'Are you looking for this?' Een zachte stem weerklinkt rechts van me, de rechts waar ik mijn iPhone heb 'verloren', en geschrokken draai ik me om.
      Mijn hart slaat over als ik de persoon zie die tegen me praat.
      Niet alleen schelt ACDC niet meer door de ruimte, wat betekent dat hij hem uit heeft gezet, wat betekent dat hij mijn achtergrond heeft gezien. Wat betekent dat hij heeft gezien wat voor een nerd ik ben met mijn batman achtergrond. Wat betekent dat ik nooit meer een kans heb bij deze leuke jongen met de zelfde bril die ik nu ook aan heb. Wat betekent dat ik maar net zo goed in de grond kan zakken en er nooit meer uit komen.
      Ik zou nu kunnen antwoorden met "erm, no... it's not mine. I think you have the wrong idiot." maar mijn iPhone is best wel duur. En ik heb zo'n gevoel dat mijn vader geen verzekering heeft genomen op "extreem knappe jongen heeft mijn telefoon meegenomen omdat hij dacht dat hij niet van mij was want ik wou mezelf niet voorschut zetten". Ik denk dat zo'n verzekering niet eens bestaat. Bummer.
      Daarom zeg ik maar de waarheid. En inderdaad, eerlijkheid duurt het langst. Want er is waarschijnlijk al verscheidene seconden geweest waar hij naar mijn gezicht staart, ik durf namelijk geen oogcontact te maken, en zich afvraagd wat voor een weirdo ik ben. 'Yeah... it's mine. It kind of flew to the other side of the room, it tends to have that effect on ACDC...' Ik schraap mijn keel lichtjes terwijl ik naar mijn gele hoesje kijk om mijn telefoon. Ik voel hoe mijn weirdo level steeds meer omhoog kruipt.
      'Really? Does the manual say that?' Hij kijkt even vol medelijden naar mijn telefoon. 'Yeah... Don't you read the manual? That's like the first thing I do when I get a phone...' Ik kap mijn woorden terwijl ik mijn lippen ferm op elkaar druk. Het leek net alsof ik om de seconde steeds stommere dingen zei.
      En tot mijn grootste verbazing begint hij te lachen. Zijn lippen schieten omhoog in een enorme grijns terwijl hij me aankijkt vanachter zijn bril. Twee bruine ogen, vervuld met pret, kijken me vriendelijk aan.
      Door de aanstekelijke lach die hij heeft krullen mijn mondhoeken zachtjes op in een flauwe glimlach. Hij stapt naar voren, nog steeds met de glimlach op zijn gezicht, en overhandigt me mijn telefoon. 'Thanks.' Mompel ik.
      Hij knikt terwijl hij me vriendelijk aankijkt. 'You have a great music taste.' Zijn handen verdwijnen in zijn zakken. Hij kijkt me dit keer aan vanachter zijn wimpers.
      'Well... if you like all the bands I have in my phone, you must have a great taste in music too.' Grinnik ik, en hij knikt even terwijl hij me nog voor het laatst een blik werpt.
      'And I like your glasses...' Mompelt hij. En dan opeens fronsen zijn wenkbrauwen en kijkt hij even verward op alsof hij opeens iets heeft vergeten. 'Erm... I have to go. I'll see you around.' Na een simpele zwaai van zijn hand draait hij zich om en beent hij weg op zijn rode doc martins.

Reacties (9)

  • Elis

    Verderr

    9 jaar geleden
  • Bieberatic

    ik word depressief van je prachtige schrijf taal <3

    9 jaar geleden
  • MCourtois

    Awesome!

    9 jaar geleden
  • iheartgomez

    Geweldig! Snel verder! <3

    9 jaar geleden
  • pienbikkel

    ik had gisteren rode dr martens gekregen 0.0

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen