Foto bij [45] The Blade of the Red-Moon

Pov. March Zy
Vol afschuw zie ik hoe m`n wederhelft z`n ogen sloot en het volgende moment werd hij bedolven onder de reus. Krijsend wierp ik me tegen de reus maar zelfs met vampierkracht kreeg ik het niet voor elkaar het monster van m`n broer af te tillen.
Tranen verdoezelden m`n zicht en ik stopte hijgend. Met trillende handen veegde ik m`n wangen droog. Vaag hoorde ik een sissende stem iets zeggen maar ik kon het niet verstaan… Ineens verschenen Lucian, Emmett en nog een paar andere bovennatuurlijken naast me, zonder iets te vragen. Met een boel kracht en moeite rolden we hem om. Onmiddellijk rende ik naar Marti toe. Hij lag op z`n buik, voorzichtig draaide ik hem om. Een straaltje bloed kwam uit z`n neus en mond. Emmett knielde naast me neer en voelde of er nog een hartslag was. Hij schudde z`n hoofd en klopte me meelevend op m`n schouder.
Het besef dat ik nu echt geen broer meer had was afschuwelijk. Nog nooit had ik zo hard gehuild maar nu konden de tranen niet op. met m`n broer in m`n armen geklemd huilde ik en wiegde hem ondertussen zachtjes heen en weer.

Pov. Bonita “Bonny” Luxfort
M`n schouder schrijnt, ik strompel meer dan dat ik loop en als klap op de vuurpijl merk ik dat m`n nagels gebroken zijn en een pluk haar is weg geschroeid. Tranen glijden geruisloos langs m`n wangen naar beneden en spatten kapot op de vloer die bezaaid is met gruis, brokstukken en bloed. Tegenover me zie ik de twee gehavende waterspuwers voor Perkamentus' kantoor. De een heeft een gapend gat op de plek waar normaal z'n schouder zat en de ander mist de helft van z'n hoofd.
Na een poosje naar de beelden gestaard te hebben buig ik me voorover en duw m`n hoofd tussen m`n benen. De duizeligheid viel te verwachten. Ik bedoel, als je kijkt naar de hoeveelheid bloed die ik al verloren ben de afgelopen uren...
'Bonny?' Harry loopt de hoek om. Ook hij is er niet ongeschonden vanaf gekomen. Z'n linkeroor zit dicht en een bloederige snee loopt langs de volle lengte van z'n arm. 'Wat doe je hier? Je moet iets aan je wonden doen!' Onverschillig haal ik m'n schouders op en kreun dan als een pijnscheut door m`n schouder gaat.

Met een bezorgde uitdrukking loopt hij dichterbij en legt z`n hand in m`n nek. Voorzichtig haalt hij het vastgeplakte leer van de gewonde schouder en deinst dan snakkend naar adem achteruit. Een stank komt uit de wond en ik besef dat de wond vergiftigd is of de spreuk er gewoon voor zorgt dat de huid gaat rotten. Met tranende ogen struikelt Harry kokhalzend naar achter. Warm bloed vermengt met een kleurloze vloeistof en etter lopen in straaltjes langs m`n schouder. De pijn wordt iets minder nu het opgehoopte vocht weg kan lopen. Maar de pijn in m`n enkel blijft. Hij staat in een rare hoek. Een gevolg van de val van drie trappen toen ik net van de Zaal weg liep. Het bot kraakte pijnlijk en knapte toen door midden. Hardnekkig als ik ben, ben ik toen gewoon verder gehinkeld, m`n enkel nutteloos achter me aan slepend. 'Bon, je moet naar Carlisle... Hij moet je oplappen...' Ik schud m`n hoofd en ontwijk z`n blik. Star kijk ik door een gigantisch gat in de muur. De hemel in diepzwart en af en toe verschijnt er een heldere ster waarna een wolk ervoor schuift.

'Oké, dan laat je me weer eens geen keus, Bonita Luxfort. Jij luistert nu even naar mij.' Met een verbazingwekkend sterke greep pakt hij m`n gezicht vast en dwingt me zo hem aan te kijken. 'Bonny, ik wil je niet kwijt, dus nu ga je zorgen dat alles weer goed komt. Het is allemaal m`n eigen schuld en dat weet ik maar de keuze die je uit die drie moet maken zal niet zo makkelijk zijn. Ik ben jaloers op hen, je bent m`n eerste echte liefde. De eerste vrouw in m`n leven die zoveel voor me betekend, wordt dus alsjeblieft beter.' Z`n gifgroene ogen glinsteren fel.
Ik volg het niet helemaal meer. Verklaart hij nu net dat hij nog steeds van me houdt? Of bedoelt hij nu dat hij me voorgoed uit z`n hoofd heeft gezet? Wat verwarrend allemaal.
'Wat?' vragend kijkt ik hem aan. Met een zucht leunt hij achterover en staat weer op.

'Ik bedoel, dat ik nog steeds van je houdt maar je laat gaan. Na dit laat ik je voorgoed met rust, als jij dat wilt.' Zonder op een antwoord te wachten tilt hij me op en slaak ik een kreet van pijn als m`n gebroken enkel beweegt. M`n armen liggen rond z`n hals en m`n gezicht duw ik tegen z`n schouder. De dorst brand gaten in m`n keel.
Beneden heerst nog een drukke sfeer. Mensen rennen door elkaar en schreeuwen dingen over en weer. Lijken en gewonden zijn allemaal naar de Grote Zaal gebracht en Harry beent nu ook op de houten deur af. Vlak voor hij naar binnen gaat fluister ik zachtjes. 'Nee, ik wil je niet kwijt...' Hij glimlacht even en loopt dan de zaal in.

'Harry! Bonny!' Hermelien rent op ons af met Edward op haar hielen. De bleke vampier steekt z`n marmeren armen uit en neemt me van Harry over. Z`n bekende geur dringt m`n neusgaten binnen. Hermelien werpt een blik op mij en wil zich dan weer naar Harry draaien, maar hij is al weg. Fronsend draait ze zich weer naar ons om en volgt dan door de zaal tot we een lege plek vinden. Moeheid overvalt me en de treurige, rouwige stemming keert weer terug. Zoveel mensen zijn dood in een poging Zweinstein te beschermen. Zoveel mensen zijn er gedood door mijn hand.
'Carlisle? Kan je even komen?' Edward zegt het niet luider dan in een normale kamer het geval zou zijn maar toch in de blonde dokter er binnen de seconde. Z`n blonde haar zit warrig en z`n kleren zijn gescheurd. Maar kalm als hij knielt hij naast me neer en schijnt met een lampje in m`n ogen. 'Hmm, je bent in shock. En je schouder lijkt vergiftigd.' Met een soort oorstokje veegt hij langs de open wond en bekijkt de vloeistof erop goed. Dan ter bevestiging, knikt hij. 'Ja, zoals ik al dacht, gif. Ik weet alleen niet welke gif. Ik heb deze nog nooit eerder gezien.' Zachtjes duwt hij aan de randen en nog meer van dat kleurloze vloeistof druipt eruit.

ik wou dat hij stopte met duwen, het doet zo`n pijn. Zwarte vlekken dansen m`n gezichtsveld binnen en ontnemen me niet alleen m`n zicht, maar ook m`n gehoor. Een klap in m`n gezicht laat dit echter weer terug keren. Knipperend met m`n ogen verwelkom ik m`n zicht.
'Gelukkig! Je mag niet in slaap vallen Bonny.' Ik knik duf en m`n ogen beginnen weer dicht te zakken. Edward knijpt me in m`n arm en grommend open ik m`n ogen weer. 'Da sloeg negens op.' M`n spraak is ook gebrekkig maar ik neem niet eens de moeite het te herstellen.
'Edward, hoe lang nog tot het uur om is?' Carlisle klinkt to zover ik weet voor het eerst een beetje wanhopig. 'Nog een kleine twintig minuten.' Carlisle knikt en het lijkt alsof z`n haar goud oplicht. Met een onnozele giechel steek ik m`n hand uit en raak het aan. Zijdezacht is het en als het beweegt spatten er sterretjes af. Voorzichtig sluiten twee witte handen zich rond m`n polsen en leggen die weer op m`n schoot. 'Ze kwijnt weg... Ik kan niets meer voor haar doen. Haar lichaam is er mee opgehouden, want anders had ze die enkel wel geheeld.' Edward slaat geschrokken z`n hand voor z`n mond en Carlisle kijkt verloren. Maar dat zie ik niet. De sterren doen een warrige dans voor me.

Pov. Edward
Alles dat ik kan doen is Bonita`s ijskoude hand vasthouden. Mensen vormen een kring om ons heen en een meisje met donkerbruin haar springt eruit. Hazel staat met een bleek gezicht dat vertrokken is van afgrijzen aan de rand. Haar groene ogen glinsteren en ik zie de gelijkenis tussen haar en Bonny. Geschrokken grijpt ze de schouder van de jongen die naast haar staan. Lijkbleek, trillend en naar ademhappend laat ze zich op de grond zakken. Met een droge snik kruipt ze over de grond naar Bonny toe.
'Bonny?' ze heeft haar bereikt en schud haar door elkaar. Het doet pijn om naar haar knappe van verdriet vertrokken gezicht te kijken. Bonny`s oogleden trillen, ze opent ze en draait haar gezicht naar Hazel toe. Met wazige ogen glimlacht ze. 'Hazel.' fluistert ze dan en tilt haar gewonde arm op. Hazel laat zich naast haar vallen en drukt haar gezicht tegen haar borst. Tranen lopen over haar vuile wangen. 'Het s-spijt me zo-oh.' Stottert ze, haar hele lichaam schud van de snikken die haar verscheuren. Bonita`s kleine handje wordt nog kouder in de mijne.
'Ik vergeef je... Het spijt mij ook, Hazel. Zorg voor D-draco.' Dan alsof Hazel aanvoelt dat de tijd om is gaat ze overeind zitten. Even buigt ze zich naar voren en kust Bonita heel zachtjes op haar voorhoofd, en staat dan op. Een meisje dat ik een keer in Bonny`s gedachten heb gezien slaat haar armen om haar heen, Annlyn dat was haar naam.

Bonny richt haar blik op de sterren in het plafond en krijgt dan een vredige bijna serene uitdrukking. Haar hart hapert, erger dan het hiervoor deed. Nog een doffe bons en dan valt hij stil. Haar hand dat eerst onbeheersbaar trilde, ligt stil. Haar zilveren ogen waar elke jongen voor viel, glazig.
Het besef dat ze dood was kwam aan met de kracht van een sloopkogel, verstijfd staarde ik naar het eens zo levendige lichaam Carlisle boog z`n hoofd en een kleine roodharige vrouw zakte naast Bonny op de grond. Met een trillende hand sloot ze haar zilveren ogen voorgoed.
Zo vaak heeft ze al een gevaarlijke dans met de dood gehad en nu was ze te ver gegaan om het te redden. Ik kon al die huilende mensen niet meer aan en rende naar buiten. De rest van m`n gezin stond buiten. Alice keek moeilijk en hield Jaspers hand vast. Iedereen was in een rouw stemming. Bonita was een lief, aardig en een geweldig meisje. Ze verdiende beter dan dit.

Omdat wij zowat de enige waren die buiten stonden zagen wij hen als eerst. Een gigantische groep vijandelijke tovenaars liepen over de brug heen op een gelijkmatig tempo. Hun voeten veroorzaakten een monotoon sloffend geluid. Emmett gaf een schreeuw en rende naar binnen om iedereen te waarschuwen. Bijna meteen stond hij naast me en gaf een kneepje in m`n schouder. Zijn manier om te zeggen dat hij met me meeleefde. Ik kende Bonita waarschijnlijk beter dan wie dan ook, omdat ik haar gedachten kon lezen. Soms sloot ze me buiten maar nog vaker wou ze juist dat ik het zag. Alsof ze opheldering wou.
Bijna alle overgebleven tovenaars en heksen aan onze kant stonden al achter ons. De geur van bloed werd erger toen ene Marcel naar voren strompelde en naast Emmett ging staan. Z`n gezicht stond grimmig en hij omklemde met witte knokkels z`n toverstok. Jasper grauwde even maar bleef waar hij was. Z`n normaal gouden ogen waren bloedrood. Maar de mijne waren waarschijnlijk ook niet goud meer, ook ik had een van m`n eigen regels overtreden, het drinken van mensenbloed. March verscheen naast ons met in z`n ene hand de teugels van de vosmerrie. Er liepen tranen over z`n wangen en hij zag er bleek en verslagen uit. in z`n gedachten zag ik telkens dezelfde beelden. De reus die Marti verpletterde, Marti die hem weg duwde uit de baan van de reus, Marti die z`n naam zei…
Ik slikte en schakelde m`n gedachten uit. Het enige waar ik nog aan kon denken was, de moordenaars van bijna twee honderd gesneuvelde heksen en tovenaars opsporen en op gruwelijke manieren vermoorden.

Pov. Harry Potter
Alles was voorbij, ik had Voldemort vermoord. De opdracht die ik nooit dacht te volbrengen was volbracht. Maar toch was ik niet blij. Zeker niet toen ik de Grote Zaal in keek en zag dat er vier rijen gesneuvelden langs de lange zijde lagen.
Een soort drang zorgde ervoor dat ik langs de rijen liep en keek naar gezichten die ik kende, waar ik bevriend mee was en gezichten die ik niet kende maar waar ik als nog een treurig gevoel van kreeg.
Aan het einde van de zaal stonden de Wemels, waarschijnlijk bij Fred.
Molly draaide zich om. 'Oh Harry...' Ze plette me tegen haar boezem en snufte toen. Haar ogen waren bloeddoorlopen, net als bij alle omstanders. De geluiden van vele huilende mensen was afschuwelijk, de haartjes in m`n nek stonden recht overeind.
M`n oog ging naar de overledene op de grond. De roodharige Fred, Remus en Tops. Langzaam draaide ik m`n hoofd naar de vierde persoon in de rij. Het voelde alsof m`n hart in een keer uit m`n lijf gerukt werd. Bonny`s blonde haar lag als een waaier om haar gezicht heen. Een vredige uitdrukking op haar gezicht.

Ik opende m`n mond om iets te zeggen maar het enige dat er uit kwam was een schor gepiep. Wankelend liep ik naar voren en iedereen week achteruit voor me. Langzaam liet ik me naast haar zakken. Half en half hoopte ik dat ze haar ogen zou openen en zou zeggen "Grapje Harry! Je had je gezicht eens moeten zien!" maar dat deed ze niet. Zoals m`n gezonde verstand al fluisterde tegen m`n ontkenningen.
Voorzichtig raakte ik haar handen aan. Ze lagen gevouwen op haar borst. Ook was ze helemaal schoon gemaakt en droeg ze haar kapotte bloederige strijdkleding nog.

Jammerend pakte ik haar hand. Die was koud maar slap.
Twee warme armen sloten zich rond me en trokken zich tegen zich aan. Ginny huilde ook en drukte een kus op m`n wang. 'Het is snel gegaan Harry, als dit je troost.'
Ik knikte en duwde m`n gezicht toen in haar hals.

Een andere kreet klonk door de Zaal, luider en hartverscheurend dan welke kreet dan ook. Damon wankelde en zakte naast Bonny op z`n knieën.
‘Ik herinner je Bonita. Ik heb m`n geheugen terug. Ik hou van je.’
Hoefslag klonk en March kwam door het gangpad naar ons toe gesloft. In z`n armen hield hij het slappe lichaam van z`n tweelingbroer. Met z`n gezicht strak en met ijskoude ogen legde hij Marti naast Bonita neer.
Daarna draaide hij zich naar Bonita. Langzaam schudde hij z`n hoofd. ‘Het lijkt erop dat iedereen ons verlaat Damon…’
Met droge ogen keek hij naar z`n bloedverwant. Damon huilde ook niet. Verward liet ik me door Ginny overeind trekken en naar buiten leiden. ‘We hebben een boel verloren.’ Fluisterde ze zachtjes.
Ik keek naar haar, de eerste zonnestralen raakten haar bleke gezicht. Ze zuchtte en sloot haar ogen voor een moment.

Reacties (1)

  • Allysae

    nooooooooooooooooooooooooooooes
    ze moeten herleven
    snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen