Foto bij Number 4.

Fake a smile because every smile is a beautifull smile.

Mokkend en als een grommende hond liep ik naast de blonde jongen door de gangen, ik wist alleen nog zijn achternaam, maar zijn voornaam boeide me niet zoveel meer als dat het had gedaan.
"Waarom moest je dat nou zeggen?" snauwde Horan, dit keer niet bang. Ik trok mijn wenkbrauwen hoog op, ik had geen idee gehad hoeveel pit hij in zich had.
"Zou je dit wel zeggen, denk maar goed na over je woorden want ze kunnen je laatste zijn." siste ik terwijl ik hem tegen de muur aan duwde, zijn blauwe ogen priemden gemeen in de mijne. Zijn uitdagende blik was mijn schakelaar, de schakelaar van boos naar woest. Ik ging nóg dichterbij hem staan en zette mijn vuist in de aanslag, klaar om hem te slaan.
"Doe je toch niet." fluisterde hij geniepig. Ik ademde diep in -en uit door mijn neus waardoor mijn neusvleugels rusteloos mee bewogen. Hij had gelijk, ik deed het niet, ik had er geen reden voor.
Mijn arm liet ik zakken waarna ik door liep naar mijn kluis, achter mij hoorde ik zijn voetstappen. Een grinnik liet me omdraaien, daar stond hij, de nieuwkomer. Ik schudde mijn hoofd vol afschuw en liep van hem weg.
"Zie je, je bent gewoon báng." riep hij me nog na. Mijn voeten bleven stil staan, hoe graag ik ook door wilde lopen, ik draaide om.
"Wát zei jij, dwerg." snauwde ik hard, mijn voeten werkten dit keer wel mee toen ik naar hem toe liep. Een klopje werd op mijn schouder gegeven.
"Je kán me niet slaan, je wílt me niet slaan, het enige wat jij wilt is aandacht en 'respect'." hij keek me triomfantelijk aan toen hij het woord 'respect' sarcastisch uitsprak. Hij had gelijk en het deed pijn.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen