Zarah Cruizze Latimore


Met een misselijk gevoel glijd ik uit het bed en volg de verpleger op de voet. Een lange man, breed en gespierd wat zichtbaar is door zijn witte vest, zwart warrig haar, stralende glimlach, uiterst lief en bruine ogen, maar het is niet Tom. 'Gaat het Zarah?' Hij draait zich om en kijkt me bezorgd aan. Ik wil niets laten blijken maar het lijkt wel alsof hij door me heen kan kijken. 'Als je nee zegt gaan we meteen een beetje hardlopen.' Ik schiet zacht in de lach en hij ondersteunt me even. 'Ik voel me zo misselijk vandaag, ik weet niet hoe het komt..' beken ik dan toch maar. Hij schud zuchtend zijn hoofd en laat me zitten op een stoel in de witte lange hal.


'Wacht hier maar even, ik ga naar de balie en vraag of ik je even mag onderzoeken, om te zoeken naar de oorzaak van die misselijkheid, goed?' Ik knik tevreden en hij vertrekt naar het einde van de gang. Ik sluit even mijn ogen om even te kalmeren, misschien gaat de misselijkheid dan vanzelf weer weg. 'Zarah?' Ik kijk op in het nog steeds bezorgde gezicht. 'We gaan meteen terug naar je kamer, zal dat nog lukken of moet ik een rolstoel halen?' Ik schud resoluut mijn hoofd. 'Ik kan nog wel lopen tot daar.' en hijs mezelf overeind. Stap voor stap bereik ik mijn kamer, bang dat ik hier ter plekke moet overgeven. Ik kuch ongemakkelijk en hij duwt de deur open.


'Bloemen?' vraag ik me luidop af. 'Die stonden hier net nog niet.' verklaard hij terwijl hij me in bed legt. 'Misschien heb je bezoek.' Ik knik en voel zijn koude stethoscoop op mijn naakte rug. Gefocust en zonder de glimlach die ik gewend ben begint hij te luisteren en te bevelen om zo normaal mogelijk te ademen.


'Waarom kijkt u zo?' vraag ik na een tijdje. 'Je bent ziek maar ik vind niets.' mompelt hij gefocust. Ik schiet in de lach en draai me met mijn hoofd naar buiten. 'Je doet me aan iemand denken met die blik.' Meteen dwalen mijn gedachten af. Plots gaat de deur terug open. 'Wat is...' Ik kijk op en zie daar een verbaasde Tom staan. 'Hey lieverd.' zeg ik vrolijk. Hij glimlacht stijfjes en richt zich meteen tot de verpleger, jaloers dat hij toch is. De man merkt hem op en kijkt hem bedenkelijk aan. 'Tom is het, niet?' gokt hij in gedachten. Tom gaat op de stoel vlak naast mij zitten en knikt maar. Ik grinnik en neem zijn hand.


'Zarah heeft me al veel over jou verteld, ik ben eigenlijk niet echt nodig als jij er al bent.' lacht hij terwijl hij zijn hand uitsteekt. Met een mond vol tanden kijkt Tom hem aan. 'Ik ben Matt Struisse, haar verpleger.' Tom herstelt zich meteen en krijgt al bij al toch die glimlach op zijn gezicht. 'Tom Kaulitz, aangenaam.' Ze praten nog wat en Matt richt zich dan tot mij. 'Ik kan beginnen met iets tegen die misselijkheid, als het na twee dagen niet helpt kan ik verder kijken, goed?' Ik wil antwoorden maar de alerte Tom is me voor.


'Misselijkheid, welke misselijkheid?' Matt lacht en klopt zachtjes op mijn schouder. 'Mevrouw Latimore denkt dat ik het niet kan zien als ze pijn heeft.' Tom kruist zijn armen en zucht diep. 'Zarah, je had me beloofd het meteen te zeggen als je je niet lekker voelde.' Ik pruil en neem zijn hand. 'Ik wil gewoon naar huis.' Matt en Tom schieten in de lach en hij neemt afscheid om mijn medicijnen te halen.


'Dus..., Matt is nog zo slecht niet, toch?' Hij richt zich tot mij en haalt zijn schouders op. 'Sympathieke man, knap, goed gebouwd, kan zo je minnaar worden.' Met open mond staar ik hem aan tot hij in de lach schiet. 'Maar hij is niet zo sexy als mij, toch?' Ik schud meteen mijn hoofd en met een lieve glimlach buigt hij zich dieper tot mij. 'Krijg ik dan nu mijn zuurstof?' Ik lach zacht en neem zijn gezicht in mijn handen. De zachte kus leidt tot een trage passionele zoen. Genietend glijden mijn vingertoppen over zijn stoppeltjes heen.


Een onprettig gevoel verspreid zich waardoor ik hem langzaam moet loslaten. 'Tom...' begin ik bang. 'Wat is er?' Ik wijs naar het kleine badkamertje. 'Ik geloof dat ik moet overgeven.' Meteen slaat hij de dekens van me af en helpt me naar het toilet. Net aangekomen zak ik op mijn knieën en hang over de pot heen. Ik voel hoe mijn haren worden samengenomen en hij vlak naast me op de grond zit. Hij wrijft liefdevol over mijn rug en ik hoor hem water nemen zodra ik reik om papier. Ik neem een grote slok en val met mijn hoofd tegen de kast aan. Voorzichtig kijk ik Tom aan die bezorgd de tranen van mijn wangen weg haalt. Zonder wat te zeggen kruip ik tegen hem aan en slaat hij zijn armen om me heen. 'Het komt goed, liefje. Ik ben er voor je.' Ik haat het als hij dit moet zeggen.




Tom Kaulitz



Ik stop mijn handen in mijn zakken en zie hoe Matt haar probeert op te beuren. Ze huilt enkel en schud haar hoofd meermaals. Het doet me pijn, echt veel pijn om haar zo te zien lijden en smeken. Ik wou ook dat ze gewoon bij mij kon zijn maar het gaat nog steeds niet goed met haar. Helaas heb ik dan liever dat ze hier blijft in de handen van Matt want hij zorgt erg goed voor haar, dus dat wordt al een heel klein beetje beter slapen wetend dat hij haar in de gaten houdt en doorziet als ze liegt of niet. 'Meneer Kaulitz?' Ik draai me van de kamer weg en zie een kleine blonde vrouw voor me staan. 'Kunt u nog een paar gegevens invullen voor uw vriendin?' Ik knik en volg haar tot de balie.


Op weg naar het afscheid kom ik Matt nog tegen die meewarig zijn hoofd schud. 'Ik hoop dat ze naar me luistert want anders kan ze hier enkel langer blijven liggen.' Ik wrijf door mijn ogen en knik. 'Weet u al waarom ze zich zo slecht voelde?' Hij schud zijn hoofd. 'Ik heb gevraagd om een bloedtest maar ik ben maar een verpleger. Het hangt van haar dokter af wat er zal gebeuren en die is niet haar beste vriend.' Ik lach zacht en knik instemmend, inderdaad ze komen niet echt overeen om een of andere reden. 'Het komt wel goed met haar Tom.' Ik richt me terug tot hem en zie de meest geruststellende glimlach ooit. 'Zolang jij er bent.' Ik bedank hem en hij wenst me een goedenacht en veilige thuiskomt toe.







In de kamer zie ik hoe ze uit het raam staart met een betraand gezicht. Ik zak neer naast haar op het bed, maar ze kijkt niet eens om. Voorzichtig leg ik een hand in haar lenden en kneed zacht haar huid. 'Ik vertrouw je toe aan Matt, schat. Hij heeft het beste met je voor en zal ervoor zorgen dat je je snel beter voelt als je naar hem luistert.' Ze kijkt nog steeds niet op.


'Ik wil je niet kwijt, liefje.' Traag beweegt ze zich en kijkt me dan toch twijfelend aan. Ik glimlach en neem haar hand met mijn vrije hand. 'Ik hou van je, dat mag je niet vergeten.' Ze knikt en trekt me dichter om me te omhelzen. 'Ik hou ook van jou Tom.' Na een tijdje moet ik haar helaas loslaten en sla ik de dekens over haar lichaam. Ik neem haar knuffel en stop die onder haar arm. 'Tom, wat doe je?' lacht ze schattig. 'Dan ben ik bij je, waar ik me ook bevind.' Ze glimlacht en ik kus nog een laatste keer haar lippen en strijk door haar haren. 'Ik zie je morgen terug, zonneschijn.' Ze knikt en sluit haar ogen voordat ik de kamer verlaat.


Met een kleine glimlach verlaat ik het ziekenhuis en kijk nog even om voordat ik de auto instap. Onderweg naar huis belt Bill me op om te zeggen dat ik eten moet meebrengen. 'Op naar de pizzahut.' mompel ik binnensmonds. Als ik de warme, geurige winkel binnenstap zie ik meteen hoe het gezicht van enkele meiden opfleurt. 'Ik wil naar LA.' kreun ik zacht en doe snel mijn bestelling. Een halfuur later dan voorzien kom ik buiten door de foto's en handtekeningen.



Bedankt voor alle reacties! Nu ga ik dus ook nog niet stoppen, xx. thnx

Reacties (2)

  • Mikrokosmos

    Zo erg eigenlijk maar ook zo lieeeef <33

    8 jaar geleden
  • AlreadyGone

    Nu wil ik echt wel weten wat er met Zarah aan de hand is..
    Snel verder!(flower)
    x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen