Foto bij Twelve

Jennifer Jordan BlackMoon

Grace belandt in de hoek. Nu is het mijn beurt. Ik zit te jammeren op de grond en staar naar de harige hand die mijn kant op komt. 'Alstublieft.' fluister ik zo zacht dat hij het toch niet hoort. Hij grijpt me bij mijn keel een tilt me omhoog. Beginnend aan zijn vingers te trekken stik ik bijna wanneer hij harder knijpt. De congièrge is inmiddels al weggerend maar wordt achtervolgd door weer iemand anders. De binnenste punten van mijn wenkbrauwen komen omhoog en ik voel dat ik bleek word. Ik hijg en de man beseft dat ik het anders toch niet overleef. Dus ik word tegen de ijzeren plaat tegen de muur gesmeten en beland naast Grace die begint te snikken. Ik bekijk de opkomende bloeduitstorting op mijn been en sla een arm om mijn vriendin heen. 'Hey, het komt goed...' fluister ik zo hulpzaam mogelijk in haar oor. Ik aai haar over haar rug alsof ze een kat is. Ze schudde hem weg een draaide haar hoofd de andere kant op. 'Grace, ik..' begon ik gebroken maar drie keer raden wie onderbrak mijn hopeloos gefluister. 'Ik zie jullie hier nooi meer terug, begrepen?!' Retorische vraag, geen antwoord. Hij keerde ons de rug toe een stampte weg, zijn voetstappen verzwakten en het laatste was een schreeuw om Elena tot er een akelig stilte viel. Ik sluit mijn ogen en denk na. Ik haal alles terug van de avond dat we werden verkracht tot nu. Nee wacht, daar wil ik niet aan denken, vanaf de ochtend dat mijn moeder er niet was.

Ik trek mijn kniën omhoog en sla mijn hoofd naar achteren. Een bonk galmt door de oude vertrouwde cel wanneer mijn hoofd dus tegen de muur knalt. Ik beslis maar even op een veiligere plek te gaan zitten wat de plank voor moet stellen. 'Jenny,' klinkt gemompel vanuit de cl naast de mijne. 'Het spijt me.' 'Het geeft niet schat, weet je toch!' Glimlach ik wetend dat ze het toch niet ziet. Ik hoor haar opstaan en naar de tralies lopen. Een geruststellend gevoel. Ik onderbreek haar beginnende zin. 'Ik weet dat het mijn schuld is,' zucht ik en richt mijn blik omhoog. 'Maar ik beloof je, ik haal ons hier ook weer uit.' 'Niet beloven!' waarschuwt ze me met een angstvallige blik die dwars door de betonnen muur die ons van elkaar scheidt. 'Ik doe het toch.' Heldhaftig! Not. 'Ikweet het, ik ken je toch!' lacht Grace betrouwbaar. 'Trust me, we komen hier wel weg...'


Weer zow verschrikkelijk:(Een beetje kort Forgive me maar anders komen er niet zowveel Chapterzzzz ;P Xx

Reacties (2)

  • xBlackShadow

    LoL #Elise1D

    6 jaar geleden
  • Elise1D

    Leuk stukje! Oke nu wat nutteloze informatie: Ik las dit hoofdstuk terwijl ik een puddingbroodje at... Oke dat was echt nutteloos... Maar snel verder!!!

    7 jaar geleden
    • xNightlock

      Elise, vandaag lees ik dit terug terwijl ik een puddingbroodje eet.

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen