Het is net alsof mijn lot me achtervolgd, niet alleen vind ik geen vrede in de bibliotheek, ook hebben ze vandaag gepland om er laatstejaars in te stoppen. En als er één ding is die niet samen gaan, zijn de bibliotheek en laatstejaars.
      Je zou denken dat ze allemaal hun best doen om hun examens te halen. Om eindelijk, na zoveel jaren, van deze school af te zijn. En er ook af te blijven. Maar nee, ze namen niets serieus. Ze stonden ergens tussen de boeken een meisje te versieren, of ze speelden poker met hun handen onder tafel. Wat nog stommer is dan met je handen boven tafel, want de bibliothecaresse zag je toch niet zitten. De balie is hoger dan haar. Ze is zelfs kleiner dan ik, en dat zegt een heleboel.
      Ik neem plaats op één van de lege tafels die precies recht uitkijkt op de computer lokaal. Er staat namelijk geen fatsoenlijke muur tussen, maar een glazen wand. Wat betekent dat je ieder persoon achter de computer kunt zien. Want dat is zo handig, maar niet heus.
      Ik gooi mijn scheikunde boek open, niet omdat het de enige boek is die ik mijn tas heb maar omdat ik straks een proefwerk heb, en probeer te doen alsof het me iets interesseert terwijl ik mijn telefoon tevoorschijn neem.
      Eigenlijk is het best ironisch, dat ik helemaal alleen zit in de bibliotheek met mijn telefoon waar ik zogenaamd wel vrienden op heb. Want ik kan moeilijk naar foto’s zitten staren van posts op 9GAG, helemaal alleen.
      Grapje. Dat is precies wat ik aan het doen ben.
      Ik schuif mijn stoel aan zodat ik niet wegglijd door mijn enorme sweater. Mijn beanie trek ik naar achter zodat mijn voorhoofd te zien is, anders lijk ik net gekleed voor de winter. Terwijl het binnen hoger dan twintig graden is.
      En op het moment dat ik mijn beanie los laat en mijn ogen richt op de wand van het computer lokaal veranderen mijn doelloze gedachten weer, allemaal in de onderwerp die ik probeer te vermijden. Het onderwerp dat ik ergens in kast heb gestopt en niet meer uit probeer te halen.
      Het onderwerp, Harry freaking Styles.
      Waarom is het zo dat je de persoon die je vooral niet wilt zien overal tegenkomt?
      Ik gooi mijn boeken in mijn tas en probeer vooral niet aandacht te besteden aan hoe hij achter de computer zit. Maar natuurlijk kan ik het mezelf niet kwalijk nemen dat ik hem een blik werp. Ik bedoel dat is menselijk. En het betekent echt niet dat ik Harry leuk vind of interessant of knap ofzo.
      Ook al heeft hij hele mooie ogen en leuk haar en steken zijn lippen erg mooi af tegen zijn bolle gezichtje.
      Nee, ik vind hem totaal niet leuk.
      Het is net alsof ik niet snel genoeg uit de bibliotheek kan lopen als ik besef dat hij zijn schoudertas pakt en opstaat van achter zijn computer.
      Op het moment dat ik mijn stoel aanschuif, een Cath-regel uit beleefdheid, kijkt hij op. Voor een seconde hebben we oogcontact, en precies op het zelfde moment draaien we onze hoofden om en lopen we de uitgang uit.
      En ik zou zweren dat zijn ogen elke dag mooier worden.

Ik weet dat het gemeen van me is om niet zo vaak te activeren, maar ik probeer het echt.
En ik zou het leuk vinden als jullie tenminste de moeite nemen om een reactie neer te zetten. Of minstens een kudo. :/

Reacties (29)

  • 5Boys1Dream

    nee ze vind hem helemaal niet leuk ofzo neeeeeeeeeeeeeeeeeeee(lees de sarcasme) x

    7 jaar geleden
  • xshaaar

    Heel leuk en grappig verhaal!
    Het begin is er iedergeval, ze denkt constant aan hem ;p

    7 jaar geleden
  • ColourSong

    Beleefde cath regel haha geniaal!

    7 jaar geleden
  • GhostTown

    Love it <3

    7 jaar geleden
  • xkimmmmetjee

    OMG i love this story sooooo much!!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen