Foto bij Poison me

Juul heeft alles en nog zoveel meer over voor Lucas...

'Over mijn lijk,' sist Manisha en ze trekt haar wapen, wat ze op mij recht.
Jammer voor haar, heb ik inmiddels ook het een en ander geleerd. Ik mag dan wel gewond zijn, maar weet haar nog prima te ontwijken. Ik zal ook wel moeten met een als verloofde Lucas. Ruw worden de tralies opzij geduwd en wordt er een wig gedreven tussen Lucas en mij. Twee mannen pakken me vast en terwijl Lucas vecht voor zijn leven, word ik mee naar buiten gesleept. Manisha volgt de twee mannen en ik beland in een grote ruimte.
'Hier heb ik de afgelopen tijd van gedroomd. Je eigenhandig de verdoemenis in helpen. Heerlijk!'
Uitgeput sta ik tegenover haar, niet van plan om op te geven. De mannen verdwijnen door een deur en Manisha warmt haar handen, waarna ze me probeert onderuit te trappen. Ik neem een aanloop en ontwijk, terwijl ik haar een mep verkoop.
'Je moet meer in huis hebben, Manisha. Ik geef me niet zomaar over.'
'Dat zullen we nog wel zien.' Ze maakt aanstalten voor een soort sprong, het doet me denken aan taekwondo. Lucas heeft me weleens taekwondo les gegeven. Ik weet haar simpel af te wenden en ga op zoek naar een uitweg. Ze trekt me weg bij de deur en weet me met een ongekende kracht tegen de muur te smijten. Enigszins duizelig sta ik op, storm op haar af en verkoop haar een rechtse tegen haar kaak, die onnatuurlijk veel naar links staat ineens.
'Vies, vuil…' Ze haalt aan en haar lange nagels verdwijnen in de huid van mijn gezicht. Ik voel een stroompje bloed naar beneden sijpelen. Ik trek mijn knie op en trap haar in haar kruis. Ze kreunt iets pijnlijks, maar weet me dan onverwachts op de grond te werpen. Voordat ik kan reageren en weer enigszins lucht in mijn longen heb duwt ze een spuit in mijn schouder terwijl ze het mengsel in het reservoir mijn lichaam invloeit. Meteen voel ik een vreemd soort misselijkheid opkomen.
'Wat doe je?' Het zweet breekt me uit.
'Een tergend langzaam einde aan je leven maken, zoals je verdient.'
Wat bedoeld ze hiermee? De mannen komen er weer aan en rapen op. Ik word naar een andere ruimte gebracht, waar Lucas in bedwang wordt gehouden. Voor me staat mijn vader. In zijn handen heeft hij twee spuiten.
'Het voelt zo goed om je te zien lijden, echt waar.' Deze man is gek. Ik zweer het! 'Je hebt twee keuzes, Julia. Je kunt kiezen voor de dood of voor het leven. In deze spuit heb ik een vergif wat de kracht van het andere gif versterkt. Geloof me, als ik zeg dat je daar aan sterft. Deze spuit hier, bevat een geneesmiddel. Maar dat betekend wel dat ik de spuit met dat vergif leegspuit in dat vriendje van je.
'Ik heb dus geen keus,' mompel ik. Het zweet rolt over mijn gezicht - wat is dat in vredesnaam voor 'n vergif?
'Er is altijd een keus, Julia. Altijd.'
Die is er niet. Ik laat Lucas niet sterver vóór mij. Over mijn lijk. 'Vergiftig me maar. Dood me, alsjeblieft. Spaar Lucas.'
Ik hoor Lucas vaag ergens reageren. Maar het boeit me niet, ik heb waarschijnlijk toch nog maar een paar resterende minuten. Lucas kan niets meer doen. Ik ga hier gewoon freaking dood. Dat is een feit.

Reacties (7)

  • agirlx

    omg NOOOOO !

    6 jaar geleden
  • DreamerN

    en toen kwam Thomas met een gehele MI6 squad binnen, redden Julia en Lucas en ze leven nog lang en gelukkig :]

    7 jaar geleden
  • cindylou

    Neeeee zo moet het niet eindigen! :'(

    7 jaar geleden
  • KeyKey4

    Nee!(huil)
    Snel verder(flower)

    7 jaar geleden
  • MacGyver

    Ik zou die spuit zo graag ergens bij haar vader naar binnen steken en hem vermoorden. En dat wijf verdient de meest pijnlijkste dood ooit.

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen