Bill Kaulitz


Grijnzend kijk ik toe hoe Onaa ongegeneerd de douche instapt en me wenkt met haar vinger. Het doet me stilstaan bij het moment van de doorbraak in onze relatie. Haar hoofd licht gebogen tot de vloer. Die onzekere blik in haar ogen toen ze haar broek losknoopte... Het heeft lang geduurd maar beter lang dan nooit. Het geeft me een goed gevoel te weten dat ze trots is op zichzelf en tevreden is met wat ze heeft bereikt. 'Bill, kom je nog?' Ze steekt haar hoofd om de zwarte wand met een vragende blik op het gezicht. Lachend trek ik mijn boxer uit en kruip even later dicht tegen d'r aan. Ze neemt mijn douche gel en plaats haar handen op mijn borst. Met masserende bewegingen glijd ze tot mijn schouders en drukt ze plots haar heerlijke, zachte lippen op de mijne. Ze voelt hoe ik schrik en begint zacht te lachen. Grijnzend open ik mijn ogen en sabbel op haar onderlip. 'Bwill...' Haar ogen veren omhoog, staren recht in de mijne. Langzaam laat ik los en geeft ze dankbaar een klein zoentje op mijn mondhoek.


Genietend van het laatste stukje huid dat ik kan insmeren, hoor ik niet eens wat ze zegt. 'BILL!' Geschrokken kijk ik op via de spiegel en schiet ze spontaan in de lach. 'Wat heb jij vandaag?' Ze draait zich tot mij terwijl ik gewoon mijn schouders ophaal. 'Ik geniet van deze dag met jou.' Ze trekt een vertederd gezicht en haakt haar rode kanten bh dicht. 'Ik geloof niet dat je moeder het zo leuk zal vinden als je me de hele avond aan gaat staren als een verliefde puber.' Meteen zakt mijn humeur tien niveaus lager. 'Alsof mij dat wat kan schelen.' Ze zucht diep en zet de handen in de smalle lenden van haar lichaam. Klaar om een doordachte preek te geven, enkel in het rode lingeriesetje dat me meer afleid als hetgeen dat eronder zit.


'Bill, het is je moeder. Ze had gewoon tijd nodig.' Ik kruis mijn armen over elkaar en trek een wenkbrauw op. 'En jij vind dat ze het recht had om zo onmenselijk te reageren?' Langzaam houdt ze het hoofd schuin en gaat haar mond een stukje open, dan weer dicht. 'Nou...ja...nee niet echt, maar...' Ik steek mijn hand op. 'Dat verklaard alles wat verklaard moest worden.' Ze pruilt en legt haar handen op mijn armen. Voorzichtig komt ze wat dichter en kijk ik haar enkel vastberaden aan. 'Voor mij?' Beduusd staar ik in haar glimmende ogen. Die blik laat de muur van vastberadenheid langzaam afbrokkelen tot een hoopje puin. 'Dat is niet eerlijk, je weet dat ik alles voor je zou doen.' Ze grijnst en kust mijn neus. 'Toch wel handig, niet?' Brommend maak ik me los, maar neemt ze me meteen terug vast. 'Liefje, ik wil gewoon dat het niet ongemakkelijk wordt, het is de eerste keer dat ik jou familie ontmoet.' Zuchtend laat ik me terugvoeren in haar armen. 'Ik ga je niets beloven. Maar... ik zal het proberen.' Tevreden wrijft ze over mijn natte haar. 'Dank je.' Opgewekt trekt ze me mee naar de slaapkamer en legt ze mijn armen om haar lichaam. Haar armen glijden langs mijn hals en ze kijkt me liefjes aan. 'Wat gaan we doen vandaag?' Ik strijk met mijn handen over haar naakte rug en glijd door haar droge haren heen tot haar hoofdhuid. 'Wat denk je van een gezellige dag in de stad?'


Verbaasde ogen staren me aan alsof ik net heb verteld dat de wereldbol niet rond is maar vierkant. 'Je... maar ik... hoe gaan we...' Afwachtend masseer ik haar hoofdhuid en zie plots een lichte schittering in haar stralende, groene ogen. Ik breng mijn vingers dichter tot haar gelaat en vang net op tijd een traan op. 'Ik...' Langzaam maak ik een sussend gebaar. 'Wil je echt al... mij, met mij...?' Haar stem breekt maar ik zie aan haar gezichtsuitdrukking dat het alles behalve zo bedoeld is. 'Ik hou van je, ik wil iemand als jou niet langer meer verstoppen. Als mensen commentaar hebben, dan hebben ze die, maar dan zullen ze jammer genoeg nooit verstaan hoe sterk mijn gevoelens voor jou zijn, zullen ze nooit weten dat jij de enige bent die me zo gelukkig kan maken, dat jij de enige bent waar ik zoveel van zal kunnen houden in mijn leven.'


Tranen wellen enkel nog meer op, dat was niet mijn bedoeling. Ik wou haar gewoon laten weten dat zij geen vergissing was, geen fout in mijn leven zoals mijn moeder eerder had gezegd. Het kwam hard aan om dat te horen van je eigen moeder. Iemand die je door en door zou moeten kennen. Ik heb Onaa beloofd om mijn best te doen vanavond, maar ik weet nu al dat het voor mij enkel maar schijn zal zijn. Ik ben gewoon zo teleurgesteld, gekwetst en kwaad op haar. Onaa zou nooit op die manier mogen behandeld worden. Vanaf het moment dat ik haar zag wist ik dat ze voor altijd in mijn gedachten zou blijven, hoe de toekomst voor ons ook zou lopen. Vol haat of vol liefde. Gelukkig kan ik de rooskleurige kant meemaken.

'Waarom laat je me zo graag huilen?' Ik ontwaak uit mijn gedachten en kijk in het betraande, lachende gezicht van mijn geliefde. Een kleine glimlach verschijnt op mijn gezicht. 'Ik probeer je enkel gelukkig te maken, weet je...' Ze ontbloot haar tanden, zacht gelach komt uit haar hartvormige mond. 'Weet ik.' Ze snuift en dwingend duw ik haar kin omhoog om een vlinder zachte kus op haar natte lippen te drukken. Bij het loslaten blijven mijn lippen even vastkleven, waardoor ze zich meteen dichter tegen me aandrukt. 'Laat me nooit los.' Ze drukt haar hoofd in mijn hals, ik druk een kus op haar kruin en sluit mijn ogen. 'Nooit, lieverd.' Ze knikt en ik voel haar lippen afdrukken op mijn borst.

Even later laat ze me los en veeg ik een paar verloren tranen weg uit haar gezicht. Ze glimlacht en laat me langzaam los om haar kledingkast open te trekken. De kledij die ik aantrek had ik klaargelegd op het bed. Afgeleid door het silhouet en de vormen van haar lichaam vergaat het aankleden veel trager dan anders. Ik trek net mijn shirt aan en zie hoe ze zichzelf in een vrolijk, geprint jurkje hijst. Ze draait een rondje en laat haar blik op mij rusten. 'Goed?' Ik grinnik en knik mijn hoofd. 'Moet je dat nog vragen?' Ze haalt haar schouders op en loopt naar de schuif met sieraden.


Tom kijkt op van de televisie en legt een vinger op zijn mond als teken dat we stil moeten zijn. Zarah ligt tegen hem aan genesteld te slapen, maar volledig bezweet. Verbaasd kijk ik hem aan en loopt Onaa op hen af. Ze zakt door haar benen en strijkt een natte haarlok uit haar gezicht. 'Volgens mij heeft ze een dokter nodig.' mompelt Tom zacht. Voorzichtig gaan haar ogen open en glimlacht ze zeer zwak. 'Hey, lieverd, voel je je wel goed?' Haar bezorgde stem werkt zo rustgevend. 'Nee.' kreunt ze zacht en wil overeind komen, wat Tom haar afraad te doen. 'Blijf jij maar mooi liggen lieverd, ik bel de dokter.' Ze kreunt protesterend tot Tom haar streng bekijkt. 'Ik bel een dokter of je dat nu wilt of niet.' Onaa begint te lachen om het bedrukte, zieke gezicht van haar tweeling en staat dan op. 'Tom zal wel goed voor je zorgen.' Ze geeft haar een kus op het voorhoofd en loopt terug met een grootse glimlach op me af. 'Waar gaan jullie heen?' De verbazing in Tom's stem doet me lachen. 'Niet zo achterdochtig, we gaan naar de stad.' Meteen verschijnt er een glimlach op zijn gezicht. 'Echt?' Ik duw Onaa al de gang op en grijns. 'Ja echt Tom, we zijn op tijd terug.'



Reacties (1)

  • AlreadyGone

    Kan het nog perfecter..? *zwijmelendezucht*
    In dit geval zou het nog wel perfecter kunnen, als Zarah natuurlijk niet zo ziek was. Dan konden ze met z'n vieren de stad ingaan..
    Love your story!:D
    Snel verder! Ik wil weten wat Zarah heeft!(flower)
    x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen