Foto bij Eight.

Harry Edward Styles.

Die avond had ik me nog goed geamuseerd met Louis, ook al kwamen zijn zussen hem vaak lastig vallen. Het probleem die avond was meer mijn moeder die bijna in paniek schoot door mijn blauwe kaak. Ik had haar vertelt dat ik tegen een lokkertje was gelopen, niks meer, maar zoals altijd vertrouwde ze het niet. Gelukkig had ze me nu toch laten vertrekken voor mijn nieuwe schooldag.
Glimlachend liep ik door de nog half donkere straten van Bradford terwijl ik vrolijk heen en weer bewoog op de muziek die door mijn oortjes weerklonk. Ik had wel zin in vandaag, mede dankzij Louis. Hij had me gisteren vertelt dat we vandaag heel wat lessen samen hadden, waaronder gym.
Een luide gsmtoon haalde me uit mijn gedachten waardoor ik al fronsend mijn gsm uit mijn zak haalde. Maar die frons verdween direct toen ik zag wie het was die me deze ochtend belde.
“Hey Taylor.” Riep ik vrolijk in de gsm toen ik op het groene telefoontje had geduwd.
“Hey curly. Hoe is het daar in Bradford?” vroeg ze al lachend door mijn vrolijkheid. Op de achtergrond hoorde ik hoe Will iets riep, maar wat kon ik niet echt verstaan. Will was al van zolang ik me het kan herinneren mijn beste vriend, maar nu dat ik verhuisd was wisten we beide dat onze vriendschap moeilijk te onderhouden zou worden. Toch probeerde we zoveel mogelijk contact te houden.
“Euh, goed denk ik. Het is nog maar mijn tweede dag hier, Tay dus ik kan nog niet met zekerheid zeggen of het hier zoveel beter zal zijn als daar in Holmes Chapel.” Antwoordde ik eerlijk waardoor het me ook niet verbaasde toen ik haar aan de andere kant hoorde zuchten.
“Je neemt alles veel te serieus, Haz!” vertelde ze me voor de zoveelste keer opnieuw. Taylor was misschien mijn ex, maar ze was nog altijd mijn hechtste vriendin die ik had. Zij wist echt letterlijk alles over me af.
“Jaja, ik snapt het al. Hoe is het daar in Holmes?” vroeg ik maar snel om het onderwerp te vermijden. Weer hoorde ik hoe Will iets riep in de achtergrond waardoor Taylor weeral een diepe zucht liet.
“Verdomme Will! Zie je niet dat ik bel met Harry?!” riep ze bijna kwaad naar hem, maar zoals altijd had het weinig vat op hem want haast direct weerklonk er een luide lach.
“Hey Hazza!” hoorde ik hem roepen voordat hij weer luidruchtig iets riep naar Taylor.
“Sorry.” Mompelde ze direct in de gsm als het haar schuld was. Zelf kon ik al lang mijn lach niet meer inhouden door hun gedrag die ik zo goed kende. Iets wat ik wel miste hier in Bradford.
“Het geeft niet, Tay.” Antwoordde ik snel, hopend dat ze zich niet schuldig zou voelen door Wills gedrag.
“Maar liefste curly, ik ga je laten want William is weer eens gaan lopen met mijn schoolzak. Ik bel je vanavond wel opnieuw, oké?” hoorde ik haar zuchtend voordat ze iets riep naar een jongen die verderop doodging van het lachen.
“Oké, tot vanavond.” En met deze woorden legde ik af. Hoofdschuddend keek ik naar mijn mobieltje, nog half nagenietend van mijn beste vrienden die volgens mij nooit zullen veranderen, zelfs niet door mijn verhuis.
Glimlachend om deze gedachten liep ik verder door de straten waar je af en toe een leerling zag passeren. Mijn ogen waren zo gericht op een groepje van leerlingen waardoor ik niet eens doorhad dat ik gevolgd werd. Pas toen ik voelde hoe iemand me hardhandig een park introk besefte ik wat er gebeurde. Geschrokken probeerde ik me uit de greep van de onbekende persoon te trekken, maar hij was een kop groter dan me en had een veel te stevige greep rond mijn arm. Maar lang werd ik niet vastgehouden want voor ik het wist werd ik hardhandig op de grond gegooid.
“Wel wel, zie eens wie we hier vinden.” Hoorde ik een diepe stem opeens zeggen en werd daarna met een pijnlijke greep rond mijn krullen omhoog getrokken met mijn gezicht. Hierdoor keek ik recht in het lachende gezicht van Payne.
“Wat moet je?!” riep ik direct naar hem terwijl mijn handen probeerde om zijn greep rond mijn haar los te trekken.
“Ik wilde je een lesje leren, stranger omdat je een veel te grote mond hebt.” Beet hij me toe en gooide mijn hoofd hardhandig weer op de grond. Een pijnlijke kreet verliet mijn lippen toen ik naar mijn voorhoofd greep.
“Andy, Maz?” Geschrokken keek ik op en zag zo hoe twee jongens recht naar me toeliepen met een vastberaden blik in hun ogen. Angstig probeerde ik recht te klimmen, maar blijkbaar was ik veel te traag. De jongen die me daarstraks al vast had keek met zijn blauwe ogen recht in de mijne met zo’n haat dat het me niet verbaasde dat hij de eerste klap uitdeelde. Zijn vuist vloog met een smak tegen mijn wang waardoor mijn gezicht weer op de grond vloog. Mijn ogen waren nog altijd op de jongens gericht en zagen zo hoe dat de andere jongen die een zwarte huidskleur had, met zijn voet mijn richting uit kwam. Al schreeuwend van de pijn voelde ik hoe de tip van zijn schoen hardhandig in mijn buik terecht kwam.
“Goed zo, Maz!” riep de jongen naast hem met een brede lach voordat hij zijn vriend nadeed. De ene schreeuw na de andere verliet mijn lippen terwijl ze bleven schoppen. Op de achtergrond begon Payne al te lachen van plezier, maar lang zou die lach niet blijven.
“STOP!” Een bekend accent weerklonk in het groep die er eindelijk voor zorgde dat het geschop ophield. Met tranen in mijn ogen door de pijn keek ik op naar een blondharige jongen die zo snel hij kon naar ons toeliep.
“Wat moet je Horan?” vroeg Payne met een geïrriteerde ondertoon in zijn stem. Ondertussen probeerde ik recht te klauwteren, maar voor ik ook maar een paar centimeters van de grond verwijdert werd, werd er met een serieuze kracht in mijn gezicht geschopt. Al roepend van de pijn kroop ik weer in elkaar terwijl ik met mijn handen naar mijn gezicht greep. De pijn was verschrikkelijk.
“Verdomme Payne! Stop het!” riep Niall opnieuw en kwam voor me staan. Ikzelf voelde hoe er een warme vloeistof op mijn handen terecht kwam toen ik naar mijn lip greep. Al trillend van het huilen keek ik op naar mijn hand en zag hoe hij roodgekleurd was.
“Ga uit de weg, Horan!” hoorde ik Payne roepen, maar in de plaats ging Niall volledig tegen mij aanstaan met zijn voeten om er voor te zorgen dat niemand aan me kon komen.
“Als je nu niet weg gaat kan je straks naast je vriend al kronkelend van de pijn liggen kreunen!” riep Payne nog kwader dan hij al was naar Niall.
“Dat zou ik niet proberen, Payne. Ik kan zo de politie opbellen!” Langzaam keek ik op toen ik hoorde hoe een nieuwe stem in het gesprek kwam. Direct herkende ik het meisje met het blonde haar die net als haar vriendje voor mij kwam staan. Haar hand hield direct die van Niall vast terwijl ze haar gsm in de andere vasthield.
“Ga je echt je vader, de grote commissaris bellen, Mayel? Hoor ik nu bang te zijn?” vroeg Payne al lachend terwijl hij recht naar het meisje liep die nog altijd haar gsm dicht bij zich hield, klaar om te bellen. Automatisch zette Niall een stap naar voor toen hij doorhad dat Payne zijn aandacht op zijn vriendinnetje gericht had.
“Ga naar school, Payne.” Beet hij de jongen voor hem toe, wat niet echt slim was. Met een snelle beweging greep hij Niall vast bij zijn keel en keek hem met een kwade blik aan.
“Liam!” Verbaast keek ik op naar Elena die opeens uit het niks verscheen tussen de bomen door. Haar ogen waren gericht op haar vriendje die Niall nog altijd stevig vasthield bij zijn keel. Toch gaf de blonde Ier geen kik. Zijn ogen staarden alleen maar recht in die van Payne met dezelfde kwaadheid als hem.
“Liam, alsjeblieft, laat hem los.” Elena kwam zo rustig mogelijk naar de groep toegelopen en legde haar hand zo voorzichtig mogelijk op Payne zijn arm. Haar ogen stonden bezorgd en deels ook angstig. Toch lukte het haar om zeer rustig te reageren op alles wat er gebeurde rond haar.
“Liam, liefste. Denk na. Wil je soms dat Mayel haar pa belt om te zeggen dat je andere mensen afranselt? Denk aan hoe je vader zou reageren.” Mompelde ze op een zachte toon terwijl ze met haar vingers over zijn arm streek. Verbaast keek toe toen ik zag hoe Liam Niall langzaam losliet en in de plaats naar Elena keek. Zijn ogen hadden nog altijd die harde blik in zich, maar toch leek het haar te lukken om hem rustig te krijgen.
“Laten we naar school gaan.” Mompelde ze met een glimlach terwijl ze zijn hand vastnam. Zijn ogen keken even op naar Niall die nog altijd beschermend voor Mayel en mij stond.
“Ik zou maar uitkijken, stranger. Dit was nog maar het begin.” Beet hij me toe voordat hij Elena wegtrok van ons en samen met zijn twee bodyguards wegliep van ons. Zuchtend keek ik weg van hen en kreunde pijnlijk toen ik pas echt besefte hoeveel pijn mijn lichaam wel niet deed.

Reacties (23)

  • Oliveira

    Liam, Liam, Liam *schudt afkeurend haar hoofd*

    8 jaar geleden
  • 1Dfan4ever

    jij schrijft echt super mooi!!!

    8 jaar geleden
  • FxckNiall

    Normaal vind ik Liam echt lief, maar nu zit ik echt zo keihard te gillen: "FUCK YOU LIAM!" En dat brengt nogal rare blikken van mijn vader op.....

    8 jaar geleden
  • RecklessGirl

    Dit is gewoon PERFECT geschreven

    8 jaar geleden
  • ThisIsLove

    Omg ;o dit is echt zot goed geschreven !! Snel verder <3

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen