Foto bij Chat Twenty-Six

@SorrowPayne: DIE MILKA-REEP-BESCHERMER-GEVAL-DINGES HEEFT GEHOLPEN!
@xSANNESTYLES: Heftig! Trolololol! Ik wil ook over mezelf dromen, maar nee hoor. Ik wordt meestal achter na gezeten door zombie's. Vervolgens kan ik niet mee bewegen en dan... nou ja. Dan wordt ik wakker :s
@Dreammylife: in de avond ^^
@Smeerkaas: ik kan wel doorgaan breien op dit verhaal, maar dan komt er alleen maar onzin dat nergens opslaat :s dus vandaar een vervolg ^^

POV HARRY

Tegen Bethany liegen was één van de moeilijkste dingen die ik ooit had gedaan. Ook al ging het om koffie en kip, als ik dit zou overleven zou ik het goedmaken.
Iemand duwde een microfoon in mijn handen en er werd af geteld. Meer zenuwen dan ooit gierden door mijn lichaam heen. Had Liam gelijk en zou alles nep zijn? Gelukkig dat Bethy er nu niet was, anders zou zij misschien ook nog gewond raken.
Ik zag Niall ernstig naar mij kijken, maar ik knikte geruststellend terug. Nadat Liam en ik hadden gesproken, had ik ook nog met de anderen gepraat. Niall was doodsbang, Louis maakte niet meer zijn normale grapjes en uit de mond van Zayn kwam bijna geen woord.
Modest had ons ook verzekerd dat er niets ging gebeuren. We moeten gewoon de normale routine van liedjes en grapjes afwerken.
Maar waarom was ik dan zo zenuwachtig?
‘Let’s make some noise, London!’ schreeuwde Liam door zijn microfoon heen. O2 schreeuwde hard terug en de muziek begon van Live While We’re Young. Plots herinnerde ik me de Omegle chat samen met Bethy die ochtend. I’ll be in the crowd close enough to touch, no matter what you do it will not be enough.
Vluchtig ging ik met mijn ogen de eerste rijen gillende meisjes langs, maar ik zag niemand die opviel.
Crazy, crazy, crazy till we see the sun…’ ik zong het lied mee en deed de normale danspasjes, totdat ik ineens een meisje sluw zag glimlachen in één van de voorste rijen. Mijn blik bleef op haar, omdat ze een masker in haar handen had.
‘Harry!’ riep Zayn, maar het was al te laat. Ik had teveel naar voren bewogen en ik viel van het podium af. Een hoop gekrijs en geflits van mobieltjes en camera’s volgden, maar het maakte me allemaal niet uit. Een scherpe pijn drong tot mijn hele lichaam door en ik wist niet precies of ik nou iets gebroken had. Toch bleven mijn ogen op het meisje hangen, ook al werd het wazig.
Nog meer geschreeuw.
‘NIALL!’ met moeite probeerde ik erachter te komen wat er gebeurd was.
‘NIALL!’
‘AAN DE KANT!’
‘BEL 112!’
‘BRENG HARRY EN NIALL NAAR HET ZIEKENHUIS EN DE ANDEREN IN VEILIGHEID!’ ergens hoorde ik Paul tegen de bewaking schreeuwen.
Wat was er met Niall gebeurd?
‘Laat hem los, Liam!’ hoorde ik.
Een hoop gehuil van meisjes. Geschreeuw. Nog meer geflits.
‘Rustig aan, jongen. We gaan je voorzichtig verplaatsen,’ iemand tilde me op en rende op een drafje naar backstage, maar voor mij lang genoeg om te zien wat er aan de hand was. Naast Niall lag een pijl met bloed er aan. Was hij geraakt? Liam stond over Niall gebogen, maar bewakers sleurden hem weg. Ik zag dat er geen pijl in Niall zat en haalde opgelucht adem. Wat gebeurde er allemaal? Waar waren Louis en Zayn?
Alles werd alleen maar waziger. Zou ik ook doodgaan?
‘Harry!’ voetstappen. ‘Harry!’ een koude hand die mijn voorhoofd raakte. Bethany.
‘Blijf bij me, Curly,’ fluisterde ze. Vaag kon ik haar gezicht onderscheiden en haar rennende voetstappen naast me horen.
Wacht. Nee. Ze moest hier niet zijn. Ze moest hier weg.
‘Weg,’ probeerde ik te zeggen, maar het enigste wat uit mijn mond kwam, was een soort hopeloos gekreun.
‘Stil maar. Alles komt goed,’ zei ze.
‘Hazza!’ Louis’ stem klonk over een hele hoop kabaal uit en ik wilde hem zien. Alleen omdat ik zeker wilde weten dat hij niets had.
‘Louis, Zayn en Liam worden vervoerd en moeten bewaakt onderduiken,’ fluisterde Bethany snel. ‘De pijl heeft Niall alleen geschramd, hij moet alleen naar het ziekenhuis omdat er nogal wat bloed uitkomt, maar ik blijf bij-‘ Bethany ’s stem werd afgekapt door de vreselijke stem van de Heks.
‘Jij gaat met de andere jongens mee,’ zei ze streng en ik voelde hoe de verkoelende hand van Bethany van mijn hoofd afstreek. ‘Dat is een bevel,’ voegde de Heks er aan toe.
‘Alles komt goed, Curly!’ schreeuwde ze voordat ik naar buiten werd gedragen en in een ziekenauto werd gelegd.
Alles komt goed. Alles komt goed…

POV BETHANY

Normaal nadenken was totaal niet mogelijk. Ik handelde puur instinctief. Ik. Moest. Harry. Vinden.
De muziek van Live While We’re Young stopte abrupt, daarom wist ik al hoe laat het was. Sarah, Emily en Layla stonden versteend achter me en wisten, net zoals ik, niet wat ze moesten doen.
Toen de Heks zei dat ik Harry moest verlaten, wilde ik haar ogen eruit krabben. Maar gezien de ernst van de zaak, kon ik dit keer maar beter luisteren. Harry zou in goede handen zijn. Ik zou hem gelijk gaan opzoeken als ik dat kon.
Versteend zat ik tussen Liam en Zayn in het busje. Op mijn schoot zat Louis, omdat hij niet meer ergens durfde te zitten. Ik had het zover gekregen dat de meisjes mee mochten, dus die zaten zwijgend achter ons.
Geluidloze tranen vielen op mijn kleding en ik probeerde niet te veel aan de laatste regels te denken van de vogel chat geval. Ik moest er niet aan denken dat er ook nog wat met de anderen zou gebeuren.
Achter en voor ons reden dezelfde zwarte busjes als die van ons, vol met bewakers. Ze waren, net zoals mij, bang dat de daders terug zouden komen. Hoe heeft in godsnaam een pijl en boog het concertgebouw binnen kunnen komen? Mijn gedachtes gingen gelijk uit naar het vogelmeisje, maar waren er niet veel meer mensen incognito geweest?
Snel werden we begeleid een onbekend huis in en in de woonkamer gezet. Ik krulde mezelf op, op de bank en Louis kwam weer als een bang hondje bij me zitten. Dacht hij soms dat ik ze aankon of zo?
Ik ging recht op zitten en sloeg mijn armen om hem heen, zonder iets te zeggen. Ik was mijn tong ingeslikt, ik wist het zeker.
‘Hoe eindigt de laatste zinnen van de chat, Bethy?’ vroeg Liam ineens. Ik liet Louis los en zocht hem. Hij zat naast Zayn tegen een muur aan. Liam keek me zo ernstig aan, dat ik wel antwoord moest geven.
Three little birds come out to play, one will die at the end of the day. Two little birds one about to die, no one hears his pain cries. The four dead birds the last one mourned. His heart was tragically torn,’ fluisterde ik en sloeg mijn blik naar beneden. Als het aan mij lag, kwamen de jongens nooit meer naar buiten. Nooit.
Mijn verlangen om naar Harry te gaan, werd alsmaar groter toen de klok rustig door tikte. Ik moest weten hoe het met hem ging. Ik móést gewoon naar hem toe. Elke cel in mijn lichaam schreeuwde dat.
Ik wist niet hoelang we in die woonkamer zaten, maar op een moment kwam er een bewaker naar binnen die ons vertelde dat we hier weg moesten. We moesten overgebracht worden naar een nog meer bewaakte plek.
‘Dat kan niet!’ zei ik snel en ging voor de deur staan.
‘Dat zijn mijn orders, mevrouw,’ zei de bewaker bars.
‘Ze. Worden. Vermoord. Als. Ze. Naar. Buiten. Gaan,’ zei ik met mijn tanden op elkaar.
‘Zo erg kan het toch niet zijn?’ voegde Zayn zich in het gesprek. ‘Ooit moeten we hier toch weg.’
Ik wilde tegen hem schreeuwen dat het zijn dood werd. Ik wilde hem door elkaar schudden en zijn haar verpestten. Alleen maar omdat ik net zoals van de andere jongen om hem gaf. Ik wilde dat er niet meer gewonden vielen.
‘Zayn heeft gelijk,’ zei Liam en legde een hand op mijn schouder.
‘Maar-‘ begon ik.
‘Wij gaan wel eerst,’ opperde Emily en glimlachte naar de jongens. ‘Als een soort afleiding.’
Paranoïde liepen we naar de voordeur. De meisjes liepen naar buiten en gingen twintig meter verderop in het busje zitten. Ik versperde de weg om er zeker van te zijn dat er niemand ineens achter de prullenbakken vandaan kwam.
‘Rennen voor je leven naar dat busje,’ siste ik en rende achter de jongens aan. Ik had het kunnen weten.
Louis zakte in elkaar op de grond.
Een klein pijltje zat in zijn schouder en er ontstond gelijk weer één grote chaos. Bewakers tilden Louis op en legden hem in het busje, maar ze hadden hun vizier niet meer op mij en Liam en Zayn.
Een ander busje stopte met piepende banden en er kwamen gemaskerde mensen uitgerend. Adrenaline schoot door mijn lichaam heen, maar ik was bang en verlamd. De vorige keer dat ze me hadden in elkaar geslagen, had meer impact op me gehad dan ik had gedacht.
Sterke handen voelde ik om mijn mond heen en er werd een blinddoek om mijn ogen gedaan. Ik hoorde hoe Zayn en Liam tegen stribbelde, maar zelfs zij waren niet sterk genoeg. Ergens hoorde ik een knal, vast tegen de bewakers. Ik werd ruw in het busje gezet en bonkte met mijn hoofd tegen de zijkant aan. Alles was donker. Ik voelde me duizelig en mijn arm in het gips bonkte hevig.
Wilden ze mij ook ineens dood hebben of zo?
Three little birds come out to play.
Spelen was er niet van gekomen.

BAMBAMBAAAAAHHHM *eng geluidje wat hier bij past*. Dit was nog niet de laatste Chat hoor. Wordt vervolgt...

Reacties (32)

  • Gunderson

    HEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEELPP?!
    Ik zit hier letterlijk gesmoorde geluiden te maken die gegil zouden zijn als ik mijn mond niet dicht had want anders denken mijn ouders dat ik gestoord ben. Klinkt als een soort hondengepiepxD
    Mmmmmh mmhhmhmh mmmmhhh mmmmhhmmh Help?!

    4 jaar geleden
  • Love5sos

    Ok. Je wilt niet weten hoe ik dit zit te lezen. Ik zit te gillen dat ze niet dood mogen gaan. Om drie uur s'nachts..... Ik vind het eng....

    6 jaar geleden
  • FxckNiall

    Mijn gedachtes: ZEG VERDOMME DAT HET VERHAALTHE VERKEERD IS EN NIEMAND DOOD GAAT!

    6 jaar geleden
  • louistea

    Dit is geen leuk eind van het stukje:(

    6 jaar geleden
  • RandomnessXx

    WHAAAAAFAAAAAHHAS;FDKNMASEORIPMCFCDIRCMFSDIXP,FIUUHHHHHHHHHHHHHHMM DSFD KFZHDZJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJJDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDWWWEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII

    ehem. (;

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen