Onaa Cruizze Latimore



Bij het openen van de deur klaarde haar gezicht meteen op. 'Bill, lieve schat!' Het deed me grinniken want hij had gedacht dat ze het niet zo leuk zou vinden dat ik hem eerst afbelde en dan toch met hem aan de deur zou staan. 'Je ziet er weer prachtig uit, Agnes.' Ik begin te lachen als ze met stralende ogen glimlacht. 'Charmeur.' Ze geeft hem een dikke kus en omhelst hem stevig. Ze kijkt me glimlachend aan en knipoogt. 'Zusje.' prevelt ze zoet en kust mijn voorhoofd. We lopen binnen en ploffen in de zetel neer. 'Ik ben zo klaar, doe alsof je thuis bent.' Verontwaardigd bekijk ik haar. 'Mam we hebben gereserveerd vóór 8 uur!' Ze rolt haar ogen. 'Op die paar minuten zal het ook wel niet komen zeker, ga nu maar lekker zitten.' Met die woorden loopt ze de trap op en kijk ik Bill aan die zijn lach moet inhouden. 'Wat lach je!' en sla op zijn arm. 'Niets, niets schatje.' Ik bekijk hem droog en voel even later een klein kusje op mijn lippen. 'Nog niet beter?' prevelt hij zacht. Ik antwoord niet en wacht gewoon op meer.


'Oké kindjes, we kunnen gaan!' Meteen spring ik recht waardoor Bill voorover valt in de zetel. 'Bill, wat hahaha doe je?' lach ik terwijl hij me beduusd aankijkt. 'Wacht maar jij...' Grijnzend tik ik tegen zijn hoofd en trek hem overeind. Mam gaat voorin naast Bill zitten en ik plof languit op de achterbank. Die twee beginnen druk te kletsen alsof ze elkaar al jaren niet meer hebben gezien. Best grappig want ik heb Bill al een tijdje niet zo vrolijk gezien. Dat mam hem kan opbeuren is dan ook weer logisch. Ze praat en blijft maar praten en praten en praten. Net Bill's favoriete activiteit geloof ik.


Ik stap uit de auto en voel een paar seconden later Bill's hand in de mijne. Mijn hart klopt meteen sneller van zenuwachtigheid. Technisch gezien de tweede keer buitenshuis dat dit gebeurd maar de eerste keer moesten we gewoon snel weer weg voor Zarah. Het voelt allesbehalve slecht aan, eerder spannend eigenlijk. 'Alles oké, liefje?' Ik kijk hem glimlachend aan en knik. We stappen het restaurant binnen en krijgen onze gereserveerde tafel. Een heerlijk, uitgebreid ontbijt met gebakjes, taart en fruit.


'Dus beste man, hand in hand?' Bill kijkt op en glimlacht lief. 'Waarom zou ik jou mooie dochter nog verbergen?' Ik voel me rood kleuren waardoor die twee enkel kunnen lachen. 'Nou, ik ben blij voor jullie! Het was een zonde dat jullie de liefde niet konden uiten.' Bill knikt helemaal akkoord. 'Het is stresserend en niet goed voor de relatie. Het liegen of geheimzinnige gedoe bij interviews en vrienden bijvoorbeeld. De bandleden zijn net familie en het werd steeds moeilijker om niets te laten blijken.' Ik eet mijn mond leeg en trek pret oogjes. 'Toppunt van alles was dat ze het al wisten.' Mam begint te lachen en schud haar hoofd. 'Iedereen wist het al lang liefjes.' Verbaasd stopt Bill met eten. Het eten blijft in zijn mond opgeslagen waardoor mam in de lach schiet. 'Hoe bedoel je?' vraag ik als Bill er naar mijn zeggen veel te lang over doet om zijn mond leeg te eten.


Ze kijkt ons een voor een aan. Ze bijt op haar lip en drinkt van haar thee. 'Wel, ik krijg regelmatig een bezoekje van David.' Met ogen als schoteltjes staar ik haar aan. Ze gaat toch niet zeggen dat.... 'Heb je iets met David?' roept Bill vrolijk uit. Meteen begint ze te stotteren en kan ik de levensgrote grijns op mijn gezicht niet meer verbergen. 'Mam, is het echt?' Ze kleurt zeer licht en schud haar hoofd. 'Kindjes, ik- ik ben niet meer van de jongste hoor!' mompelt ze terughoudend. 'Wat zeg je nu weer? Je bent amper 37 ofzo.' kermt Bill panisch. Ze glijd door haar haren en glimlacht verlegen. 'Eigenlijk 41, maar toch bedankt.' Ik beweeg mijn wenkbrauwen en ze lacht zenuwachtig om haar hoofd te blijven schudden. 'Ben je ook niet een heel klein beetje verliefd?' gist Bill geniepig door. 'Nou,... hij is een attente, lieve man. Maar hij heeft nog maar net een relatie achter de rug en ik weet niet of ik... of hij dit wilt en of ik dit wil.'


Bill kijkt me aan met een neutrale blik terwijl ik in zijn hand knijp. Als teken dat hij nu iets moet zeggen. We weten beiden waarom ze geen relatie heeft. De laatste man waarvan ze hield, heeft haar hart gebroken in duizenden stukjes. Ze zal zich haar hele leven schuldig voelen om wat er met mij gebeurd is, maar dat is nergens voor nodig. Het is niet haar schuld dat hij zo'n waardeloze klootzak was. Ik heb door dat ongeluk, veel meer geluk gekregen. Door David en door de broertjes Kaulitz. Maar vooral door Bill en dat weet ze. Hij zou me nooit pijn willen doen en ik hem niet. Ze moet gewoon kunnen doorgaan met haar leven, ze heeft nog tal van kansen.


'Agnes...' Voorzichtig kijk ik naar Bill, die meteen van karakter en gezicht verandert als 'dit' onderwerp valt. Hij reikt zijn hand naar haar uit. Twijfelend kijkt ze hem aan. Langzaam legt ze hem toch op tafel en neemt hij haar hand stevig vast. 'Je moet het vergeten. Jij bent niet verantwoordelijk voor zijn daden.' Ze kijkt hem aan en sluit haar ogen schamend. 'Als ik gewoon...' begint ze maar hij onderbreekt haar abrupt. 'Als jij hem niet had gehad, dan was de tweeling er niet. Als je niet gescheiden was dan had je nooit geweten wat voor monster het is. Als jij niet van hem had gehouden, dan zou je verstaan waarom hij het deed. En dat deed je niet, je hield van hem. Je kan het jezelf niet blijven kwalijk nemen dat je een ander, beter persoon in hem zag. Mensen zoals jou verdienen een tweede kans en die krijg je. Onaa is...'


Hij stopt en kijkt me even aan. Ik glimlach trots om hem. Om alles wat hij haar zegt. '... ze is een geweldig persoon en daar heb jij je leven aan toegewijd. Ik ben er om haar te beschermen en als ik er niet ben dan is Tom er. Ik weet dat je ons vertrouwd want je bent een goed persoon, een geweldige moeder en de beste schoonmoeder die ik kon wensen.'


Mam staart hem met een waterige glimlach aan. Haar duim strijkt over zijn hand. 'Bill, je zou de wereld kunnen veranderen.' Ze hapert en legt dankbaar haar andere hand ook op de zijne. 'Dankje lieverd.' Hij glimlacht tevreden. Ze beweegt haar neus en ik sta op om naast haar neer te ploffen. Ik neem haar in mijn armen terwijl ze haar ogen sluit. 'Hij heeft gelijk mam, je bent veel te jong om alleen te blijven.' Ze laat me los en ik veeg haar tranen weg. Ze kust mijn voorhoofd en strijkt over mijn haar heen. 'Misschien.' Ik knik en ze tikt op mijn bil. 'Ga nu maar terug bij je vriendje zitten, president in spe.'


Meteen beginnen we allemaal te lachen en ga ik weer bij Bill zitten die mijn slaap kust en wrijft over mijn been. Mam drinkt haar hete thee verder op en zucht diep om terug bij zinnen te komen. 'Alles oké?' vraagt Bill lachend. Ze kijkt hem geniepig aan en gooit haar servet. 'Goed, wat ik dus wilde zeggen was.' Nieuwsgierig kruis ik mijn vingers in elkaar en kijk haar bewonderend aan. 'Hij wist dat er iets gaande was maar niet wat. Hij maakte zich zorgen om jullie beiden. De ene tweeling was steeds kwaad, onverdraagzaam en in gedachten verzonken, de meisjes waren verdrietig, kattig en geïrriteerd door alles. Misschien het einde van de samenwerking en dat wou hij echt niet.'


Ik knik begrijpend. 'Dus... hij heeft liever dat we een relatie hebben dan dat hij de meisjes liet vallen?' Mam knikt overtuigd. 'Tokio Hotel heeft een speciale band met hem en de meisjes zouden sterren worden.' Ik kijk Bill blij aan en klap in mijn handen. 'We hoeven niet bang te zijn voor David's reactie!' Hij lacht en mam haalt haar schouders op. 'Hij is niet blind dus volgens mij weet hij het.'


Die middag bestond uit shoppen, wandelen, etentje, shoppen, iets drinken, shoppen en wandelen. Erg gezellig en over gelukkig. De foto's die af en toe getrokken werden van mij en Bill of zelfs Bill en mam lieten ons koud. Het verpestte de dag niet, het maakte het enkel maar beter. Niets kon ons tegengehouden om vrolijk te blijven. Bij het afscheid voor mam's deur bleven Bill en mam even hangen. Ik zat hen te bespieden vanuit de auto en wist gewoon dat ze hem opnieuw bedankte voor alles. Ze had een geweldige dag gehad met ons en hij had haar hoop gegeven voor wat ze altijd verdrong. Hoop in de liefde.


Dankuwel voor de Reacties aan degene die ze zetten toch, volgens mij is het slechter en slechter aan het worden want ik krijg minder en minder...Laat het please weten als het echt op niets meer trekt dan kan ik gewoon stoppen of veranderen xx Dankje(A)

Reacties (4)

  • TomxMydrug

    Niet stoppen! Ik heb eindelijk alle deeltjes ingehaald.. ik zit midden in de studeerperiode -yay -_-' De examens beginnen voor mij nu in januari dus nu moet ik studeren en daarom gaat het lezen van de hoofdstukjes zo snel niet. Laat staan dat ik tijd heb om te schrijven ;(

    Snel verder <3<3

    8 jaar geleden
  • Raveness

    Jesus, niet stoppen hoor!!
    In andere woorden: snel verder gaan hoor!

    (K)(K)

    8 jaar geleden
  • Mikrokosmos

    NEEE NIET STOPPEN PLEAASSEE!
    Het is één van de weinige goeie verhalen nog op quizlet!
    Dus neee, niet stoppen! -a-
    <3

    8 jaar geleden
  • AlreadyGone

    Ik HOU echt nog ontzettend veel van jouw verhaal!
    Het wordt beter en beter, geloof me maar!;)
    Ik denk dat sommigen uit gebrek aan originaliteit of uit tijdsgebrek gewoon geen reactie plaatsen, volgens mij is het niet echt iets om je zorgen over te maken, hoor!:)
    Snel verder!(flower)
    x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen