Ik keek verveeld toe hoe Eleanor de laatste restjes van mijn broodje van mijn bord pikte. We zaten te lunchen in een gezellige zaak. Eleanor was bij Louis geweest, maar die was met de jongens naar de studio moeten gaan. Ik was eigenlijk op het werk, maar ik had geen nee gezegd tegen een lunchpauze.
‘Mogen wij de rekening, alstublieft?’ Vroeg Eleanor met een glimlach naar de serveerster.
Deze knikte en liep met snelle passen weg, en met een zucht zakte ik onderuit op de stoel.
‘Ik zit zo ontzettend vol.’ Kermde ik.
Eleanor lachte en haalde haar schouders op.
‘Je bent niets gewend. Ik heb veel meer gegeten en ik voel me prima.’
Ik grijnsde schoorvoetend en gooide wat geld op het schoteltje toen de serveerster het bonnetje op tafel had gelegd.
‘Je hoeft niet alles te betalen hoor, ik hoef geen huur te betalen, dus ik betaal.’ Zei El.
Ik trok een scheef gezicht, negeerde haar en trok mijn jas aan.
Toen we buiten over de koude straat liepen, het was enkele dagen voor kerst, zei Eleanor echter iets wat me echt verbaasde.
‘Ik ga op mezelf wonen.’
Ik grinnikte zonder na te denken en keek haar aan.
‘Zodat je ook rekeningen gaat betalen als we hebben geluncht?’
Ze grijnsde en schudde haar hoofd, waarbij haar bruine haren vrolijk heen en weer deinden.
‘Nee, maar ik ben oud genoeg om op mezelf te gaan wonen. Mijn ouders zijn schatten, maar ik vind het tijd voor een nieuwe stap.’
‘En jij denkt dat ze je zomaar laten gaan? Uit het niets? Zonder ook maar iemand die bij je is, gewoon voor het geval dat?’ Vroeg ik met een licht sarcastische ondertoon.
Eleanor zweeg terwijl ze over mijn woorden nadacht. Zonder aanleiding begon ze opeens enthousiast op en neer te springen, waardoor ik me rot schrok.
‘Wat mankeert jou?’ Vroeg ik lachend.
‘Ik heb een idee! Je mag me niet uitlachen!’
Ik trok mijn wenkbrauwen op, niet van plan om in te gaan op haar eis. Eleanor had zo vaak absurde ideeën, haar niet uitlachen was dan onmogelijk.
‘Wij gaan samenwonen!’ Zei ze vrolijk.
Mijn al-voorbereide-triomfantelijke-grijns gleed van mijn gezicht terwijl ik haar ongelovig aankeek.
‘Je bent net van school af, hoe wil je een appartement gaan betalen? Je hebt je tot nu toe kunnen redden met je bijbaantje omdat je ouders kost en inwoning voor je betalen, maar je gaat het echt niet redden met je kleine salaris. Ik vind het een leuk idee, maar ik kan niet een tweepersoons appartement ophoesten van mijn inkomen, zeker niet zodra mijn vaders steun wegvalt.’
Eleanor tuitte peinzend haar lippen en toen haar schouders op.
‘Ik ga het toch met mijn ouders bespreken. Ik wilde sowieso in deze stad naar de universiteit voor twee jaar, en zodra ik daarmee klaar ben kan ik fulltime gaan werken in de economische sector. Mijn ouders willen vast wel een groot deel sponseren.’
Ik grijnsde ongelovig toen ik haar zo zelfverzekerd hoorde praten, maar ik besefte dat ik haar noch mijzelf uit deze droom wilde gaan halen.
Ik stak mijn hand naar haar uit en keek haar serieus aan.
‘Als je ouders erin toestemmen, zou ik graag je huisgenootje gaan worden.’
Eleanor kirde als een vrolijke baby en schudde toen ferm mijn hand.
‘Deal.’ Zei ze.
We liepen de straat uit en voordat ik het wist stonden we weer voor het gebouw van de Reclassering. Ik wierp een blik op mijn horloge en grijnsde toen ik zag dat het al twee uur was.
‘Ik hoef gelukkig nog maar drie uur. Er is niet zoveel te doen vandaag, London telt op het moment te weinig criminelen.’ Grinnikte ik.
Eleanor lachte en sloeg haar sjaal beter om haar heen.
‘Ik ga mijn ouders eens bellen, ik zie je toch straks bij Harry en Lou thuis, dus dan hebben we het er wel over.’
Ik knikte, knuffelde haar even ter afscheid en liep toen het grote gebouw binnen.

Reacties (8)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen