Foto bij Twenty-six.

Wie is er blij?! =D LAAT DAT ZIEN MET REACTIES!

Chapter twenty-six.
'H
arry, Harry!' Hoorde ik en draaide me zuchtend om. Abi kwam op me afgerend en viel gelijk in mijn armen. 'Ik heb de rol!' Riep ze gillend en ik zuchte nog harder. 'Ten eerste; alsof je dat nog niet wist. Ten tweede; alsof ík dat nog niet wist.' Abi deed een stap naar achter en glimlachte onschuldig. 'Oké, je hebt me door.' Ik glimlachte toch kleintjes terug. Ze liet haar vinger over mijn wang glijden terwijl ze alsmaar naar me lachte. Haar witte rechte tanden werden zichtbaar en haar bruine ogen blonken. Haar blonde krullen vielen lichtjes rond haar ovale gezicht, en haar wangen waren rood gekleurd. Haar cheerleaderpakje zat zo strak dat ik duidelijk haar vormen kon zien, en eronder uit kwamen twee lichtgebruinde slanke benen. Aan haar voeten had ze een paar witte sportschoenen aangetrokken. Oftewel; ze zag er geil uit. En knap. Maar dát was het dus. Abigail was waarschijnlijk het mooiste meisje die ik ooit had gezien. Maar de knapste jongen die ik ooit had gezien, stond ergens anders in dit gebouw, en die was heel veel malen knapper dan haar. En toen wist ik het weer. Ik was weer helemaal terug.

'Harry?' Had Abi nog gegild toen ik weg was gerend, maar ik had niet geantwoord. 'Niall.' Fluisterde ik tegen mezelf. 'Waar is Niall verdomme?' Ik rende elke kant op, toen ik hem zag. Samen met Zayn stond hij tegen de kluisjes geleund, en naast hem stond ook nog één of ander meisje die haar hand op zijn schouder had gelegd. 'Niall!' Riep ik en hij draaide zich verbaasd om. Die verbaasde blik veranderde al snel in een triomfantelijk glimlachje. 'Harry, wat is er?' Vroeg hij. Ik liep op hem af, en nam zijn hoofd tussen mijn handen. Iedereen in de gang keek op, keek naar mij en Niall. Niall keek me afwachtend aan. Hij beet op zijn lip en dat was het teken voor mij om toe te slaan. Ik drukte mijn lippen zachtjes op die van hem, heel even maar, maar lang genoeg om mijn gevoelens in te uiten. Mijn liefde voor hem. Toen ik mijn lippen van die van hem afhaalde keek iedereen ons aan. Er hing zo'n nare stilte dat ik Niall opnieuw kuste. En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw. Niall ging er verlangend op in, gelukkig. Toen ik hem opnieuw los liet keek ik hem vragend aan. 'Wat denk je?' Vroeg ik. 'Ik denk aan jou.' Zei hij met rode wangen, hij schaamde zich duidelijk, en dat deed ik ook. Maar aan de andere kant was het ook weer zo fijn, eindelijk was het duidelijk. 'Ik denk aan...' Begon ik en sloeg mijn ogen verlegen neer. 'Aan hoe gek ik ben op jouw.' Voor ik het doorhad waren onze lippen alweer verbonden.

Ik wilde de school uitlopen, om naar Niall te gaan die me buiten op stond te wachten, toen ik een keiharde duw voelde. Ik keek op in het agressieve gezicht van Louis. Hij keek me bespottend aan. 'Wat denk je wel niet? Vieze flikker.' Spuugde hij in mijn gezicht. Vol walging keek hij me uit, alsof hij me ieder moment kon uitkotsen. Maar volgens mij keek ik nu ook zo, want ik was niet bang voor hem. Ik wilde uithalen met mijn vuist maar hij pakte hem op tijd vast en drukte mijn arm met een pijnlijke draai tegen het kluisje, waar ik nu tegen aan stond. 'Ik dacht dat we vrienden waren.' Zei hij en keek me met boze gespleten ogen aan. 'Dat zijn we nooit geweest... AU!' Hij had een knietje gegeven in mijn kruis, waardoor ik ineen kroop. 'Weetje Louis...' Zei ik en ging langzaam iets meer rechtop staan. 'Het is zo triest dat het enige waar jij om geeft je reputatie is. Ooit was ik ook zo.' Zei ik en slikte. 'Ooit, maar nu nooit meer.' Louis keek nog steeds boos, maar minder dan eerst. 'Grow up.' Siste ik en duwde hem aan de kant. Tot mijn verbazing ging hij nog aan de kant ook. Hij was uit het veld geslagen, duidelijk. Best trots liep ik de school uit, en zag hoe iedereen me nastaarde. Natuurlijk zei niemand wat, zoals altijd. Hoewel mijn reputatie nu wel tot het nulpunt zou zijn gezakt, ik was nog steeds Harry Styles. Alleen geen arrogante zak of meisjesverslinder meer. Ik was Harry Styles, het eigendom van Niall Horan én mezelf.

Houden van is voor elkaar zorgen,
niet alleen vandaag,
maar ook morgen.


Het was nog niet opgelost allemaal. Voor je het wist braken we beiden in miljoenen stukjes, door de fouten van de ander. Maar het ging niet om het begin of het eind, het ging om die kleine momentjes die we samen konden delen. Die gelukkige momentjes, maar ook de minder vrolijke. Ik was dol op hem en hij op mij, dus echt fout kon het niet gaan. We moesten gewoon onze eigen fouten leren inzien en het zou allemaal werken. Maar dat was de kunst, het laten werken. En zo ver waren we nog niet. Maar we waren al wel op weg.

Reacties (3)

  • teamLarry

    Fuck yes.

    6 jaar geleden
  • xMissMarije

    heel mooi geschreven

    6 jaar geleden
  • CatNippedX

    Oke. ik heb dus echt geen inspi voor een reactie, maar ik ga m'n best doen...
    WHOOP WHOOP! Eindelijk ziet Harreh in dat Nialler het leukst is!
    Dus... ik ben hier echt heel slecht in, maar dat boeit niet, mwoehahaha!
    Weet je, ik ga dadelijk schaatsen, en toen ging er vorige week een man tegen mij aan lopen kletsen over de elfstedentocht die eraan komt en dat ik dus maar goed moet gaan trainen, en bla bla bla... Dit is ook superleuk voor jullie om te weten en superinteressant... Maar ik ga er maar eens mee stoppen...
    Het was een leuk stukje trouwens, blij dat Hazza het eens doorheeft!
    XXX

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen