Foto bij 085

'Weetje, dat is echt sneu.' Ik schrik op van het geluid dat van rechts komt. 'Gast, ik dacht dat je sliep. Schrik me dood.' De lach van Cody vult mijn oren. 'Muhahaha. Niets is wat het lijkt in deze wereld.' 'Nee inderdaad.' Ik zucht en druk de televisie via de afstandsbediening uit. Het einde van de film is aangebroken, de ouders van het jongentje - Waldy - zijn dood, het jongentje leeft nog. De moeder is omgekomen in een kamp, de vader zou hadden kunnen leven, maar als die stomme kindsoldaten er niet waren geweest. Aargh! 'Moi, ik ga mijn tanden poetsen.' Cody haalt zijn voeten van mijn schoot af en stuift de badkamer in. Zelf spring ik ook op, inclusief stramme spieren van het zitten, en loop langzaam naar mijn slaapkamer. Het snelle zien van het koninklijke bed doet me nog moeier worden. Mijn een schuin glimlachje zoek ik mijn tas op die ik vanmorgen, of eigenlijk gisterochtend, vluchtig ingepakt heb en gris daar mijn pyjama uit. De broek is er eentje met een bepaald printje, wel leuk vind ik zelf. En het topje is gewoon saai en simpel grijs. Ik verwissel mijn kleding van vandaag om met mijn slaapkleren en sjok dan met mijn tandenborstel in mijn hand naar de badkamer. 'Sukkel, doe open!' Ik klop op de deur met mijn ogen gericht op het rode vakje wat afbeeldt dat de deur op slot is. Met een geërgerde blik tuur ik naar het rood. 'Hmmpf,' komt het vanachter de deur, gemor aan de deur en het vlakje wordt groen. Beter! 'Thank you!' Met een grote glimlach stap ik de badkamer binnen. Dan schiet ik in de lach bij het zien van Cody met een tandenborstel in zijn mond. Met het tandpasta rond zijn lippen. 'Zo, moet je er nu al helemaal van schuinbekken?'

Reacties (5)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen