Foto bij Seventeen.

Harry Edward Styles.

“Louis, stop!” beet ik hem toe toen we beide ons leslokaal uitliepen. Haast de hele les vond hij het geweldig om te zeggen dat ik nu een date had met Elena om ervoor te zorgen dat ik zou flippen van de stress. Maar uiteindelijk had het een heel ander effect op me: ik geraakt alleen maar serieus geïrriteerd.
“Oh, is Harry boos?” vroeg hij op een kinderachtige toon waardoor hij al snel mijn kaft tegen zijn achterhoofd kreeg.
“Auw, moest dat nu echt?” mompelde hij pijnlijk terwijl zijn hand over zijn hoofd heen en weer streelde. Een geamuseerde lach verliet mijn lippen toen ik naar Louis keek die direct stopte met zijn plagerige gedrag, iets waar ik al meer dan een halfuur op zat te wachten.
“Moest jij maar niet zo lastig doen.” Beet ik hem toe toen we beide voor mijn lokkertje stonden zodat ik mijn boeken kon wegsteken.
“Ikke? Lastig doen? Dat bestaat niet!” riep Louis direct uit waardoor ik het niet kon helpen om met mijn ogen te draaien. Ik kon het zo weten dat hij dit zou antwoorden. Zuchtend draaide ik me om, maar voor ik ook maar iets kon zeggen werd ik hardhandig tegen mijn lokkertje aangeduwd. Geschrokken snakte ik naar adem terwijl ik de pijn verbeet.
“Kijk uit, loser!” hoorde ik Payne nog al lachend roepen voordat hij zijn vriend een high five gaf. Kwaad keek ik hem aan en probeerde te vechten tegen mijn handen die gebald waren. Ik moest denken aan Elena en niet aan haar verschrikkelijke vriendje.
“Niks te zeggen deze keer, stranger?” grijnsde Payne uitdagend naar me, maar voor ik ook maar iets naar hem kon snauwen voelde ik hoe Louis zijn hand op mijn vuist legde als teken dat ik me moest inhouden.
“Ik praat niet tegen mensen die me niet interesseren.” Zei ik uiteindelijk toch nog en duwde me af van de lokkertjes om samen met Louis een andere kant uit te lopen.
“Loser!” hoorde ik Malik nog lachend roepen naar me, maar ik negeerde hen volledig. Het enigste waar ik aan moest denken was dat Elena waarschijnlijk al op me stond te wachten. Maar voordat ik ook maar richting het muzieklokaal kon vertrekken werd ik tegengehouden door Louis die me doordringend aankeek.
“Wat?!” beet ik hem toe, waardoor hij een zachte zucht niet kon onderdrukken. Zijn handen hield hij op mijn vuisten, hopend dat ik ze niet zou gebruiken.
“Je moet eerst kalmeren voordat je naar haar toegaat. Je gaat haar op deze manier wegjagen, en dat wil je toch niet?” vroeg hij zo kalm mogelijk. Zuchtend keek ik weg van hem om in de plaats mijn blik op de grond te richten. Ik wist dat hij gelijk had, maar ik was tegelijkertijd zo razend op Payne. Hij was de reden dat ik hier rondliep met een afgeslagen gezicht en rippen die pijnlijk waren bij elke beweging die maakte.
“Ik weet dat je Payne wel kunt vermoorden op dit moment, maar door zijn meisje af te pakken, op de juiste manier dan wel, zal een veel zwaardere slag in zijn gezicht zijn dan die vuisten van jou.” Wees Louis me terecht waardoor ik alleen maar kon knikken bij zijn woorden. Hij had gelijk. Als Elena door zou hebben dat mijn gevoelens oprecht waren zou ze misschien Payne gewoon laten vallen als een baksteen.
“Dankje, Louis.” Mompelde ik langzaam toen ik mijn vuisten terug ontspande zodat Louis ze terug kon loslaten. Een voorzichtige glimlach was zichtbaar op zijn lippen voordat hij me richting het muzieklokaal duwde. Voor een seconde keek ik nog naar hem en ving zo nog net een knipoog van hem op als teken dat het normaal was dat hij me hielp. Breed glimlachend keek ik weg van hem en baande me een weg tussen al de studenten naar het lokaal waar het mooiste van wereld, of toch door mijn ogen, op me zou wachten.
Maar toen ik het lokaal binnenliep bleek het dat ik de persoon zou zijn die moest wachten. Zuchtend keek ik rond en zag direct de gitaar staan die tegen één van de stoelen aanstond. Glimlachend keek ik verder en zag zo de keyboard samen met het drumstel staan, maar tegenover de gitaar stonden deze achter een glazen kast zodat niemand er aankon. Het verbaasde me dat ze dit houten instrument vergeten waren.
Voorzichtig nam ik het vast in mijn handen en merkte direct dat het zeer goede kwaliteit was van materiaal. Zoekend met mijn ogen gleed ik mijn vingers over het hout heen tot ik de naam zag van het merk: Gibson. Dat verklaarde het waarom je kon voelen dat het goede kwaliteit was. Gibson was allesbehalve goedkoop.
Bijtend op mijn onderlip keek ik even in het rond of er niet iemand zou binnenvallen, maar toen ik zag dat de gang bijna al leeg was durfde ik weer te kijken naar het prachtige instrument. Mijn vingers liet ik langzaam over de snaren glijden en hoorde zo al snel de heldere klanken van muziek om me heen. Zoals verwacht voelde ik hoe mijn glimlach breder werd toen ik ging zitten en een bekend deuntje begon te spelen. Ik was zelfs zo bezig met de muziek dat ik niet eens merkte dat de deur open ging en er een gedaante naar binnen kwam. Het enige wat telde was de geluiden die ik rond me heen hoorde die me zo op mijn gemak konden doen voelen.
“Je speelt echt prachtig.” Hoorde ik opeens een zachte stem in mijn oor fluisteren waardoor ik het instrument bijna uit mijn handen liet vallen. Geschrokken draaide ik me om en zag zo hoe Elena al lachend achter me stond terwijl ze haar haar vastbond in een staart.
“Sorry.” Mompelde ze al lachend terwijl ze zelf een stoel vastnam en hem naast de mijne zette. Voor een seconde vergat ik helemaal om iets te zeggen, laat staan iets te doen dankzij haar prachtige blauwe ogen die me zo geamuseerd aanstaarden. Ze was zo prachtig en je kon zo zien aan de manier hoe ze verlegen wegkeek dat ze het zelf niet eens besefte.
“Oh, ja. Je hemd.” Zei ze snel en begon hem langzaam uit te trekken, maar voordat ze ook maar de laatste knoop kon losdoen legde ik mijn hand op de hare waardoor ze weer genoodzaakt was om naar mij op te kijken.
“Hou hem. Het staat je zoveel beter dan bij mij.” Bekende ik met een scheve glimlach terwijl mijn vingers even over haar zachte huid streelde voordat ik ze weer wegtrok. Ik kon nog net zien hoe er een lichte blos op haar wangen verscheen tot ze haar hoofd weer naar beneden richtte zodat ze de knoppen weer vast kon doen. Hoe langer ik naar haar staarden hoe meer ik me verbaasde over hoe prachtig ze wel niet was.
“Harry, je bent aan het staren.” Zei ze zacht waardoor ik geschrokken wegkeek van haar om maar snel mijn aandacht op de gitaar te leggen. Met een snelle beweging stond ik recht en zette de gitaar weer terug op de juiste plaats alsof ik er nooit aangekomen was. Glimlachend draaide ik me weer naar Elena die met haar hoofd gebaarde naar de stoel naast haar als teken dat ze wilde dat ik terug dichterbij kwam. Iets wat ik helemaal niet erg vond.

Reacties (12)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen