Foto bij Chat Twenty-Five

HAPPY NEW YEAR DARLINGS! Beste wensen en maak er een geweldig jaar van!
Gisteren had ik zo'n hoofdpijn en ik had het zo druk. Ik was mijn moeder kwijtgeraakt in een gigantische supermarkt, en ik kan je vertellen dat dat géén pretje is. Ik voelde me net zo'n klein kind...
Dus vandaar dit jaar weer een stukje, sorry :s
X

Gelijk wist ik weer waarom ik nooit met het openbaar vervoer ging. De metro stond zeker al een half uur vast in dezelfde ondergrondse gang en ik kreeg last van claustrofobie.
Mijn mobiel had gelukkig nog één streepje bereik, maar op de een of andere manier kon ik er niet mee bellen. Waarom overkwam dit mij nou weer? Ik moest naar O2. En snel ook.
Een paar plaatsen verderop zag ik drie meisjes zitten met One Direction shirtjes aan. Eentje pakte een fotocamera uit haar tas en begon rare foto’s te maken van zichzelf en haar vriendinnen.
Wanneer was de laatste keer dat ik dat had gedaan? Zeker al vier jaar geleden. Soms miste ik dat heel erg, maar ik vond dat ik niet moest klagen. In plaats van vriendinnen, had ik vier vrienden én een vriendje. En Chloe niet. Ha.
‘We hadden echt met de bus moeten gaan,’ jammerde één van de meisjes en begon kleine vlechtjes te maken in haar kastanjebruine haren. Ik pakte een pluk van mijn eigen haar vast en wilde dat ik ook zo mooi glimmend haar had. Het zag er al gelukkig beter uit nadat ik de krultang had ontdekt.
‘Kunnen we niet hier uitstappen en lopen of zo,’ opperde een ander meisje met zwart haar en keek uit het raam.
‘Nee gek, dan gaan we dood!’ zei het derde meisje.
‘Er rijden toch geen metro’s?’ zeurde het zwartharige meisje.
‘Zo kunnen we nóóit One Direction ontmoeten…’ het kastanjebruine meisje zuchtte.
‘Alsof dat al ging gebeuren, Emily,’ zei het tweede meisje nors.
‘We moeten hier echt uit! Kom, we gaan gewoon!’ fluisterde het zwartharige meisje en pakte de armen vast van haar vriendinnen. Ze liepen naar de deur en zeiden pardon tegen de mensen die er tegen aan zaten gedrukt.
‘Dit is een noodgeval!’ excuseerde Emily zich tegen alle mensen en perste zich door de massa heen.
Ik wachtte geen moment meer en drukte me door de mensen heen en vervolgens door de deur. De meisjes liepen aan de zijkant op weg naar een ladder omhoog.
‘Wacht!’ riep ik en rende achter hun aan. De meisjes keken om en het zwartharige meisje slaakte een gilletje.
‘Jij bent Bethany!’ krijste ze. ‘OMG!’
‘Knijp me,’ beval het tweede meisje dat lichtblond haar had. ‘Niet zo hard!’
‘Sorry hoor!’ zei Emily en glimlachte naar me. ‘Jij hebt vast ook een noodgeval?’ vroeg ze.
‘Ik moet zo snel mogelijk naar O2,’ zei ik snel zonder iets te verklappen en gebaarde dat ze de trap op moesten gaan. Het zwartharige meisje tilde een deksel op en klom op de straat. We stonden ergens midden op Oxford Street. Geweldig.
Ik haalde gefrustreerd adem en haalde mijn mobiel uit mijn jaszak.
‘Oké, laten we een deal maken,’ begon ik tegen de meisjes. ‘Als jullie me helpen om naar O2 te komen, dan zorg ik er persoonlijk voor dat jullie de jongens mogen ontmoeten.’
De meisjes leken wel te knappen van enthousiasme.
‘Oh my lord!’
‘Serieus?!’
‘TAXI!’ gilde Emily en begon hevig te zwaaien met haar arm.
Ik lachte en toetste het nummer van Harry in om te zeggen dat ik er aan kwam.
‘Met mij,’ zei ik toen hij opnam. De meisjes naast me keken me verwachtingsvol aan en het blonde meisje probeerde mee te luisteren.
‘Ik hoorde zíjn stem, Layla!’ fluisterde ze tegen het zwartharige meisje.
‘Wie zijn dat?’ vroeg Harry door de telefoon.
‘Ik stond vast in de metro, dit zijn fans die me helpen om naar O2 te komen. Dus ik ben later.’
‘Owh oké,’ zei hij een beetje opgelaten. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Wat had hij?
‘Maar ik wilde je wat vragen…’ zei Harry. ‘Kun je misschien nog wat ophalen voor me? Het reguliere lijstje Starbucks en Nando’s voor Niall.’
‘Ja hoor, maar dan kom ik echt te laat.’ Waarom had hij Starbucks en Nando’s nodig terwijl hij bijna ging optreden?
‘Ik regel dat wel,’ zei Harry haastig. ‘Ik moet nu gaan, oké? Ik hou van je, Bethy,’ zei hij en was verbaasd om zijn plotselinge liefdesverklaring.
‘Ik hou ook van jou, Curly. Tot zo,’ zei ik en stopte mijn mobiel weer weg.
Emily, Layla en dat andere meisje stonden me verwonderend aan te kijken.
‘Ze. Heeft. Gewoon. Het. Nummer. Van. Styles,’ hakkelde het blonde meisje.
‘Sarah, dat is toch wel normaal als je een vriendinnetje bent?’ zuchtte Emily en opende de deur van de taxi toen ze er eindelijk eentje had.
‘We moeten even stoppen bij Starbucks en Nando’s,’ zei ik tegen de taxichauffeur. ‘Harry regelt dat we naar binnen kunnen,’ zei ik geruststellend tegen de meisjes.
Ik rende met de meisjes achter me aan Nando’s binnen en gaf de bestelling door; kip, kip en nog meer kip. Arme kippen…
‘Hou vast!’ zei ik tegen Sarah en we renden naar Starbucks waar een gigantische rij voor stond.
‘Ik houd de kip vast voor Niall Horan!’ gilde Sarah en maakte een foto van zichzelf.
‘Ik wil ook!’ gilde Layla en pakte met haar ene hand de zak vast.
Ik gaf mezelf een paar seconden om te bedenken hoe ik in vredesnaam door die rij me kon persen.
‘Over een kwartier begint het concert,’ kondigde Emily aan. Zenuwen gierden door mijn lichaam heen. Ik moest echt opschieten. Ik moest het vogelmeisje vinden. Ik moest het stoppen.
‘Bethany?’ Emily tikte me aan. Oh ja. Starbucks.
‘Blijf hier staan en bewaak met je leven die kip!’ zei ik tegen Sarah die gelijk haar armen om de zak sloot.
Ik liep naar binnen en klom over de toonbank heen.
‘U mag hier niet komen,’ zei een man met op zijn borst “manager”.
‘Maar het is een noodgeval!’ zei ik. ‘Over een kwartier moet ik in O2 zijn met Starbucks.’
‘En anders?’ vroeg de man streng.
‘Anders hebben miljoenen meisjes een probleem met verder leven!’ zei ik bruusk en gaf hem het lijstje met de koffie. ‘Ik betaal dubbel.’
Bij dat laatste gingen de ogen glinsteren van de man en hij begon alles haastig te maken. Nog tien minuten. S. H. I. T.
‘Bedankt!’ zei ik en gaf hem een briefje van vijftig. Ik klom met de koffie weer over de toonbank heen en rende naar Layla, Sasha en Emily die te wachten stonden bij de taxi.
‘Plankgas!’ zei ik tegen de chauffeur. Ik hoopte dat ik op tijd zal zijn. London flitste voorbij en ik keek zenuwachtig om de seconden op mijn horloge. 3 minuten.
‘O2,’ zei de chauffeur en ik betaalde hem snel. Ik gebaarde tegen de meisjes dat ze me moesten volgen naar de artiesteningang, maar toen ik mijn hand op de deurkruk legde en ik een hoop geschreeuw hoorde vanuit het gebouw, wist ik dat ik te laat was.
Het ging helemaal mis.

I don't eat carrots, but I DO eat Kudo's!

Reacties (33)

  • YourWay

    Ik wil even zeggen dat ik me dood gelachen heb om dit hoofdstukxD

    ‘Anders hebben miljoenen meisjes een probleem met verder leven!’

    Geniaal!

    6 jaar geleden
  • louistea

    VBERDEEEEEEEERR

    6 jaar geleden
  • TR0PICAL

    ook een gelukkig nieuw jaar btw, lief:)xx

    6 jaar geleden
  • TR0PICAL

    wist je dat ik verliefd ben op jou story!!!:$

    alsje blief snel verderrrrrrrrrrrr!!!! IK . MOET. MEEER. LEZEN. *Stuip trekking en alles*
    maar goed nieuwe abo er bij
    ik wou dat ik ook zo'n stoere chick was als Bethy!!
    Team Bethy over here *Pratend met een Britse accent*
    oke, ik moet echt ophouden met zulke lange reacties ._.

    SNEL VERDER, DEAR XXXX

    6 jaar geleden
  • Love5sos

    Melding: dit was het laatste hoofdstuk van dit verhaal!
    Argh, daar kan ik niet tegen!
    Gelukkig voor jou heb je er wel weer een abboerbij, en geef ik je een kuddo! Snel verder!!Xx

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen