Foto bij Chat Eleven

Me Loves Harreh in this chapter!
Vandaag de heks van Maatschappijleer overleefd en Up All Night geluisterd waar ik spontaan old feelings voor kreeg...\
300 abo's gepasseerd! #Iwannastayupallnightandjumparound

Stomme dingen kunnen je altijd overkomen. Ze gebeuren gewoon. Maar stomme dingen overkwamen mij nooit, ze kwamen me opzoeken hoe hard ik ook probeerde om ze te ontwijken. Een voorbeeld was bijvoorbeeld dat ik struikelde in een prullenbak terwijl het pauze was. Maar op het moment wilde ik dat moment weer herbeleven. De schaamte, de onmacht. Alles was beter van wat ik nu voelde en welke penarie ik in zat.
Ik had de gemaskerde mensen niet op me af zien komen en ze hadden me op de grond geduwd. Zo hard dat ik nu in het ziekenhuis lag met een zware hersenschudding. Het ging zo snel achter elkaar. Ik was bewusteloos, de ziekenauto en een stem die de hele tijd wanhopig mijn naam riep.
Eigenlijk wilde ik nog steeds mijn ogen gesloten houden. Ik wilde nog langer van deze wereld weg blijven. Maar ik had steeds het gevoel dat er mensen naar me keken, wat me erg op de zenuwen werkte.
Ik opende mijn ogen een millimeter en sloot ze gelijk weer. Het licht was te vel en ik werd gelijk misselijk.
‘Ze zou ondertussen wel eens wakker moeten worden…’ hoorde ik een vreemde stem zeggen. Voetstappen kwamen dichterbij en ik voelde een koude hand op mijn voorhoofd.
‘Waar was ze nou gevonden?’ vroeg een stem die ik als mijn moeder herkende.
‘In een sjieke wijk, hartje Londen,’ zei de vrouwenstem.
‘En wat doet die jongen de hele tijd bij haar? Ik heb hem nog niet weg zien gaan,’ zei mijn moeder.
‘Geen idee. Laat hem maar slapen, hij is de hele nacht op geweest.’
De voetstappen liepen de kamer uit en ik probeerde nog een keer om mijn ogen te openen.
De kamer was troosteloos wit en ik droeg een simpel ziekenhuis geval wat heel lelijk was. De enigste kleuren in de kamer waren rode rozen die naast me op een tafeltje stonden. Slangetjes zaten aan mijn arm die weer vast zaten aan een bliepend apparaat. Was mijn hersenschudding zo erg dan? Mijn ogen gingen de kamer door en bleven hangen op een figuur dat ingedoken op een bank lag. Zijn gezicht zag er vredig uit en ik kon het bijna niet over mijn hart verkrijgen om hem wakker te maken. Zijn krullen zaten in de war en zo te zien droeg hij hetzelfde als gisteren. Als het tenminste gisteren was.
Ik zette mijn handen naast me neer en ging rechtop zitten. Dat was het plan tenminste. Een pijn die ik nog nooit gevoelt had, schoot door mijn lichaam heen en ik slaakte een gil. Waarom kon ik niet normaal mijn handen naast me neerzetten?
‘Bethy!’ Harry sprong op en kwam op me af gelopen. ‘Je bent eindelijk wakker,’ zei hij en duwde me voorzichtig terug op mijn bed.
‘Ben ik zolang weggeweest dan?’
‘Een hele nacht en een halve dag,’ zei Harry en ging naast me zitten.
‘Wat is er gebeurd?’ vroeg ik en zag Harry een gezicht trekken. ‘Vertel het me. Ik kom er toch wel achter,’ zei ik.
‘Later, oké?’ zei hij en drukte een kus op mijn voorhoofd. Van het pijnlijkste gevoel dat ik ooit had gehad, voelde ik nu het meest gelukzaligste gevoel. Misschien had deze situatie toch nog iets nuttigs.
‘Ik ga Liam even bellen. Ik had dat belooft,’ zei hij en liep de kamer uit.
Terwijl hij weg was, probeerde ik te ontdekken wat voor wonden ik nog meer had. Ik sloeg de deken van me af en bekeek mijn rechterzij dat helemaal bond en blauw was. Ze hadden me hard op de grond gedrukt. Ik zag nu pas dat mijn rechterarm ook in het gips zat. Geweldig.
‘Bethany, wat heb jij gedaan?’ mijn ouders kwamen binnenlopen.
‘Niks,’ zei ik zo onschuldig mogelijk terwijl al het bewijs te zien was aan mijn lichaam.
‘Waarom was jij niet gewoon thuis?’ vroeg mijn moeder met een nare ondertoon in haar stem.
‘Kunnen we daar later over praten?’ vroeg ik en greep naar mijn hoofd.
‘Hoe vaak hebben we je verteld dat je gelijk na school naar huis moest?’ bulderde mijn vader en ik dook in elkaar.
‘Ga weg!’ krijste ik en sloeg de deken over mijn hoofd in.
‘We gaan pas weg als we weten wat er gebeurd is en waarom die jongen hier is,’ zei mijn moeder kwaad en wees naar de deur waar Harry ongemakkelijk in stond.
‘Vraag het maar aan de zuster,’ zei ik vermoeid.
‘Die zeg dat je in elkaar bent geslagen,’ voegde Harry zich in het gesprek. ‘Ze moet rust hebben.’
Mijn moeder keek Harry vurig aan en ik dacht even dat ze hem een klap zou verkopen.
‘Ze liep door de straat en ze werd overvallen. Ik hoorde iets en heb gelijk 112 gebeld. De daders renden weg, dus die kon ik niet aanspreken,’ zei Harry en kwam naast me staan. Ik kon hem wel kussen. Echt. Ik keek Harry dankbaar aan en wierp weer een blik op de mensen die mijn ouders voorstelden.
‘Eigenlijk wilden we je huisarrest geven, maar omdat we voor twee weken weg moeten, gaat dat niet,’ zei mijn moeder en pakte haar mobieltje.
‘Wat voor ouders zijn jullie nou!’ schreeuwde ik met tranen in mijn ogen en wilde opstaan, alleen zakte ik in elkaar. Ik voelde niet de armen van mijn vader om me heen, maar die van Harry die me weer op het bed hielpen.
‘We moeten dingen regelen voor ons werk,’ siste mijn moeder. ‘Dat kan je wel begrijpen.’
‘Nee,’ zei ik als een klein kind en sloeg mijn arm om mijn gips arm heen. ‘Hoe moet ik thuis functioneren met één arm?’
‘De schoonmaakster komt langs,’ zei mijn moeder en typte een nummer in en liep de kamer uit.
‘Geld hebben we op je rekening over gemaakt, Bethany,’ zei mijn vader sussend. ‘Het spijt me, oké?’ hij trok zijn bezorgde vader gezicht en streek met zijn hand over mijn hoofd heen.
‘Waarom schreeuwde je tegen mijn? Dat heb je nog nooit gedaan,’ fluisterde ik.
‘Ik weet het niet. Het spijt me,’ zei mijn vader en hij keek Harry aan. ‘Bedankt wat je hebt gedaan. Kun je een oogje in het zeil houden op mijn kleine meid?’ vroeg hij terwijl hij naar de deur keek. Zelfs hij was bang voor mijn moeder. De heks.
Ik schaamde me alleen dood hoe mijn vader me noemde.
‘Dat zal ik doen,’ zei Harry en ging als een trouwe hond aan mijn bed zitten. Tenminste had ik nog iemand die voor me klaar stond.
Met tranen in mijn ogen keek ik hoe mijn vader de kamer uitliep en mijn ouders me achter lieten met een gebroken arm, hersenschudding en een blauwe zij.
Wat was mijn leven toch weer raar.

Reacties (24)

  • MCourtois

    Wat 'n sukkels.

    6 jaar geleden
  • Thread

    ROT OUDERS. Let Harry protect her.

    6 jaar geleden
  • Liesiemo

    Wow die ouders... Not good, not good.
    Maar Haz is vet lief hier ^^

    6 jaar geleden
  • xIsoldee

    Ugh haar ouders zijn een bitch ;s
    ja ik gebruik enkelvoud xo x

    6 jaar geleden
  • Liebrecht

    Harry is lief:)Ik weet het zeker, er gaat wat komen tussen die twee!!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen