Foto bij Ten

"What are you doing? Go! And come here never sets over you!"

Nadat we een plan hadden gemaakt om het kantoor in te gaan begon ons avontuur echt. 'Sssst!' sis ik na het zoveelste woord dat uit Grace' mond komt. 'Sorry...' fluistert ze schuldig. Dank je, denk ik. Ze is altijd een kletskous geweesd. Niet dat ik het gewend ben en het nu niet erg vind dat ze loopt te kwebbelen maar ik wil niet weten wat er gebeurd als we worden betrapt. Aangezien ik onder ons oude huis, ookal weet ik niet precies waaronder we nu zitten. Werd die vervloekte sigaret al tienduizend keer op me gedrukt, en toen had ik niets gedaan. En dit is niet niks. Maar goed, nu niet denken wat er gebeurd áls we worden betrapt, ik moet me richten op wat er nu gaat komen. We glippen een zijgangetje in en komen bij een paar deuren. Twee voor de wc en één waar "Elena" opstaat wat waarschijnlijk haar kamer is. De vierde deur staat op een kiertje. Grace maakt een gebaar dat zij wel gaat kijken en gluurt door het kiertje. 'En?' Ze schut haar hoofd. 'Wat dan?' 'Iets wat je niet wil weten.' Als ze dat zegt weet ik dat ik het niet wil weten. Volgende deur. 'Stop!' Klinkt het vanuit de kamer van de vierde deur. Betrapt. De afzender staat zo te horen niet op om ons officieel te betrappen, opgelucht slaak ik een zucht. Nu weerklinken er wel voetstappen door de gang. Plotseling word ik aan mijn arm de hoek om getrokken. Godzijdank is het Grace die ook blijkbaar ook hoorde dat er iemand aan komt. Binnenin begint mijn hartslag te versnellen wanneer ik om het hoekje kijk en zag dat het een congiërge is en we in een vóórraadkast zitten, met een bezem die in mijn zij prikt en een pak wc-rollen door het hokje slingert. Grace slaakt een binnensmonds gilletje als ze merkt dat de congiërge zich omdraait richtind de deur waar wij achter zitten. Ik kruis mijn vingers en fluister hopent dat hij hier niet komt. Het heeft geen zin, hij komt eraan. Dit is het einde, ik zal mijn lieve moedertje nooit meer zien en...... Hij pakt de deurklink zo stevig vast alsof hij al wist dat we hier zitten en alleen daarvan zal je al bang worden. Grace begint ook te trillen, maar recht dan haar schouders en duwt haar kin omhoog. Tuurlijk. Een lichtstraal verandert het donkere hokje als de deur opengetrokken word. 'Stil maar!' fluistert de congiërge als hij naar binnen glipt en de deur vlug achter zich sluit. 'Stil, stil?' sist Grace geschokt. 'Ik help jullie als de hele tijd lieve schat!' antwoordt de man gewonnen en zet een mega glimlach op zijn smoel die beide oren lijkt te raken, gluipert. Grace knijpt haar ogen tot spleetjes en kijkt hem doordringend aan. 'Spongebob.' Ik grinnik en sla snel mijn hand voor mijn mond om het niet te laten zien, inderdaad hij lijk echt op Spongebob. Hij kijkt me even oogrollend aan en gaat dan verder met Grace. 'Ik wist dat je geen achtergrond typje bent, net je moeder.' lacht de man en kijkt haar ondeugend vanonder zijn bril aan, opzich lijken ze wel op elkaar. Qua ogen en kaken. 'T zou d'r vader wel kunnen zijn, denk ik waarna ik me weer realiseer dat over serieuze dingen gaat. 'Geef eens antwoord.' zucht Grace en kijk me aan. 'Sorry wat is er?' ze slaakt nog en zucht en vraagt nogmaals of ik weet welk adres mijn oude huis heeft. 'Euhm....Koningslaan 69 geloof ik.' Grace richt haar blik weer op de man en wacht op zijn reactie. Hij lijkt na te denken aan zijn dichtgeknepen ogen te zien. Hij herhaalt een paar keer het adres fluisterend en zegt dat het hem niet bekend voor komt. 'Jullie weten niet wie ik ben hè,' tegelijk schudden we on hoofd. 'jullie zouden me moeten kennen, jullie kennen me dan ook maar weten het niet.' ingewikkeld verhaal, houd ik niet van. 'Toen ik net zo oud als jullie was werd ik gepest, getreiterd en vernederd. De bakstenen vlogen om mijn oren wanneer ik van school naar huis fietste.' Grace fluistert een "Oh mijn god" waarna zijn verhaal vervolgd en hij begint te ijsberen. 'Het ergste was nog mijn moeder, die het niet geloofde. Ze keek naar mijn blauwe rug en, en zei continu dat ik niet zo onhandig moest doen en voorzichter. Oftewel ik moest niet meer "vallen", ze geloofde haar eigen zoon niet.' hij was inmiddels naar een houten plan aan de muur gelopen en heeft zijn hoofd er een paar keer tegenaan geslagen, tranen komen op in zijn ogen. Zijn o-zo vette naar achter gekamde haar kleeft aan zijn hoofd van het zweet dat trouwens ook erg geurt. 'En mijn vader, hardstikke dood, lag maar in zijn graf te rotten met iedere week één bloem erop. Die van mij. Zelfs mijn moeder keek niet meer naar hem om. Nu 56 jaar en nog geen enkele "sorry" of ander excuus van mijn moeder of een klasgenoot.' hij vloekt en woede en angst komen in hem op. 'Ik rend weg, ik was 17 en verdween. Hier ben ik verder ontwikkelt tot dit wrak.' vreemd staart Grace ineens angstig voor zich uit. 'Running away for your problems is a race you'll never win.' fluistert ze eng, zij en haar ogen bevroren zeggen met haar mond mompelend elf woorden. De congiërge daarentegen kijkt haar opgelucht opgelucht aan alsof ie zijn hele verdoemde leven hierop heeft gewacht. 'Precies.'
Besta ik nog wel? Het lijkt alsof de twee eng starende mensen naast me in een andere wereld praten over dingen die ik niet weet. Een piepende klink word naar beneden geduwd en een grote schaduw valt over ons heen. 'Gezellig?' fluistert hij angstaanjagend.


jkigwljlkbjwlrkjtwkv owkeey dit is egt VERSCHRIKKELIJK! Wat een " hoofdstukjjjj!


Geen reacties geen chapterzzz guys!

Reacties (1)

  • xBlackShadow

    Rea! Serieus wrm no reactions??? I LuvÍT

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen