Foto bij Chat Ten

Ik heb clonen! Whahaha! Nou, dat weet ik dan ook weer. Dit hoofdstuk is misschien wat vaag, máár er volgen twee hoofdstukken uit andere POV dus wacht nog maar even af...
Nog één ding: let's rape the kudo button!
We Heart It: Fleur2306
Facebook: Fleur Jaspers (zwart witte pic)

Ten eerste. Ik had geen vrienden als je mijn nerd en de jongens niet mee telde. Ten tweede. Er stond echt niemand naar me te kijken, want ik was gelijk de hoek omgerend. Ten derde. Hoe kon iemand weten dat ik met Harry chatte? Dat was volstrekt onmogelijk. Of ik had met een hacker te maken.
Na school reed ik toch maar naar Forest Street nummer 16. Bang was ik zeker niet, eerder nieuwsgierig. Forest Street lag in, wat ik noemde, een getto. De huizen waren oud en vervallen en er hing een grimmige sfeer. Ik vroeg me af waarom de Stranger hier met me had afgesproken. Mijn mobiel had ik in mijn laars verstopt en uitgezet. Welke gek ging nou niet zonder mobiel een verlaten huis in? Niemand dus.
Ik vroeg me af of ik het tegen iemand had moeten zeggen dat ik hier naartoe ging. Stel je voor dat die gene me vermoorde of zo? Ik zette die gedachte gauw uit mijn hoofd en klopte op de deur. Voetstappen galmden door de gang heen en de deur ging krakend open. Even dacht ik aan een horrorverhaal en probeerde te herinneren wat de helden altijd deden als ze aangevallen werden.
Een gedaante met een zwart masker voor het gezicht doemde op in de schaars verlichtte gang. Ik kon niet afleiden welk geslacht het had en wie het was.
‘Bethany Adams?’ vroeg de persoon. De stem werd waarschijnlijk vervormd door een apparaat, want zo kon een normaal mens niet klinken.
‘Moet je eens luisteren-‘ begon ik, maar de persoon pakte me ruw vast en sleurde me het huis in. Oké, dit begon écht op een horrorverhaal te lijken…
Het persoon duwde me naar een lege en kale woonkamer en gebaarde dat ik moest gaan zitten op een stoel. Mooi niet.
‘Ik blijf liever staan,’ zei ik en sloeg mijn armen over elkaar heen.
‘Zitten,’ door de kracht die er in de stem zat, wankelde ik achteruit en ging zitten op de stoel.
‘Ik heb niet eeuwig de tijd. Ik heb een afspraak om zeven uur.’
‘Met Styles,’ zei de persoon en begon rondjes om me heen te lopen.
‘Waar bemoei jij je eigenlijk mee?’ vroeg ik. ‘Wat gaat jou mijn saaie leven aan?’
‘Alles.’
Ik stond op en liep naar de uitgang, maar en verschenen drie mensen in de gang. Ik keerde me om en probeerde naar een andere uitgang te zoeken, alleen werd mijn weg verspert door nog meer mensen. Twee personen pakten mijn armen vast en liepen weer terug naar de woonkamer.
‘Chloe, dit is echt niet meer grappig,’ siste ik en keek de persoon aan.
‘Chloe is hier niet.’
‘Maar ze speelt wel een rol,’ concludeerde ik en fluisterde “bitch”.
‘Je vertelt ons hoe we Styles kunnen vinden.’
‘Kraak mijn laptop maar,’ zei ik geïrriteerd. ‘Oh wacht! Dan moet je eerst langs mijn moeder. Veel succes,’ lachte ik schamper.
‘Laat de jongen komen,’ zei de persoon en wees naar de deur. Even was ik bang dat Harry hier zou zijn, maar toen ik je jampotglazen van mijn nerd zag, vloekte ik weer.
‘Het spijt me Bethany!’ zei hij.
‘Verrader!’ siste ik. Hij had vast zijn laptop aan deze gestoorde mensen gegeven en waren zo op het spoor gekomen.
‘Wie zijn jullie! En laat me los,’ vroeg ik en sloeg op de handen die op mijn schouder lagen.
‘Wij zijn in opdracht.’
Chloe die verschrikkelijke trut. Kon ze mij nou nooit eens met rust laten?
Ik trok me los en rende zo hard als ik kon richting de deur. Deze situatie was echt compleet gestoord. Even dacht ik dat het een slechte aflevering was van een soap, maar toen ze ook werkelijk achter me aan begonnen te rennen werd het een ander verhaal.
Ik liet mijn barrel staan, wenste dat hij werd gestolen, en rende een straat over. Ik haalde mijn mobiel uit mijn tas en keek hoe laat het was. Vijf minuten voor zeven. Wie kon ik bellen? Mijn ouders niet, omdat ze me dan zouden uitlachen. De politie niet, omdat ze me niet zouden geloven. Meer mensen had ik niet. Mijn enigste hoop was dat ik Harry zou kunnen vinden op Omegle. Zelfs dan had mij me misschien nog niet kunnen helpen. Ik woonde dan wel in Londen, maar in een achterbuurt.
En wat wilden deze mensen nou van me? Alleen weten hoe ze Harry konden bereiken. Nou, daarmee schoot je echt wat op in de wereld.
Mijn handen trilden als een gek toen ik een bosje in dook en Omegle opende.

You're now chatting with a random stranger. Say hi!
You and the stranger both like one direction, music and cats

You: Pussy? Plz don’t eat carrots, I need your help!
Stranger: Is that a code?
You: Harry?
Stranger: Louis?
You: shut up
You have disconnected.


Na een paar keer dat het mislukte, hoorde ik voetstappen dicht bij me. Ik keek op een bordje en zag dat ik bij Hyde Park was. Twee mannen screenden elk bosje door en ik kon wel weten van wie ze waren. Ik sloop mijn bosje uit en rende een Starbucks in. Mensen keken me raar aan omdat ik; één, geen jas aanhad in februari. Twee, ik ongetwijfeld een rode kop had van het rennen. Drie, ik mijn mobiel als redmiddel vast hield.

You're now chatting with a random stranger. Say hi!
You and the stranger both like one direction, music and cats

Stranger: I don’t eat carrots
You: CURLY SOS
Stranger: It’s not 21st December yet!
You: for me
Stranger: what’s up?
You: call me 07798235117
Stranger: oeh, HARRY GOT A GIRL’S NUMBER. Love you X Louis
Stranger: I’m sorry, Beth. I’m calling you right now
You have disconnected.


‘Harry,’ siste ik en liep de wc in nog steeds paranoïde om me heen lopen kijkend.
‘Bethy, ik vind het fijn om je stem weer te horen en-‘
‘Ik wordt gevolgd, Curly,’ zei ik en ging op de wc staan om over de rand heen te kijken.
‘Wat?’
‘Iemand vroeg over Omegle of ik naar een adres kon komen.’
‘En dat heb je gedaan?’ vroeg hij verontwaardigd.
‘Ik kon niet anders, oké?’
‘En nu wordt je gevolgd?’ vroeg hij niet gelovend.
‘Nadat ik was ontsnapt,’ zei ik. ‘Geloof me nou maar en-‘
Ik zag dat er een meisje de wc binnenkwam met zwarte kleding aan. Ze had een masker in haar handen. Ik bukte en fluisterde in mijn mobiel dat hij stil moest zijn. Het meisje verliet de wc weer en ik rende weer de straat op. Het werd kouder en de avond viel. Nu was ik wel bang.
‘Bethy?’ fluisterde Harry.
‘Ik ben verdwaald denk ik,’ concludeerde ik en probeerde een straatnaambordje te vinden. Verderop zag ik een groepje zwart geklede mensen op me af komen lopen
‘Shit,’ vloekte ik en riep zo rustig mogelijk de andere kant op.
‘Je bent in Londen, he?’ vroeg Harry.
‘Ja, maar waar weet ik niet,’ zei ik en liep een bushalte in een keek op de kaart.
‘Kom dan naar dit adres…’ Harry gaf me een adres door wat hier tien straten verwijderd was.
‘Okay,’ zei ik en begon te rennen. Met Harry nog steeds aan de lijn rende ik de straat in waar ik moest zijn en zag het nummer al.
‘Ik ben er!’ zei ik opgelucht en hing op. Alleen had ik niet gezien dat er vijf personen vanuit een steegje op me af kwamen rennen. Het laatste wat ik zag, was dat Harry een trapje af rende en me verschrikt aankeek.

Reacties (34)

  • Thread

    DAMN DAMN DAMN, Haz save her.Please?
    Oké, ik ga je even volgen op weheartit. (:

    6 jaar geleden
  • Chantilly

    OMG cliff! I love your story!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    6 jaar geleden
  • LlAM

    Snel verdeeeeer!!:)

    6 jaar geleden
  • xirisx98

    dit is zo SPANNEND !!! snel verder

    6 jaar geleden
  • Bts

    HARREH, GO AND SAVE HER D;

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen