Foto bij [48] It is a start

Pov. Beau Grigot
Ik sneed het vlees aan repen en gooide het langs de kustlijn. Nu nog wachten. En luide plop zorgde ervoor dat ik me met een salto omdraaide en m`n hand om de keel van de dichtstbijzijnde persoon klemde. De blonde jongen snakte naar adem en sperde z`n ogen geschrokken open. ‘Beau! Hij hoort bij ons.’ Ineens viel het me op dat er een flinke groep mensen stond. Ik liet de jongen los die op z`n knieën zakte en z`n nek masseerde.
‘Waarom zijn jullie hier?’ wou ik weten. Aphrodite keek afwezig naar de zee maar Kress hield z`n hoofd schuin terwijl hij me in de gaten hield. Darius stond vlak bij me en March knielde naast de blonde jongen. ‘Gaat het Scorpius?’ de jongen knikte en liet zich overeind trekken.
‘We gaan je helpen de capall te vangen.’
Ik trok m`n wenkbrauwen op en grijnsde. Snel trok ik Darius naar me toe en omhelsde hem. ‘Ik wist het, ik wist het!’

Pov. Aphrodite Malfidus
Beau grijnsde blij en trok Darius aan z`n blouse naar zich toe. Protesterend probeerde Darius zich uit Beau`s greep te worstelen maar Beau was blijkbaar erg sterk want hij bereikte er niets mee.
‘Beau?’ vroeg hij met een dreigende ondertoon. ‘Ja?’ grijnsde de zwartharige jongen. ‘Laat los. Nu.’ Beau kuchte gegenereerd en duwde z`n vriend weg.
‘Ik wist wel dat jullie zouden komen.’
Z`n ogen bleven op mij hangen, ik kon een rilling niet onderdrukken, ze waren bloedrood in het licht van de maan. De wind rukte aan Beau`s halflange haar en blies het alle kanten op.

‘Kom, we verspreiden ons over het strand, in tweetallen.’ Darius sloeg z`n arm om Beau`s schouders en trok hem met zich mee. Lachend duwde Beau hem weg. Iuk had die twee nog nooit zo ontspannen mee gemaakt.
Kress liep naar de kliffen, ik volgde hem en keek nog een keer over m`n schouder naar de twee jongens. Ze rolden stoeiend door het zand hun gelach en gegrom werd door de wind meegedragen.
Een paar uur verstreken voor er een capall uit de zee oprees. Het wezen stapte zorgvuldig uit het schuimende water en boog zich over een reep vlees.
Ineens klonk Darius` Geestenstem in m`n hoofd. Ga.
Blijkbaar had hij dat tegen iedereen gezegd wat tegelijkertijd liepen we allemaal naar voren. Beau en Darius schoten razendsnel tussen de zee en het dier in.
De capall trok z`n lippen op in een sneer en steigerde. Kress naast me verschoof het touw en knikte naar me. Tegelijkertijd storten we ons op het wezen en slaan onze touwen rond de benen. March dook snel naar het hoofd en na een korte worsteling kreeg hij het met ijzer gestikte halster rond het hoofd. Beau deed het wezen een muilkorf om. ‘Laat maar los. Ik zet hem daar vast.’

De capall sprong als een bezetene heen en weer maar Beau trok hem kalm achter zich aan over het strand.
M`n ogen waren gefixeerd op hem, zoals hij tegen het razende beest praatte. Z`n shirt was gescheurd en er liep een bloederige snee over z`n blanke borst die al snel weer dicht trok, volgens mij had hij het niet eens gevoeld. Z`n gitzwarte haar wapperde rond z`n gezicht. Darius had zich gebukt om z`n veters te strikken maar hij hield z`n ogen op het strand gericht.
Ook hij was geraakt door het paard toen die een poging deed terug de zee in te vluchten. Een diepe snee liep langs z`n kaak, het bloed droop bijna op de blouse die hij aanhad.
Ik schrok me kapot toen hij me ineens aankeek. Snel wees ik op z`n blouse en draaide m`n rug naar hem toe. Achter me hoorde ik hem vloeken en overeind springen. Beryl was nog niet zo subtiel om zich om te draaien en staarde hem met grote ogen aan.
‘Gelukkig, hij zit niet onder het bloed. Morgan zou me vermoorden.’ Ik vermoedde dat hij het van z`n vriendin gekregen had.

Pov. Damon Salvatore
In m`n uniform liep ik over het terrein van Zweinstein. Leerlingen weken voor me opzij. In m`n linkerhand droeg ik en bos wilde bloemen. Vandaag was het al negenentwintig jaar geleden dat Bonita stierf.
De graftombe waar ze begraven was kon je betreden, het witte marmer leek op het water te drijven, de bodem was doorzichtig, net als de kist.
Ondanks de vele jaren die voorbij gegaan waren was ze niet veranderd. Helemaal niets. Ze zag er uit alsof ze gewoon sliep, alsof ze elk moment kon opstaan.
aan de wanden hingen kandelaars die hun zachte vuurschijnsel uitwierp over haar gelaat.
Nog altijd vroeg ik me af of ze pijn gehad had. Ik had pijn, zoveel wist ik wel. Een traan liep over m`n wang en landde op m`n hand.
M`n geheugen was terug gekomen op het moment dat ik haar lichaam zag.
Langzaam ging ik met m`n rug tegen de kist zitten.

March stond stram naast me. Lijkbleek en trillend staarde hij weg van het tafereel, over het water. De stem van de man die alle lofredes voorlas leek hij niet te horen.
Aan m`n andere kant stond Edward en z`n familie. Iedereen straalde medelijden uit.
Waarom had ik me niet eerder alles herinnerd? Waarom nu pas?
Ook ik luisterde niet echt naar wat alle mensen te zeggen hadden. Eerst vonden ze haar een monster, en nu ze dood is is ze een held? Laat me niet lachen… alsjeblieft zeg.
Halverwege hield ik het niet meer uit, ik draaide om en liep weg.


‘Wat zou ik er niet voor over hebben om je terug te hebben en je te vertellen dat ik alles weer weet.’
Nou doe je best. Wat zou je er voor over hebben? Er is een manier weetje? Een manier om me terug te halen.
Geschokt vloog ik overeind en staarde naar haar roerloze lichaam. De aanwezigheid van een heldere Geest was vlakbij en het voelde net zo aan als dat Bonita deed.
h-hoe?
Haar lach schalde door de marmeren grafkamer.
Offer m`n moeders bloed aan me. Of Hazels bloed, het zal allebei werken.

Met grote ogen legde ik een hand op het koele marmer. Een manier, een manier om haar terug te krijgen.
Als een bezetene sprong ik overeind, struikelde en haastte me naar buiten. Eventjes had ik een kort moment nodig om me te kunnen oriënteren maar al binnen een paar seconden wist ik welke kant ik op moest om Hazel te zoeken.

Pov. Darius Zy
Normaal gesproken was Morgan nooit uit m`n gedachten maar voor het eerst sinds ik haar kende, was ze er niet. De capall die we gevangen hadden stond te razen en te tieren waar Beau haar vast gebonden had.
Die nacht, het was een goede stromachtige nacht, hadden we maar liefst drie capall gevangen weten te nemen. Ik leidde een vos, m`n vader een grijze en Beau de wilde die we als eerste vingen.
M`n had ik Aphrodite in haar handen gedrukt. Hij mocht echt niet vies worden. Morgan zou me villen.
M`n capall steigerde en rukte hard aan het touw. Meteen trok ik zijn hoofd naar beneden en gaf hem een duw tegen z`n schouder zodat hij wel weer met vier benen op de grond moest komen wou hij niet om vallen.
Alsof ik gestraft werd voor het momentje dat ik even ergens anders aan dacht dan aan het furieuze beest aan het andere kant van m`n touw, viel de muilkorf eraf.
Het beest liet een hoge jammerklacht horen en haalde uit naar m`n gezicht. Snel sprong ik weg maar helaas kon ik niet verhinderen dat de scherpe tanden in m`n schouder drong.

Pov. James Sirius Potter
Darius probeerde de tanden nog te ontwijken en March schreeuwde naar z`n zoon dat hij het beest moest omleggen. March leek in tweestrijd te zijn, aan de ene kant wou hij z`n zoon te hulp schieten maar aan de andere kant kon hij z`n eigen capall niet zomaar loslaten. Darius reageerde te laat en de tanden drongen in z`n blote schouder. Hij schreeuwde en beet de capall vlak achter z`n oor. Sissend deinsde het beest bij hem weg. Voor het eerst leek Darius echt op een onsterfelijke. Z`n ogen waren gitzwart en bloed van de capall droop langs z`n scherpe tanden. Hij ademde zwaar en greep het touw weer.
Aphrodite rende naar hem toe en bukte zich om de muilkorf op te pakken.
De capall deinsde voor Darius achteruit met de oren in z`n nek. Hij was bang voor hem.
Aphrodite wou langs Darius stappen om de muilkorf om te doen maar de hybrid duwde haar terug en pakte de muilkorf uit haar handen. Ruw trok hij het hoofd van de capall naar zich toe en bond hij het ding nu wel stevig vast.
‘Laat me even kijken.’ Ze draaide hem krachtig om en keek hem waarschuwend aan voor hij weer weg draaide. Snel gleden haar vingers naar z`n schouder, maar voor ze de wond had kunnen bekijken, pakte hij haar pols stevig maar beslist vast. ‘Het is niets, echt niet. Ik ben al geheeld.’ Ze knikte, ze geloofde hem niet maar stapte wel opzij zodat hij de capall mee kon trekken.

Pov. Beau Grigot
March zocht oogcontact en knikte. Meteen gaf ik een rukje aan het touw en liepen we verder naar m`n huis toe. We zette de drie capall in het achterste stallenblok bij de anderen.
Midden in het gangpad begon Darius ineens z`n broek uit te trekken. De meisjes draaiden zich heel subtiel om. In z`n onderbroek liep hij naar de paardendouche. ‘Pap, kun je me even schoonspuiten?’ March lachte en pakte te tuinslang. Het koude water stroomde langs z`n bebloede schouder, hij was inderdaad genezen.
Ik griste een paardendeken uit de dekenkast en gooide die hem toe. Hij grijnsde en schudde z`n natte haar uit z`n gezicht.
‘Verfrissend.’

Reacties (1)

  • Felonys

    nee jij misschien niet maar ehh iemand anders wel....

    cool! ik dacht al hoe kan bonny opeens weer levend terug komen? op zo'n manier dus!

    snel verder!

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen