Foto bij Chat Sixteen

Ik wilde vanochtend al een Chat activeren, maar het internet lag eruit! *sigh*
In dit hoofdstuk zal je een vermoeden krijgen van de gemaskerde mensen en wat ze betekenen.
Het is een gevoelig onderwerp in het One Direction fandom, maar het geeft me ook ontzettend veel inspiratie om er over te schrijven. Er zullen natuurlijk andere dingen besproken worden dan in de "echte" wereld.
Misschien wat vaag, maar lees het en oordeel.
X

O2 was het grootste concertgebouw geval dat ik ooit in mijn hele leven had gezien. Misschien lag het aan dat alle lichten aan stonden en er bijna niemand in stond, zeker wist ik dat niet.
Ik kon me ook niet voorstellen dat de jongens hier zonder angst voor al die mensen konden optreden. Ik zou spontaan plankenkoorts krijgen en gillend het podium af rennen. Maar nu ik er gewoon stond, vond ik het overweldigend en mooi tegelijk. De jongens waren zich aan het omkleden, dus ik had besloten om even alleen er op uit te gaan.
Net zoals de zaal, was het podium ook gigantisch. Ik maakte grote stappen en probeerde op te meten hoe breed het was, maar mijn stappen begonnen steeds meer te lijken op dansende en hinkelende bewegingen. Ik glimlachte en stopte abrupt met mijn rare danspasjes toen ik voetstappen hoorde. Ik schoof mijn shirt met lange mouwen weer over mijn gips arm heen en keek wie er aan kwam. Ik zette mijn voeten op het randje van het podium en strekte mijn nek uit, maar ik kon niemand zien. De deur van één van de ingangen ging piepend open en ik zag iemand er door heen komen. Het was hetzelfde meisje die ik bij de Starbucks had gezien. En ze hield alweer een masker in haar hand. Ik viel van het podium af en beet zo hard op mijn tong dat er bloed uitkwam. Kruipend verplaatste ik mezelf naar de coulisse en begon strompelend te rennen. Ik hoorde voetstappen achter me aan, maar een stemmetje in mijn hoofd zei dat ik moest stoppen en vragen wie ze was. Dat deed ik ook.
Het meisje kwam dichterbij en keek achter elk voorwerp of ik daar zat.
‘Zoek je mij?’ vroeg ik op mijn hoede.
Het meisje glimlachte sluw en kwam op me af lopen. Ik deinsde iets achteruit, maar nu moest ik op houden met de bangerik spelen.
‘Vijf kleine vogeltjes gevangen in een kooi, één vogeltje zal van het podium vallen. Vier kleine vogeltjes, de kooi wordt kleiner, één vogeltje wordt geschoten door een pijl en boog-‘
‘Wat lul jij nou?’ vroeg ik verbaasd toen het meisje een raadselachtige uitspraak deed over vijf vogeltjes. Wie was hier nou gek? Ik niet hoor. Oké dan, misschien een beetje.
‘Luister, het is van belang,’ zei het meisje en wilde aanstalten maken om verder te gaan. Ik rende op haar af en legde mijn hand op haar mond.
‘Jullie volgen mij de hele tijd. Ik hoef niets te weten over stomme vogels die doodgaan. Vertel me nou wie jullie zijn,’ zei ik verhit. ‘Anders laat ik de beveiliging komen.’
‘Je bent bang,’ constateerde het meisje en trok mijn hand van haar mond. ‘Je bent gewoon een bang meisje die in precies de juiste positie staat om ons te helpen.’
‘Ik ga jullie niet helpen. Oprotten,’ siste ik. ‘Laat ons met rust.’
Het meisje lachte en zette haar masker op. ‘Hier zal je spijt van krijgen, Bethany Adams. Hathany zal gauw genoeg de wereld rond gaan en problemen opleveren. Je zult bedrogen worden. Vertrouw niet in de voor de hand liggende personen.’
Even dacht ik er over na om mijn middelvinger op te steken, maar ik kalmeerde mezelf. Ik had schoon genoeg van al deze raadselachtige dingen.
‘Maak dat je weg komt,’ zei ik en opende een uitgang voor haar. Het meisje lachte en verdween door de deur heen.
Waar was ik in beland? Wat had het te maken met Harry? Wie waren die vogels? Ik haatte vogels.
Nog steeds bang dat ik weer in elkaar zou worden geslagen, rende ik door de gang heen naar de kleedkamer van de jongens. Maar ik was te veel met de uitspraak van het meisje bezig dat ik weer uitkwam bij het podium. Hathany. Hathany. Zou dat het worden?
Ik zuchtte en streek met mijn hand over het gips heen. Maar wie was ik om daar over te beoordelen… ik wilde gewoon bij Harry zijn zonder al deze ellende. Ik wilde dat mijn arm uit het gips kon. Ik wilde dat mijn ouders na hun reis weer normaal zouden doen.
Tranen sprongen in mijn ogen en ik wist niet precies waarom ik huilde. Ik moest juist blij zijn dat ik bij Harry was en dat ik niet alleen thuis zat.
‘Am I sleep am I awake or somewhere in between? I can’t believe that you are here and staying next to me. Or did I dream that we were perfectly in twine? Like branches on a tree, or twigs caught on a vine,’ Harry kwam naast me staan en legde mijn hoofd op zijn schouder.
‘Like all those days and weeks and months I tried to steal a kiss. And all those sleepless nights and daydreams where I pictured this. I’m just the underdog who finally got the girl. And I am not ashamed to tell it to the world,’
Zijn stem kalmeerde me een beetje en vond het heerlijk om het geluid van zijn stem te horen. Harry nam mijn hoofd tussen zijn handen en zong het liedje verder in mijn gezicht.
‘Truly, madly, deeply I am foolishly, completely falling. And somehow you kicked all my walls in, so baby say you’ll always keep me. Truly, madly, crazy, deeply in love with you. In love with you,’
Hij veegde de tranen van mijn wangen en drukte zijn lippen op de mijne. Even stond ik verstijfd, maar toen kuste ik hem terug en vlocht de vingers van mijn goede hand in zijn haar. Ik leek wel te branden en vergat alles om me heen. Alleen Harry en ik in onze eigen cocon.
‘Ik hou van je, Bethy,’ fluisterde Harry in mijn oor en drukte me nog dichter tegen hem aan.
‘Truly, madly, deeply I am foolishly, completely falling. And somehow you kicked all my walls in, so baby say you’ll always keep me. Truly, madly, crazy, deeply in love with you. In love with you,’ zong ik terug en aaide door zijn krullen heen.
Eigenlijk wilde ik Harry vertellen over het meisje en over die vogels, maar voordat ik dat kon doen, pakte Harry mijn hand vast en zei dat we even weg gingen.
‘Wat gaan we doen?’ vroeg ik.
‘Omdat bij een eerste kus een date hoort en ik je dat nog niet officieel heb aangeboden, doen we dat nu.’
‘Maar je moet over twee uur op dat podium staan!’ zei ik verbaasd.
‘Tijd genoeg om nog wat te eten bij het restaurant aan de overkant.’
Protesteren deed ik maar niet. Ergens vond ik het nog leuk ook.

Het kleine, lieve groene knopje wil heel graag dat je op hem drukt.(A)

Het liedje dat in deze Chat wordt gebruikt:

Reacties (26)

  • RandomnessXx

    zijn die vijf vogeltjes 1D? en ik heb een gevoel dat ik deze reactie al eerder heb geplaatst maar ik kan hem niet vinden...

    6 jaar geleden
  • Korsakoff

    echt ik schaam me, maa hoe heet dat liedje??
    hij staat niet op take me home yearbook edition:$$

    6 jaar geleden
  • Bagnall

    oh my god what are you doing to me
    i was so scared that something would happen to my babies then and i couldn't sleep and now i have to read it again

    although it's a really good story c;

    6 jaar geleden
  • STARMYBUCKS

    L o v e i t

    6 jaar geleden
  • MCourtois

    omg, dat met die vogels.. daar ben ik onlangs nog echt bang voor geweest - Mr. X ...
    anyway - mooi geschreven!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen