Foto bij [001]

Jessica Noëlle Elisabeth Maria Klein,

Ik zet mijn moter netjes in de schuur en loop dan naar de voordeur waar ik de sleutel om mijn nek af doe zodat ik de deur kan open maken.
Eenmaal binnen zet ik mijn tas in de gang neer en loop rustig door het huis heen om te kijken of er nog wat verandert was, ik zie dat ik nog boodschappen moet doen en een baantje moet gaan zoeken dus pak ik mijn portemonnee en loop daarmee naar mijn moter.
Ik rij expres richting het klein dorpje achter de Lakehous in plaats van de stad dichtbij mijn oude huis.
Het aantal klein winkeltjes doet me verbazen en uit eindelijk zie ik dat ze bij Starbucks nog iemand zoeken dus ik daar naar binnen.
'Goede middag mevrouw kan ik u ergens mee helpen?' vraag een meisje met te veel make-up op en ik knik.
'Ik wil graag de manager spreken over de baan die vrij was,' Zeg ik en zie haar verbaasd kijken maar gaat hem daarna wel halen.
Na vijf lang minuten te hebben gewacht komt ze eindelijk aan lopen met een wat oudere man rond de 35 die mij onderzoekend aankijkt.
'Je krijgt de baan,'Mompelt hij, geeft me wat papieren en loopt dan weg.
Ik knik dankbaar en loop dan weer naar buiten zodat ik naar de supermarkt kan.
Na eigenlijk boodschappen te hebben gedaan rij ik weer naar huis en zet de spullen op de juiste plekken daarna begin ik met mijn tas uit te ruimen.
Kleren in de kast, Laptop op de oplader op het bureau, toiletspullen in het kastje in de badkamer, de boeken bij de rest van de boeken in de boekenkast en mijn notebook naast mijn laptop op mijn bureau.
Ik maak het bed op en begin het huis schoon te maken want er ligt teveel stof overal.
Als ik op mijn mobiel kijk zie ik dat ik 6 gemisten oproepen van Thomas heb dus besluit ik hem terug te bellen.
'Hallo,'Klinkt er verdrietig aan de ander kant van de lijn en ik heb even moeite met antwoorden, 'Thomas met mij, sorry mobiel stond op stil.'
Ik had de zin nog niet eens af en ik hoorde hem al opgelucht zuchten.
'Waar ben je, waar zijn al je spullen?'
'Weg, ik kan niet langer thuis blijven maar ik beloof dat ik welles lang kom voor jou,' Wis ik moet moeite uit te spreken en kijk naar mijn voeten die erg interessante zijn in een keer.
'Zeg waar je bent en ik kom je op halen,'Probeer hij nog maar ik schud mijn hoofd wetend dat hij het toch niet ziet.
'Kan niet, ik moet gaan spreek je straks wel weer,'Mompel ik en hang dan snel op waarna ik me tegen de muur van mijn slaapkamer naar beneden laat vallen.
Ik doe niet eens de moeite om de tranen weg te vegen en wieg me zachtjes heen en weer terwijl ik voel hoe mijn telefoon blijft trillen als teken dat hij er niet mee eens is dat ik heb opgehangen.
Ik voel hoe mijn ogen langzaam dicht vallen en ik tegen de muur in slaap val.

Reacties (1)

  • kukeluusje

    dit is super mooi geschreven
    snel verder

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen