Foto bij [003]

Jessica Noëlle Elisabeth Maria Klein,

Met moeite weet ik wakker te worden uit de ergste nachtmerrie die ik ooit heb gehad maar als ik om me heen kijk en zie dat ik in de kamer, zelfs in het bed van Delano ben weet ik dat het geen slechte droom was.
Ik zucht zachtjes en stap uit bed om weer hard te vechten om deze dag te overleven.
Bij elke stap die ik zet kraakt de vloer onder mijn voeten waardoor ik bang ben dat iemand me hoort en alle moeite voor niks was geweest.
Ik wil hier weg maar ik wil ook bij mijn broer blijven met hem mee vechten zodat ik hem niet hoeft te verliezen, ik wil er voor hem zijn maar als ik er voor hem ben zullen mijn problemen alleen maar erger worden en dan kan ik niemand meer helpen daar heeft Thomas ook niks aan.
De dilemma die zich vormt in mijn hoofd zorgt er voor dat ik stil blijf staan midden op de trap en niet meer normaal kan denken over wat ik nu moet doen en wat niet.
Een dicht slaande deur zorgt er voor dat ik uit mijn gepeins gehaald wordt en snel door loop.
Ik twijfel eventjes of ik naar de woonkamer zou gaan of niet maar uiteindelijk loop ik toch de woonkamer in waar ik Delano aan tref.
Ik plof naast hem op de bank en kijk Delano aan.
Delano's ogen kijken me onrust aan en ik ga met mijn hand over zijn wang.
'Wat is er?' Hoor ik mezelf met moeite zeggen omdat ik er nooit tegen heb gekund als mijn vrienden huilen en ik dwing mezelf om Delano gewoon aan te blijven kijken.
Het enige wat hij doet is met zijn hoofd schudden en trekt me dan op zijn schoot om me een knuffel te geven.
Ik probeer hem te kalmeren en langzaam begint het te werken.
'Het is beter als je nu gaat, je vader weet dat je hier bent.' Na dat hij die woorden heeft gezegd sta ik snel op en loop richting de deur als ik een auto hoor aankomen.
Ik ren snel naar de achterdeur en loop zo het bos in zonder te weten waar heen.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen