Foto bij I don't know if I make it till the morning

Het moment is aangebroken...

Overstuur kijkt ze Lucas aan. 'Gaat ze echt? Binnen 24 uur, als..?'
'Ik heb een donor geregeld. Zelfs met een donor is de kans dat ze het haalt… Gering.'
Mijn moeder begint ongelofelijk hard te huilen. Het kost me al mijn wilskracht om niet mee te doen. Ze blijft maar huilen. Constant huilt ze. Na ongeveer anderhalf uur is ze weer redelijk bij zinnen. 'Ik moet je, je broertje en zusje…'
'Ik snap het, mam,' antwoord ik zo krachtig mogelijk, maar in feite voel ik het leven met de minuut uit mijn lijf sijpelen.
Lucas komt naast me zitten.
'E-e-er is een ding wat ik wil weten, voordat ik, voor ik, je weet wel… Hoe ben je onder dat puin uitgekomen?'
'Ik had geluk,' mompelt hij 'er ontstond, toen de boel instortte ontstond er een opening waar ik in kon schuilen. Zodoende ben ik weer bovengekomen. De rest is dood. Je vader, Manisha, ze zijn allemaal omgekomen.'
'Een gesprongen gasleiding,' mompel ik 'wie had dat gedacht…'
Hij haalt zijn schouders op. 'Over een kleine tien uur zal mijn moeder hier zijn. Ik ga de doktoren even inlichten.'
'Oke.'
Lucas verlaat de kamer. De daaropvolgende uren gaan als een waas aan me voorbij. Mijn lichaam wordt steeds zwakker en zwakker, op een gegeven moment lukt het me zelfs niet meer om zelfstandig adem te halen. 'het komt goed,' beloofde Lucas me toen de zuster me aan de beademing legde.

Ik probeer er in te geloven, maar echt, in feite ben ik de hoop verloren. Dit is de dag dat ik sterf.

Ik zal de zon echt niet meer zien opkomen. Mijn zusje houdt snikkend al minstens een uur een betoog over waarom ik juist zo'n fantastische zus ben. Ik probeer een fatsoenlijke reactie af te geven, maar dat lukt niet echt. Ik ben te moe om in beweging te komen. Mijn lichaam is op. Ik ben stuk.
'Julia?' Het is Lucas' stem.
Ik kijk op. 'Mijn moeder is er.' Iedere spier in zijn lichaam is gespannen.
Als ik naar adem kon happen, dan zou ik het doen. Lucas' moeder is een oudere, vrouwelijke versie van Lucas. Precies.
Nederig schud ze mijn hand. 'Ik ben Denise Lysters. Lucas' moeder.' Ze kijkt haar zoon aan. 'Ik hoop dat ik zo een beetje kan goed maken wat ik in het verleden verkeerd heb gedaan, Lucas.'
Lucas kijkt strak weg. 'De dokter wacht op de gang al op je.' Ze zet haar tas neer en loopt naar de gang.
Lucas gaat naast me zitten en pakt mijn hand stevig vast. 'Niet opgeven, Juul. Het is nu heel dichtbij. Het gaat zo gebeuren. Je wordt morgen gewoon weer wakker en op een dag gaan we gewoon trouwen. We gaan alles doen wat we wilden doen.'
Ik hoop het. Maar dat is ook alles wat ik heb.
Lucas kust mijn hand en staat dan mijn moeder, broertje en zusje bij als een stel broeders mij met bed en al de kamer uitrijden. Het gaat nu gebeuren. Het cruciale moment. Hier valt de definitieve beslissing; of dat ik de ochtend haal, of niet.

Reacties (11)

  • agirlx

    MOEETT ZEE HAALLLEEEENNN!

    6 jaar geleden
  • IlsePaynex

    Ze haalt het ze is sterk!

    6 jaar geleden
  • Winterr

    Niet Dood

    6 jaar geleden
  • Manonxxx

    Pleasssss laat het een mooi einde worden,
    Laat haar niet doodgaan.
    Snel verder....
    xx(flower)

    6 jaar geleden
  • KeyKey4

    SPANNEND!
    Snel verder(flower)

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen