Sorry dat ik gister niet heb gepost.
Had het druk met repeteren..
Moet vanavond namelijk met een soort concert optreden (zingen) -.-
Heb dit eff snel op een ipod gechreven, soery voor de fouten. Heb geen spellingcontrole, en het typt nou ook niet echt fijn -.-

Vanavond als ik weer thuis ben schrijf ik nog wel wat voor jullie ,xxx

Als verassing voor als ik vanavond weer online kom, zoveel mogelijk kudo's en reacties??
Xx

'Auwww' Kreun ik zachtjes wanneer Liam me voorzichtig uit mijn bed tilt. 'Auwww' 'Sorry' Zegt hij zachtjes, zet me in een rolstoel En drukt een kusje op mijn voorhoofd.
Ik kreun zachtjes, en bijt op mijn lip.
Liam legt een kleedje over mijn benen heen, en duwt me zachtjes voort.
Ik lag nu al 6 dagen in het ziekenhuis, langer dan verwacht.
Omdat ik zo mager nog was, willen ze me nog niet naar huis sturen, voordat ik 2 kilo ben aangekomen.
'Je wou het zelf' Grinnikt hij zachtjes en duwt me de kamer uit.
'Klopt' geef ik hem gelijk, en trek een pijnlijk gezicht wanneer ik rechtop ga zitten.
De wond die over mijn onderbuik heen loopt, is aardig groot. Zo'n 15 centimeter.
Ook is hij aardig rood, en opgezwollen.
'Je weet dat er paparazzi buiten is he?' Vraagt hij.
Ik knik en kijk om me heen. Het ziekenhuis ziet er deprimerend uit. Zeker als je een erge ziekte hebt zoals kanker, zou je hier gek worden, van alleen al alle grijze, witte en zwarte muren.
Schilder ze rood, geel of roze.
'Het maakt me niet uit of ik morgen in se bladen sta, ik wil naar buiten'
Zijn vinger haalt hij zacht over mijn wang, de kleine aanrakingen betekenen zo veel voor.
Al is het maar een viner die me aanraakt.
Het laat me veilig voelen.
Dat er iemand is, die er altijd voor me zou zijn.
Ik vertrouw Liam, en alleen Liam.
Zelfs mijn ouders betekenen minder voor me dan hem.
'Waar denk je aan?' Ik concentreel me op een punt, en zie de deur van de uitgang dichterbij komen.
Achter die deur ligt de vrijheid.
Vrijheid die beperkt is geworden door dat Liam beroemd is.
Het is zwaar, we hebben amper privesie. Maar het lukt ons.
'Waar denk je aan?' Vraagt hij nogmaals. 'Over ons, Jou, en de paparazzi' Antwoord ik zachtjes.
Het lijkt alsof iemand mijn keel dicht drukt, amper kan ik adem halen, en praten lukt ook bijna niet.
De druk op mijn keel verdwijnt zodra mijn huid in aanraking komt met de koude buitenlucht.
Ik haal diep adem, en kijk naar de zon.
Het is lente, die bloemetjes beginnen langzaam weer te groeien, en ook hebben de bomen een paar kleine groene blaadjes aan hun takken.
Liam loopt 2 uur lang met me door het bos. Een bijna onmogelijke opgaven, aangezien er veel huivels zijn, en ik in een rolstoel zit.
Ik geniet.
Ik geniet van de buitenlucht, het bos. Maar vooral van Liam.

Reacties (9)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen