het zoeken, de smeerlappen zitten ons op de hielen.'
'Je bloed.' Ik begin weer ontzettend moe te worden.
'Dat is nog wel minste. Jij bent er veel erger aan toe.'
Opnieuw vallen mijn ogen dicht.

Het volgende moment dat mijn ogen opengaan, ben ik in een oude schuur. 'Je gaat me nu vertellen wie 'r achter zit!'
Ik kijk op. Vlak voor me heeft Lucas een man van een jaar of dertig vast gebonden. Lucas staat woest tegenover hem terwijl hij een losgetrokken elektriciteitskabel vasthoudt. Wanneer deze man niet antwoord, bindt Lucas de kabel aan 'm vast en loopt naar de schakelaar. het lichaam schokt en de man schreeuwt. 'Ik weet het niet!' gilt hij en Lucas drukt de schakelaar terug.
'Ik geloof je niet, antwoord. Ik wil mijn tijd niet aan jou verspillen.'
'Oke, oke! Pjotr's zus, Manisha. Zij zit erachter! Ze wilt wraak. Wraak voor de dood van haar vader en broer! Dat begrijp je toch wel!'
'Ik heb genoeg gehoord.' Lucas trekt zijn pistool en knalt de man door zijn hoofd.
Ongelovig kijk ik naar hem op.
'Julia?' hij kijkt me aan - licht beschamend, denk ik zo. 'Je bent wakker.'
'Ik heb het gezien.'
Hij zucht. 'Ik wil alleen dat we het hier goed uitkomen. Mensen antwoorden alleen als ze pijn hebben.'
'Dat vind ik een enge gedachte.' Ik wil opstaan, maar crepeer van de pijn. Tot mijn schrik is de wond aan mijn buik deels opengescheurd.
'Voorzichtig.' Hij knielt naast me neer. 'Ik ga even de omgeving checken. Blijf hier.'
Ik knik en ga voorzichtig overeind zitten. Lucas bindt een stuk stof om de wond op mijn buik heen, zodat het stelpt.
'Ben zo terug,' antwoord hij ernstig.
Hij loopt het schuurtje uit waar we in zitten en ik kan niets anders dan naar het lijk kijken en hoe het bloed eruit druppelt. Mijn verloofde is hiertoe in staat. Ik ben er toe in staat. Het duurt enkele minuten, maar dan hoor ik gerommel bij de deur. Hij is terug, eindelijk. Eindelijk is hij terug! Langzaam gaat de deur open, maar het is alles behalve Lucas. Het is mijn vader. Mijn bloedeigen vader. Mijn vader die heeft geprobeerd me te vermoorden. Me te verbranden. Degene die Lucas heeft laten opsluiten achter slot en grendel. Wat doet hij hier? Waar is Lucas? Er is hem toch niets overkomen? Nee toch, dat kan niet. Lucas wandelt hier zo naar binnen. Het moet.
'Dat had je zeker niet verwacht, he?' Mijn vader lacht duister.
'Je hoort achter slot en grendel te zitten.'
'Die vijanden van dat vriendje van je, zijn slimmer dan je denkt.'
Oh, mijn vader hoort nu ook nog bij de maffia? Geweldig. 'Wees maar niet bang. Je kunt niet veel doen. Lucas komt zo terug.'

Reacties (11)

  • agirlx

    dat meen je niet! ;o

    6 jaar geleden
  • OrdinaryGirl

    Nein man, niet doen <Ö>

    6 jaar geleden
  • Reading

    Noooooooooooooooo!

    6 jaar geleden
  • Winterr

    het valt in herhaling:(hoop op een goed einde

    6 jaar geleden
  • Overflow

    WAT?! HOE THE FUCK - WAT - NEEE?
    Waarom die rotvader nou weer, Lucas waar ben je?! ): Oh my God ik schrok echt toen ik dat las, ah veelste spannend. Snel verdeeer x

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen