Foto bij [49] At least, give it a try!

Picca: Kress

Pov. Aphrodite Malfidus
De dag was al lang en breed aangebroken toen James en Scorpius een bed in doken. De menselijke jongens waren moe en sliepen meteen.
March was terug gegaan naar mijn huis… En Beau`s ouders waren naar het dorp aan de andere kant van het eiland. Dit eiland werd bewoond door mensen die conecties in de magische wereld hadden dus we hoefden ons geen zorgen te maken over ons onmenselijke gedrag.
Kress zat bij Darius en Beau buiten op de smalle maar nette veranda. Iemand zei iets dat ik niet kon verstaan maar Kress moest er heel erg hard om lachen. Het idee dat m`n tweelingbroer eindelijk zoiets als vrienden gevonden had ontroerde me. Eventjes bleef ik bij het raam staan kijken naar de jongens en Beryl.
Zorgeloos en vrolijk waren ze terwijl ik op de achtergrond de capall hoorde tieren.
Ergens wist ik dat ik het recht niet had om zo naar iemand te verlangen maar elke keer dat Darius` ogen oplichtten had ik de nijging me in z`n armen te storten.
Maar nu, terwijl ik daaraan dacht, zag ik z`n gezicht weer toen hij m`n pols pakte en die van z`n schouder af haalde. De stevige greep, de spieren die strak onder z`n huid zaten, het warrige bruine haar. Hij was als een soort god. Hij had Morgan, hij hield van haar.
Een steek jaloezie golfde door me heen. Morgan, haar heb ik nooit gemogen. En nee, niet alleen omdat zij Darius had. Nee, om een reden die ik zelf niet eens wist. Intuïtie? Wie zal het zeggen?
Maar hoe langer ik dicht bij Darius was hoe aantrekkelijker hij werd. Ineens herinnerde ik me dat ik beloofd had wat bloed mee te nemen. Ik glimlachte en liep naar de koelkast. Beau`s huis was klein maar knus en netjes. Ik mocht zijn ouders wel. Zeker ook omdat ze hem niet verstootten hadden toen hij vampier geworden was.
Met een kan bloed en een paar glazen liep ik naar buiten. Kress keek naar me op en pakte met een vrolijke glimlach de glazen van me over.
Behulpzaam hield hij de glazen vast en deelde die rond nadat ik ze vol geschonken had. Beau`s rode ogen leken te gloeien en hij likte langs z`n lippen, z`n ogen strak op het bloed gericht.
‘Proost.’ Zei Beryl die al de hele nacht erg stil geweest was. Beau scheurde z`n blik van z`n glas los en bekeek Beryl met onbegrijpelijke ogen. ‘Proost.’ Mompelde hij en zette het glas aan z`n lippen.

M`n ogen gleden naar de enige lege stoel, naast Darius… Hij scheen me compleet te negeren terwijl ik aarzelend naast hem ging zitten, ergens ergerde ik me daaraan.
Darius nam een slok. Met elke slok die hij nam zag je kleine, minuscule veranderingen in z`n gezicht. Zo leek hij niet langer bleek maar zelfs een klein beetje getint te zijn, de lichte schaduwen onder z`n ogen waren weg en zijn oogkleur was lichter en leek dieper te zijn. Kress gaf me van onder de tafel een schop en maakte een beweging dat ik m`n kaken op elkaar moest doen. Met een hoorbare klik deed ik dat. Darius keek op en trok een wenkbrauw op. langzaam ontstond er een lichte glimlach rond z`n lippen.
Darius stond na ons “ontbijt” op en ging tegen de appelboom zitten. Beryl zat ook te dommelen in haar stoel en Beau sliep al, net als Kress.
Als vanzelf luisterde ik naar Darius` hartslag dat traag en gelijkmatig klopte. Hij sliep. Geruisloos stond ik op, ik wou z`n gezicht zien.
Z`n hoofd was een beetje opzij gezakt, z`n lippen weken iets vaneen en onthulden de parelwitte tanden. Z`n gezicht was zo ontspannen en zorgeloos dat ik bijna niet had kunnen geloven dat dit dezelfde Darius is als die net nog bloed had zitten drinken.
‘Hmm. Niet doen.’ Mompelde hij plotseling met een frons. Hij droomde. Ik moest m`n hand voor m`n mond slaan om niet ongelovig te lachen. Hoe gewoontjes was hij?

Pov. March Zy
Ik vertrok vanaf het eiland en raasde over het vaste land naar Malfidus huis. Damon was er, hij veroorzaakte weer eens problemen. Bij het huis vertraagde ik een beetje. Lily had zitten lezen aan de tafel met een kopje koffie en haar ontbijt maar ze keek op toen ik langs haar schoot. Darius afwijzing vond ze niet leuk…
Ik kon het niet laten maar ik moest toch lachen om die hele situatie. Darius was altijd al down to earth geweest en iedereen kon beamen dat hij van Morgan hield. Lily had gewoon geen kans gehad bij hem.

In een kamer ijsbeerde Damon heen en weer in z`n uniform. Damon was zo`n zeven jaar geleden weer enigszins normaal geworden en had zich aangemeld om met de oorlog mee te vechten. Eigenlijk had hij Nightshade doorgezet alleen dan in z`n uppie. Want Edward scheen verliefd geworden te zijn, op een mensenmeisje. Maar dat was al bijna twintig jaar geleden, hij had haar veranderd. En zij had een kind gekregen, half mens half vampier. Er was een hoop ophef over geweest met de Volturi maar ze leefden nog altijd.

‘Wat is er aan de hand Damon?’ de zwartharige vampier schoot naar me toe, greep m`n schouders en schudde me door elkaar. ‘Ze kan terug komen March! Ze zei het zelf. Het kan echt. We moeten Hazels bloed hebben.’ Ik duwden z`n handen van m`n schouders af en duwde hem een stukje achteruit.
‘Waar heb je het over man?’ ik sprong nog net niet op en neer van opwinding.
‘Bonita, haar Geest sprak tegen me. We hebben Hazel`s bloed nodig om hara terug te brengen!’
Het duurde even voor het tot me door drong. ‘Damon, i-ik geloof niet helemaal dat het kan. Je kunt een dode niet opnieuw laten leven.’
Hij gromde, z`n ogen werden inktzwart. ‘Ach, we kunnen het in ieder geval proberen, toch?’ Zei Harry die zich nu in het gesprek mengde. Draco stond voor het raam en keek naar z`n jongste zoon die net vijftien was. Apollo had Devona uit de stallen gehaald en borstelde haar terwijl ze graasde.
Het kind had een zuiver hart en was de onschuld zelve. Draco was over Bonita heen maar was haar nog niet vergeten, net als Harry.
‘Laten we eerst eens vragen wat Hazel ervan vindt.’ Draco draaide zich om en sloeg z`n armen nors over elkaar heen. ‘En dan het risico lopen dat ze sterft zeker? Of dat ze net zo`n monster wordt als jullie? Geen sprake van.’
Hoewel z`n gezicht op onweer stond klonk z`n stem kalm en vlak. ‘Ik sta het niet toe.’
Damon trilde van de ingehouden woede en balde z`n vuisten.

‘Laten we het proberen, lieverd.’ Hazel kwam via een andere deur het vertrek binnen en legde troostend haar hand op Draco`s arm. De blik in z`n stormgrijze ogen werd zachter. Heel langzaam knikte hij. ‘Dank je!’
Ze glimlachte en draaide zich naar ons om. ‘Laten we gaan. Ik wil m`n zus terug.’

Pov. Lucian
Negenentwintig jaar geleden verloor ik m`n dochter. De dochter waar ik de eeuwigheid mee dacht door te brengen. Jong als dat ze was werd ze ruw van haar leven ontnomen.
Ik zuchtte en legde m`n hand op het warme marmer dat haar omhulde. Haar gezichtsuitdrukking was sereen en trots. Precies zoals ze was. Alsof de duivel er mee speelde klonk er buiten een keiharde klap, het marmeren bouwsel schudde op haar grondvesten.
M`n lycans jankten, gejank dat niet meer betekende als: red jezelf en Ashretan.
Ik bedacht me geen moment toen de stank van demonen m`n neus binnendrong. Met een gigantische krachtinspanning brak ik de kist open en tilde ik Bonita uit de kist.
Op een of andere manier was ze slap en warm. Eerder alsof ze sliep dan dat ze dood was. Haar hoofd kantelde achterover toen ik begon te rennen. De demonen overmacht was te groot. Een voor een sneuvelden mijn betrouwbaarste lycans onder hun wrede klauwen. Gi Hyun, een Koreaanse jongeman van een jaar of dertig, was een van m`n beste beta`s geweest. Hij werd net op dat moment neergehaald door een demon met een vogelachtig uiterlijk. Gi Hyun leefde nog maar de demon liet de vlijmscherpe snavel diep in z`n buik zinken en trok de darmen eruit terwijl Gi Hyun uitzinnig krijste en worstelde om weg te komen.
Ik wendde m`n blik af en begon te rennen. Ashretan was belangrijker, dat had Gi Hyun ook gevonden.

Hoe hadden ze hier een Leypoort kunnen maken? Waren er Leylijnen? Waarom waren ze hier? Waren de vragen die door m`n hoofd spookten terwijl ik net zolang vluchtte tot m`n armen trilden van het dodengewicht in m`n armen. Hijgend legde ik haar neer op de rotsige ondergrond.
Waren er nog leerlingen geweest op de school? Wie van m`n mannen hadden het overleefd. Of was ik meteen een deel van m`n vrienden kwijt?
Ik moest en plek hebben waar ik haar lichaam veilig kon achterlaten…
Even gleden er een paar gezichten voorbij waarvan ik wist dat die bij Bonita hadden gehoord toen ze nog leefde. Ik bleef hangen bij een jongeman met goudkleurige ogen. Edward Cullen.
Ik knielde naast haar neer en sloot m`n ogen. Het was uiterst gevaarlijk en uitputtend om de hele aarde af te tasten naar zijn Geest, maar ik moest wel. Na een paar keer proberen vond ik hem eindelijk. Snel lokaliseerde ik hem en hees Ashretan over m`n schouder. Meteen begon ik weer te rennen, ik bleef half in de transformatie hangen.

De zee spoelde rond m`n voeten. Ik aarzelde. Zal ik echt alles po alles zetten met het gevaar dat ik niet meer kon vechten of zou ik haar veilig stellen? Ik besloot het tweede en overbrugde de afstand naar Amerika met magie. Uitgeput zakte ik op m`n knieën neer. M`n dochter gleed van m`n schouder en viel op het strand.
‘Het spijt me. Heel even maar.’ Ik sloot m`n ogen voor een paar uur.

‘Ashretan. We zullen weer verder moeten.’ Ik was nog steeds moe maar toch stond ik op met een grimas. Het was eb en de zon ging onder merkte ik vaagjes op terwijl we weer op weg gingen.

Pov. Edward Cullen
Jacob kwam helemaal in paniek het huis binnen gerent met Seth op z`n hielen. Renesmee keek verstoord op van haar vijfde boek vandaag maar glimlachte toen ze het gezicht van haar lievelings wolf zag.
Jasper verstijfde halverwege de trap toen hij Jacobs gevoelens voelde. Ik kon geen wijs worden uit z`n gedachten. Om de jongen te helpen schudde ik hem stevig door elkaar en keek hem strak aan.
‘Wie is er in ons bos?’ hij schudde z`n hoofd een mompelde iets onsamenhangends. ‘Ik laat het zien!’
Ik knikte en de hele familie haaste zich achter Jacob en de jongen van Clearwater aan. Nou ja, jongen? Hij liep ook al tegen de dertig. Hij was samen met Leah, de oudere zuster van Seth, de betrouwbaarste wolven van Jacob. Alleen zij vormden de vaste roedel.
Bij de kliffen lagen twee mensen. De man richtte zich op. ‘Edward.’ Fluisterde hij schor.
Emmett gromde toen hij net als ik Bonita`s lichaam herkende. Vervuld van afschuw en vreugde knielde ik naast haar neer en legde m`n hand op haar wang. Carlisle knielde aan haar andere kant neer en voelde haar pols.
Waarom is ze niet dood? Dacht hij verward.
‘NIET DOOD?! HOE BEDOEL JE? LEEFT ZE NOG?’ Carlisle keek me recht aan, z`n gezichtsuitdrukking was ronduit schokkend. Lucian boog zich ook over haar heen.
‘Ik had ervan gehoord van Damon, maar ik had nooit gehoopt dat het echt zo zou zijn. Laten we naar binnen gaan, Zweinstein is aangevallen door demonen, daarom ben ik hier.’
Na die woorden ontstond er een tumult in m`n familie`s gedachtes. Carlisle tilde haar op en Emmett ondersteunde de lycan.

Reacties (1)

  • Allysae

    omg
    snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen